Voorhuid
Hassnae Bouazza
London Heathrow, de kassa van W.H. Smith, 15:00 plaatselijke tijd. Ik sta op het punt af te rekenen, wanneer een kleine man voordringt om geld te wisselen. Net als ik er iets van wil zeggen – want dat doen Marokkanen nu eenmaal altijd, een grote bek opzetten tegen de rest van de blanke wereld, het is een vorm van ons afzetten tegen de maatschappij – blijkt het Bryan Adams te zijn, u weet wel, van The Summer of 69 en Everything I do, I do it for you. Het wisselen van het geld duurt tergend lang, maar ik wilde niets tegen hem zeggen, in geval het op zou worden gevat als een Arabische schoffering van dit Canadese popicoon en binnen een mum van tijd het terreuralarm zou worden geluid.
Wat zijn nationaliteit ermee te maken heeft? Nu ja, alles. Als schrijfster dezes twee restaurants bespreekt, simpelweg omdat ze van plan is dat vaker te doen voor dit webmagazine, blijken veel mensen daar nogal moeite mee te hebben. Het moet in een kader geplaatst worden, want ho ho, een Marokkaan die over sterrenrestaurants schrijft, dat kan natuurlijk niet, en al helemaal niet als ze dan ook nog eens een pluim geeft aan een jonge chef-kok met een Marokkaans aandoende naam, die dan, oh hoe briljant gevonden, vast wel een neef van haar moet zijn. Ja, de Marokkaanse gemeenschap, dat is een grote inteeltboel: vrije seks heeft bij ons een heel andere betekenis. Het is maar dat u het weet.
Goddank voor de boze bloggers: niks, maar dan ook niks kan gelezen’ worden zonder het geloof of de achtergrond van de schrijvers erbij te betrekken. En zo kan het dus gebeuren dat je nietsvermoedend twee restaurants bespreekt, en opeens is het een kwestie van ras, racisme, het afzeiken van de Nederlandse gastvrijheid, heb ik mijn vijf neven meegenomen naar Savelberg en wat al niet meer. Ik weet niet of ik moet lachen of mijn haren uit mijn hoofd moet trekken van pure ellende, want dit zijn niet alleen maar de boze bloggers, maar ook de zogenaamde multi-culturalisten die als eerste schreeuwen dat je zaken los van nationaliteit of geloof moet zien.
Hoe zit dat precies? Mag ik als Marokkaanse geen opmerkingen hebben over de bediening omdat ik er dan meteen van word verdacht iemand van racisme te betichten? Kan ik heel misschien simpelweg ontevreden zijn, omdat zelfs Robocop meer gezichtsexpressie aan de dag legt dan de bediening bij Savelberg? En hoe zullen de reacties straks zijn als ik De Zwethheul of Des Indes lovend bespreek? Of restaurant Leen? Pleeg ik dan taqiya? Moet alles, maar dan ook alles bezien worden vanuit de achtergrond door mensen die zo verschrikkelijk moedig zijn dat ze van achter hun computer en onder een geniaal gevonden pseudoniem (Sojakroket, Shekinah, P. Dekameraadt) allerlei verbale bommen en aantijgingen afvuren op mensen die in alle openheid en onder eigen naam stukken afleveren?
Dit zijn de mensen die ons elke dag, dag in dag uit, vierentwintig uur per dag, wijzen op het groene gevaar. Nog sterker: ze wijzen ons erop dat wij niet weten wat we geloven, dat wij straks de kant van het groene leger zullen kiezen. Dat wij Marokkanen, of nog erger móslims, een gevaar zijn en dat we de rechtsstaat en vrijheid van meningsuiting bedreigen. Ja, het gouden woord: vrijheid van meningsuiting, maar alleen voor de islam- en Marokkanenhaters. Ieder ander is een verrader of een gevaar of weet niet wat hij /zij geloofd (met een d, om even in de sfeer te blijven) en mag terecht gesteld worden zonder proces. Ja, zoveel houden ze van die rechtstaat en weten ze wat die werkelijk inhoudt.
Welnu, vergis u niet, als het groene leger inderdaad aanmeert aan de kust dan geef ik u op een papiertje dat onze heldhaftige bloggers de eersten zullen zijn die eigenhandig hun voorhuid er afrukken. En die van hun buurman.
2008 wordt hèt jaar voor schrijfster/journaliste/documentairemaakster (Vrij Nederland, VPRO, NIO) en Tolk Arabisch/Engels Hassnae Bouazza.
RSS