Loor

Illustratie: Youji Muku

Dat ik in het nieuwe jaar niet gevrijwaard zal blijven van rampzalige afspraakjes met onmogelijke mannen, bleek wel toen ik meteen na de jaarwisseling had besloten in te gaan op een onschuldig lijkende uitnodiging van een vage kennis uit een nog vager verleden.

Laten we hem voor het gemak Just noemen (waarbij ik me om privacyredenen slechts ‘vergis’ in een klinkertje of twee). Just behoort sinds kort tot mijn connecties op een niet nader te noemen online netwerkgebeuren, en Just vond het een reuze goed plan om mij op zijn lijstje van goede voornemens te zetten. Zo schreef hij op 3 januari: ‘Hi Loor, met de goede voornemens gaat het goed, want wij gaan morgen aan de koffie!’.

Nou had ik op míjn lijstje van goede voornemens gezet: Niet Meer Steeds Alles Uitstellen, dus zei ik meteen ja. Mits het een glas wijn mocht worden.

Dat de man mij mee wilde nemen naar een etablissement waar iedereen elkaar kent en waar je nogal in de etalage van mijn (én zijn) woonplaats en omstreken zit, maakte dat ik de afspraak als Luchtig en Onschuldig in mijn agenda noteerde.

En zo kwam het dat ik een dag later met Just een glas dronk. Hij was onlangs gescheiden, vertelde hij, en even dacht ik (maar dat kon ook door de wijn komen) dat het nieuwe jaar helemaal niet zo slecht van start ging, zo met Just en zijn verfrissende voortvarendheid.

Maar toen – o gruwel – vertelde Just over zijn nieuwe vriendin en dat zij al een paar maanden zwanger is van hem. De schattebout draagt zijn allereerste kind! Deze ontboezeming zag ik als een gerechtvaardigde aanleiding om in mijn hoofd meteen een hele dikke streep door Just te trekken, waarbij ik uiteraard blij en meelevend naar zijn verhaal bleef luisteren.

Na het derde glas wijn kwam de aap uit de mouw. Just had mij op grote afstand altijd al een bijzondere vrouw gevonden. Stoer en woest-spannend ook. En hij wilde me vaker zien vanaf nu. Maar ik dacht vooral ‘Help Help!’.

Nu moet ik toegeven dat ik, toen hij mij om mijn mobiele nummer vroeg, ik geen nee durfde te zeggen. Dat staat zo bot, tenslotte. (Inmiddels toegevoegd aan mijn lijst van goede voornemens: Niet Meer Door Iedereen Aardig Gevonden Willen Worden). En dus zwalkte Just blij weg, mij verbouwereerd achterlatend.

Een week ging voorbij, zonder enig bericht van Just. Geen sms, geen telefoontje en geen e-mail. ‘Prima’, dacht ik, ‘hij was gewoon wat overmoedig door de wijn. Die zien we nooit meer terug’. Totdat een paar dagen geleden mijn mobieltje mij tegen middernacht wakker piepte. Just, ja. Ik had te vroeg gejuicht. Zijn hijgerige bericht op mijn voicemail drukte ik snel weg, maar het was al te laat. Grommend lag ik nog een uur wakker, mezelf tot rust brengend met een paar ‘gewoon niet reageren-mantra’s’.

Dat gewoon niet reageren niet helpt, had ik kunnen voorspellen als ik een beetje mensenkennis had. Maar ik had het niet voorspeld, dus blijkbaar heb ik geen mensenkennis.

Just was, ernstig aangemoedigd door mijn stilzwijgen, tot de aanval overgegaan. Per telefoon, sms en e-mail. Voor het geval ik iets over het hoofd zou zien.

Zijn voortvarendheid en bluf hadden ons al een keer eerder samengebracht, dus werd door hem dezelfde tactiek gehanteerd in al zijn berichten: ‘Hi Loor, ik vond het de vorige keer erg gezellig, dus ik wil je snel weer zien. Misschien ga ik wel lekker voor je koken of gaan we uit eten…lief he? Hoop je snel te zien. Morgen al!’

Met mannen die zichzelf lief vinden omdat ze een keer willen koken voor een vrouw, heb ik sowieso wat moeite. Maar dit bericht sloeg echt alles. Want wáár wilde Just precies gaan koken voor Loor? In zijn liefdesstulpje, waar zijn zwangere vriendin een glorieuze toekomst tegemoet ziet met haar Just, maar die dan toevallig even op zakenreis is? Right.

Nu kon het natuurlijk zo zijn dat Just zijn vriendin er wel degelijk bij wilde betrekken, dus gaf ik hem nog één keer het voordeel van de twijfel en stuurde hem het volgende bericht: ‘Hoi Just, lijkt me gezellig. Kan ik eindelijk kennismaken met je kookkunsten en je vriendin. Ik hoor wel wanneer. Loor’.

Tot zover Just, die het sindsdien vooral non-verbaal houdt.

Loor (1967) is individualist tegen wil en dank. Ze heeft een broertje dood aan middelmatigheid. Ze is een warm, lief en mooi mens, maar niet geheel ongevaarlijk.