Burgers
Loor
‘Burgers gedood door Israëlische aanval’ kopte dit weekend een stemmingmakend bericht op de nieuwssite van NRC Handelsblad. Volgens het bericht zijn er drie Palestijnse BURGERS zijn gedood door een Israëlische raketaanval op de Gazastrook. Ja, u leest het goed: drie heuse BURGERS.
Het bericht was voorzien van zo’n eeuwige jammerfoto van een krijsende Palestijnse oma plus drie zielig kijkende kindjes; dankbare foto’s die inmiddels menig krantenarchief doen uitpuilen.
Maar goed, nou waren die drie om het leven gekomen burgers heel toevallig van plan een Palestijns projectiel (lees: verwoestende Kassamraket) richting Israël te katapulten – vandaar de verdedigingsactie van het Israëlische leger – maar volgens het nieuwsbericht ging het om drie bankmedewerkers die tijdens hun lunchpauze heel onschuldig een broodje zaten op te peuzelen. Echt waar, hoor. Want dit was waargenomen door artsen (?) en ooggetuigen. Verdere informatie omtrent deze deskundige getuigen ontbreekt in het bericht, maar de lezer weet op deze manier toch al genoeg. En dat moeten we vooral zo laten.
Hoe zat het laatst ook alweer? Toen er na de Palestijnse vernielingen van de afscheidingsmuur tussen Gaza en Egypte (waarom staat die muur daar eigenlijk?) toch weer een zelfmoordterrorist wist toe te slaan in Israël? Hoeveel Israëli’s zijn er toen verwond en gedood? En waarom sprak men in de berichtgeving niet over Israëlische burgers? Waarom spreekt men nóóit over Israëlische burgers? Het antwoord laat zich raden.
Des te opvallender is de toon van een bericht dat even later in hetzelfde katern is geplaatst. NRC schrijft over de zelfmoordaanslag in Iskandariya (ten zuiden van de Iraakse hoofdstad Bagdad) en daarbij heeft men het ineens heel neutraal over ‘enkele tientallen mensen die gewond zijn geraakt bij de aanslag’. Geen burgers dus, maar ménsen.
‘Burgers’ is inmiddels het toverwoord. Zodra er ‘burgers’ om het leven komen, gonst de wereld van verontwaardiging. Behalve als het om de burgers van de Joodse Staat gaat. Die vragen er nou eenmaal om, met hun vermaledijde illegale ‘bezetting’ van ‘Palestina’. Die blijven we dus stug Israëli’s noemen. En als het moet (en even meezit) tot de laatste erbij neervalt. Fuck de nuance, leve de doctrine.
Loor (1967) is individualist tegen wil en dank. Ze heeft een broertje dood aan middelmatigheid. Ze is een warm, lief en mooi mens, maar niet geheel ongevaarlijk.
RSS