Het Kwaad (2)
Willem de Zwijger
Het echte kwaad is natuurlijk de ingreep van de museumdirecteur, die confronterende kunst van de muur haalt. En het meest onbegrijpelijke is nog dat de minister die over Cultuur gaat, de vermeend vrijzinnige Ronald Plasterk, zich gedraagt als een burgemeester in oorlogstijd, en zwijgt in alle talen. In deze situatie had het kabinet in crisisberaad bijeen moeten komen om vervolgens daadkrachtig op te treden.
De stilte in officiële kring moedigt juist krachten aan die menen dat ze ‘respect voor de islam’ mogen eisen, die zichzelf en de minderheden die ze vertegenwoordigen daarmee buiten de samenleving plaatsen en en hun integratie frustreren.
Integratie is gebaat bij discussie en confrontatie; de islamitische minderheden schieten er niks mee op als ze uit ‘respect’ worden genegeerd en doodgezwegen. De samenleving komt bovendien in gevaar als er gemeenschappen ontstaan of bestaan die er, in culturele afzondering in hun prachtwijken, eigen waardenstelsels op na houden. Dat soort negatieve diversiteit kan in crisissituaties – terreuraanslagen, rellen over bijvoorbeeld filmpjes – afweerreacties oproepen die uitlopen op enkele reizen naar het land van herkomst.
Integratie is juist door middel van provocatie en debat iedereen bij de seculiere kernwaarden van dit land betrekken. Dat is de enige manier om de boel echt bij elkaar te houden. Het getuigt niet van een adequate taakopvatting wanneer ‘moslimleiders’ waarschuwen voor (lees: dreigen met) gewelddadige stront aan de knikker als Wilders met zijn filmpje komt. Het is juist de taak van die leiders hun achterbannen uit te leggen hoe de seculiere samenleving in elkaar zit, dat er daarom hier veel meer moskeeën staan dan kerken in Saoedi-Arabië, en dat het achterliggende principe daarvan is dat vrijheid van godsdienst niet gaat zonder vrijheid van godslastering. En dat ze daarom, vooral ook in hun eigen belang, iets moeten doen aan de figuurlijke lengte van hun tenen.
In NRC Handelsblad een ongelofelijk mooi artikel van Hedi de Vree, een Nederlandse vrouw die in Jordanië woont. Ze neemt het op voor het recht van Wilders op zijn film en Hera op haar foto’s. Ze verwijt vooral het kabinet moreel leiderschap. Eén citaat:
Ik vind dat Nederland respect verdient omdat het taboes doorbreekt en zich niet door controversi�le idee�n laat bedreigen. Ons land vertrouwt op de wet om tot oplossingen te komen.
Of – beter gezegd – dat vond ik. Nu geloof ik dat niet meer.
Dat heb ik niet aan Wilders of Hera te danken, maar aan het kabinet dat volgens de kranten ‘bezorgd’ is om de filmplannen van Wilders. En aan de directeur van het Haags museum Wim van Krimpen die weigert foto’s tentoon te stellen uit angst te worden meegesleurd in een ‘politieke discussie’.
Ronald Plasterk zou dit stuk moeten lezen, en nog eens, en dan nog eens, en zich afvragen waarom hij eigenlijk in de politiek is gegaan. En dan iets doen (Dat geldt voor Wouter Bos eigenlijk ook, maar bij hem heb ik de moed allang opgegeven).
Willem de Zwijger is ‘de stem van politiek incorrect links’. Hij rijdt een poenige SUV.
RSS