Arabisch roddelen
Hassnae Bouazza
De laatste berichten uit Arabisch Showbiz-land:
De Libanese zangeres Sabah, een strakgetrokken dinosaurus, is onlangs met haar veel jongere visagist, Joseph Ghallab, in het huwelijksbootje gestapt. Het Arabische blad Qamar had de exclusieve foto’s waarop Sabbouha (haar koosnaampje) in witte bruidsjurk naast haar nieuwe ega stond met bruidsboeket in haar handen. Ga er maar aan staan, als man. Trouwen met een vrouw naar wiens leeftijd je alleen maar kunt gissen en die op het punt van afbrokkelen staat. De jonge bruidegom is in de wolken: Ik twijfel er niet aan dat dit huwelijk stand zal houden. Als een andere man mijn Sabouha wil afpakken, maak ik hem af, aldus de christelijke bruidegom. Wat dit alles betekent? Dat er hoop is voor ons veel jongere, alleenstaande vrouwen.
In Superstar, het Arabische Idols, zijn alle mannelijke kandidaten weggestemd en er zijn nu negen vrouwelijke finalisten. Dat zal een tranendal van jewelste worden bij elke wegstemronde. Het is opvallend hoe al die Idols-kandidaten overal hetzelfde reageren: zogenaamd blij zijn voor de ander en ondertussen huilen om hun eigen verlies. Ik kan me de tijd nog herinneren dat je tegen je verlies moest kunnen niet moest janken als je verloor, maar kennelijk gelden er andere regels als er camera’s op je gericht zijn en is het dan niet meer onsportief, maar ‘emotioneel’.
Dan een echte catfight: de Libanese, onherkenbaar omgebouwde Razan concurreert erop los met haar landgenote en actrice Nicole Saba. Nicole zat in de Libanese meisjesband Four Cats (soort Spice Girls) en is later gevraagd om in een film te spelen door de Egyptische komiek Adel Imam. Adel Imam is eigenlijk helemaal niet grappig meer, maar een ijdele, inmiddels oude man die voor elke film vrouwelijke actrices uitkiest met wie hij wil zoenen. Razan is de meest aanstellerige presentatrice op de Arabische tv met prinsesse-allures. Zij acteert sinds een tijd ook en wisselt nu dus beledigingen uit met Nicole. De twee hebben inmiddels vrede gesloten dankzij de Egyptische acteur Salah Essa’dani, maar ingewijden fluisteren dat het slechts een staakt-het-vuren is en dat het binnen de kortste keren weer bonje zal zijn.
Tot slot heuglijk nieuws voor Nederland: het vervolg op de Egyptische serie Eddali zal voor een deel in Londen, Parijs, en jawel, Amsterdam worden opgenomen. De tijd dat Egyptische acteurs voor een achtergrondprojectie, met daarop Trafalgar Square of de Trevi-fontein afgebeeld, deden alsof ze in een ander land waren, is voorbij. Heel jammer, maar het is niet anders.
De eerste reeks van Eddali wordt nu uitgezonden en speelt zich af in de tijd van Anwar Sadat. Sa’ad Eddali is een zakenman en minister en wordt vertolkt door een van Egypte’s gerenommeerde acteurs Nour Sharif. Een memorabele ontwikkeling in de serie was de ontvoering van de zoon van Eddali: Turkse zakenpartners wilden voortaan dertig procent krijgen van Eddali in plaats van vijftien procent. Om hun eis kracht bij te zetten, ontvoerden ze de zoon. Eddali laat daarop de broer van de ontvoerder ontvoeren in Hongarije (volgt u het nog?). Wat volgt is een uitwisseling van de twee gijzelaars. Nadat hij zijn zoon weer terug heeft, overhandigt Eddali een koffer aan de ontvoerder: Je wilde dertig procent, maar je krijgt van mij twintig procent, ook al heb je mijn zoon ontvoerd.
Als die opnames hier zijn, ben ik er bij!
Hassnae Bouazza is schrijfster, journaliste, documentairemaakster (Vrij Nederland, VPRO, NIO), tolk Arabisch/Engels en een total fox. Ze veroorzaakt extreem hoge temperaturen in de lendenen van Adriaan Jaeggi. Deze column is eerder gepubliceerd in Vrij Nederland.
RSS