Cruel Summer
Loor
De zomervakantie is begonnen en links en rechts word ik gebeld door kennissen en vrienden die mij voor twee, drie of zelfs vijf weken gedag komen zeggen. Met kinderen en al storten ze zich rond deze datum in de massale exodus richting het zuiden, om voorlopig niet terug te keren. En of ik misschien planten, dieren en de post wil verzorgen. Welja. Ik ken mijn plek.
Ondanks de uittocht van de afgelopen dagen bevind ik me vandaag op een schrikbarend volgepakt strand. Tussen aan mij totaal onbekende shiny happy people, gelukkige huisvrouwen en minstens 100.000 blonde, zandschoppende kindertjes.
De nu al doorgedraaide en met kleverige boterhamresten besmeurde vaders zie ik langs de vloedlijn stiekem bellen met kantoor. Hoeven ze echt niet even langs te komen om dat ene rapport nog eens door te nemen? Echt niet? Dan maar aan de rosé. Of nee, het moet tegenwoordig een sprankelende Prosecco zijn. Rosé is passé, mensen! Lekker of niet. (Heel griezelig, maar voor je het weet ben je op zo’n ons-kent-ons strand aan een collectief bewustzijn overgeleverd.)
Liggend aan de kustlijn waan ik me na een paar uur op een eilandje. Een verdomd luxe eilandje, welteverstaan. God, wat verlangde ik de laatste dagen naar het Gezinsleven en gezellig-samen-in-de-file-naar-Zuid-Frankrijk. Als het maar iets met samen’ was. Tijdelijke gekte, besef ik nu. Veroorzaakt door de stroom aan afscheidstelefoontjes- en mailtjes van iedereen om mij heen.
De taferelen op het strand – het gesjouw en gehol en gedraaf van de papa’s en mama’s – doen mij echter weer inzien hoe goddelijk licht mijn bestaan is, en dat travel light nog immer mijn levensmotto mag zijn.
In mijn iPod heb ik uit voorzienigheid wat zomerse oldies but goodies geladen. En ik neurie mee met de klanken van Cruel Summer, dé zomerhit van 1983 van de destijds meer dan succesvolle meidengroep Bananarama. Of het niemendalletje inmiddels nog op mij slaat, kan ik niet meer vaststellen. Ik sluit mijn ogen en geniet…
Hot summer streets
And the pavements are burning
I sit around
Trying to smile but
The air is so heavy and dry
Strange voices are saying
Things I can’t understand
It’s too close for comfort
This heat has got
Right out of hand
It’s a cruel, cruel summer
Leaving me here on my own
Now you’re gone
Loor (1967) heeft sinds kort haar eigen webstek, Loor schrijft!
RSS