Teken van God

Loor

Illustratie: Robi Roboter

Er zijn soms van die zaken die gewoon aan mij voorbijgaan. Schokkende zaken met een enorme nieuwswaarde. Zaken waar iedereen het over heeft, omdat ze te bizar zijn om het daglicht te verdragen.

Zo las ik vandaag over de internetmoord van juli vorig jaar, gepleegd door een 29-jarige vrouw uit Oosterhout, die met voorbedachten rade haar internetdate (een 50-jarige man uit Kampen) de keel doorsneed. Inmiddels is de vrouw een straf van tien jaar cel en tbs met dwangverpleging opgelegd, waarbij de celstraf zelfs een jaar hoger is dan de officier van justitie had geëist.

Van dit lugubere incident was ik dus niet op de hoogte. Onder welke steen ik afgelopen zomer leefde, geen idee, maar ik ben alsnog hevig geschokt.

Internetdaten – ooit dacht ik dat het alleen voor contactgestoorde losers was, maar inmiddels heeft mijn halve kennissenkring een onenightstand met iemand van het internet gehad. Sommige van hen zijn zelfs blij verloofd of toch op zijn minst serieus samenwonend. Succesverhalen te over. Je moet het gewoon goed aanpakken!

Dus toen mijn non-relatie met de Ex der Exen definitief uitgeknipperd was, zo’n jaar of twee geleden, had ik besloten dat er geen beter medicijn tegen een verbrijzeld hart bestond dan mij gewoon aan te melden bij een gedegen datingsite. Het licht pretentieuze en dure PARSHIP in dit geval.

Ja, ik beken. Ik was ‘op zoek’. Nou ja, naar afleiding dan. Gezelligsamenopdebank-visioenen had ik nog niet direct.

Nadat ik me door de PARSHIP-persoonlijkheidstest heen had geworsteld en er een flink bedrag van mijn creditcard was afgeschreven, kon het avontuur gaan beginnen.

Dat het heen en weer mailen via PARSHIP aanvankelijk zonder zichtbare foto van de potentiële kandidaat verliep, vond ik licht storend. Want, zo bleek later, ‘lang, slank en blond’ kan van alles betekenen (jampotbril, sprietarmen, pluk zuurkool aan de kin). Net als ‘charmant doch jeugdig grijzend’ (verlopen drankhoofd, wapperend grijs penopauzekapsel, pluk staalwol op de bovenlip). Ja sorry, maar beschrijf jezelf een beetje realistisch. Zeker als er in eerste instantie geen foto aan te pas komt.

Maar uiteindelijk was daar Rogier, succesvol ondernemer. En Rogier schreef zeer gedurfd en geestig. En de foto die Rogier mij stuurde, was he-le-maal niet verkeerd.

Na een paar keer bellen wisten we dat een ontmoeting snel plaats moest vinden, vooral omdat hij me met zijn woest-charmante hese stem heel vertrouwelijk meteen Loortje noemde (iets wat alleen mijn ouders en een paar oudtantes nog doen). Bovendien hadden we een paar niet-onbelangrijke wederzijdse kennissen, waardoor de betrouwbaarheid van dit heerschap grootse vormen aannam.

Rogier woonde aan een statige gracht in Amsterdam, samen met zijn labrador Hummer, en zou daar voor ons laten koken (ik herhaal: láten koken), want Rogier had zijn been gebroken en kon geen kant op. Per e-mail ontving ik foto’s van zijn gipsbeen en hond Hummer. Ik was verkocht. En Rogier was op deze manier geheel ongevaarlijk.

En zo kwam het dat ik op een vrijdagavond richting Amsterdam vertrok, met in mijn tas een designbot voor Hummer en een fles van het een of ander voor de gastheer.

Halverwege Amsterdam belde Rogier. ‘Loortje! Schattebout! Luister, ik zit daar-en-daar op die-en-die gracht in de Jordaan. Een paar van mijn vrindjes hebben me uit mijn huis getakeld en nu zitten we hier gezellig wat biertjes te drinken. Kom hierheen!’.

Nou zou ik hier het gierende gekras van een remmende naald op een romantische langspeelplaat moeten laten horen, om mijn gevoel van dat moment te onderstrepen, maar dat gaat nu even niet.

‘Zeg Rogier, vertel eens over je vrienden. En met zijn hoevelen zijn jullie?’, vroeg ik zwaar teleurgesteld. ‘Loortje lieverd, we zitten hier met een mannetje of twaalf en we kunnen niet wachten tot je er bent! Waar zit je nu?’

En ik informeerde bij Rogier naar het oorspronkelijke plan. Dat van dat etentje en een persoonlijke kok en met Hummer bij de haard. Maar Rogier zei dat Loor nou niet meteen moest gaan zeuren. Ja, hij zei het letterlijk: zeuren. En dat is best vreemd en ook wel onbeschoft, als je elkaar nog nooit in levende lijve hebt ontmoet.

Maar ik had helemaal geen zin om meteen met hem en zijn twaalf vrindjes te gaan ‘bieren’. Daar leent zo’n eerste afspraakje zich niet echt voor, was mijn (op dat moment nog) bescheiden mening. ‘Loortje, gewoon hier naartoe komen. Dat koken gebeurt later. De kok weet ervan en is al bezig, schiet nu maar op’, aldus Rogier op gebiedende toon.

Fijn. Vrijdagavond in Amsterdam, waar je nooit je auto kwijt kunt en al helemaal niet daar-en-daar op die-en-die gracht. En als me dat dan gelukt zou zijn, dan had ik me in het hol van de leeuw moeten begeven, waar een team van twaalf man mij keurend op zou nemen. En toen zag ik er ineens geen gat meer in.

‘Rogier, ik keer nu om. We spreken een andere keer af. Op deze manier zie ik het niet zitten. Fijne avond nog.’

En ja, dat had ik nou niet moeten doen. Zomaar zelf nadenken, eigenwijs zijn en voor mezelf kiezen.

De rest van de terugrit stond in het teken van Rogier en zijn telefonische scheldkanonnades. En ook later, toen ik al lang en breed thuis was. Hoe ik het in mijn hoofd had gehaald om weer naar huis te rijden, hem zo af te laten gaan voor zijn vrienden. En dat hier het laatste woord nog niet over gesproken was.

Uiteindelijk heb ik Rogier zo weten te beledigen dat hij het nooit meer in zijn hoofd zal halen mij te bellen, maar ik bedacht me op dat moment (en ook nog lang daarna) wat een ontzettend teken van God het toch was dat het avondje met Rogier voortijdig eindigde, omdat ik, alsof er een vreemde kracht bezit van mij had genomen, gewoon was omgekeerd en naar huis was gereden. En u weet het inmiddels: mijn wegloop slash omkeerspieren zijn niet zo best ontwikkeld.

De 50-jarige man uit Kampen, die het internetafspraakje letterlijk niet overleefde, kreeg misschien ook wel zo’n ontzettend teken van God. Maar dat zullen we nooit weten.

Loor (1967) is individualist tegen wil en dank. Ze heeft een broertje dood aan middelmatigheid. Ze is een warm, lief en mooi mens, maar niet geheel ongevaarlijk.