Elsevier
Peter Breedveld
In het recentste nummer van De Journalist een artikel over Het geheim van Elsevier. Daarin proberen Elsevier-hoofdredacteur Arendo Joustra en een aantal collega’s van andere gezaghebbende opiniebladen het succes van het rechtse weekblad te duiden. Emile Fallaux, die onlangs afscheid nam van het zieltogende Vrij Nederland, zegt:
Een groot deel van succes is te herleiden naar het feit dat een groot deel van de bevolking alleen aan zijn eigen welvaart denkt, en dat is de doelgroep van Elsevier. De VN-lezer daarentegen, is niet alleen in zichzelf geïnteresseerd, maar ook in wat er in de rest van de wereld gebeurt.’
De arrogantie van zo’n zelfingenomen kwiebus. Het zal best zwaar vallen om te moeten toegeven dat de concurrent gewoon een beter blad maakt dan jij. Maar om andermans succes te verklaren door jezelf op het schild van de morele superioriteit te hijsen is wel heel kleinzielig en onsportief. Nogal misplaatst ook, nu het ene na het andere morele paradepaardje van Links met veel drama door zijn hoeven zakt. Drie jaar lang heeft Fallaux een schier onleesbaar kerkblad gemaakt (alleen Hassnae’s column, de boekbesprekingen van Jeroen Vullings en de cartoon van Peter van Straaten zijn het lezen waard) waarin wekelijks werd aangetoond dat er in het begrippenapparaat van meneer Fallaux niet zoiets voorkomt als voortschrijdend inzicht’. Laat m dáár de oorzaak van zijn eigen falen in zoeken, in plaats van in de vermeende slechtheid van de ander’.
Fallaux doet zich trouwens een stuk sjieker voor dan-ie in werkelijkheid is, weet ik van s mans vroegere kennissen.
Ik weet niet waarom Elsevier recordoplages bereikt terwijl alle andere opiniebladen voor hun voortbestaan moeten vrezen. Ik weet wel waarom ik het blad zo graag lees: vanwege de heldere en nuchtere manier waarop steevast de waan van de dag wordt ontmanteld waardoor alle andere Nederlandse media zich laten meeslepen. Klimaatalarmisme, vluchtelingenbeleid, de multiculturele samenleving, de paniek rond bedrijfsovernames door investeringsmaatschappijen, vrouwvijandigheid op de werkvloer, genetische manipulatie, iedere week maakt Elsevier korte metten met de koortsachtige angstvisioenen waarmee overheid en media ons dagelijks proberen de stuipen op het lijf te jagen. Heel zakelijk, door zonder pathos de feiten en cijfers op een rijtje te zetten en inzichtelijk te maken.
Absolute kampioen op dat vlak: economieredactrice Marike Stellinga, die kordaat de vloer aanveegt (excuses voor de rolbevestigende metafoor) met de linkse fabels over de ongelijke behandeling van vrouwelijke werknemers en het leegvreten van bedrijven door buitenlandse investeringsmaatschappijen. Waar Vrij Nederland iedere keer weer briesend een donderpreek afsteekt over discriminatie en roofkapitalisme, trekt Stellinga stoïcijns het ventieltje uit al die opgezwollen verontwaardiging. Ik slaap altijd een stuk rustiger als ik de nieuwe Elsevier uitheb.
Tot voor kort las ik ook HP/De Tijd, maar dat blad is te weinig feitelijk, te veel opinie. Wat kan mij het schelen dat Fleur Jürgens graag Hema-onderbroeken draagt? Eerlijk gezegd was ik van die informatie liever gevrijwaard gebleven. Aan een verhaal over het ledige leven van Jan Eilander heb ik ook geen boodschap. HP/De Tijd heeft bovendien veel artikelen waarin ik mijn eigen mening bevestigd zie. Ik vind dat een verspilling van mijn tijd.
De kracht van Elsevier is juist dat ik nog steeds geconfronteerd word met vermeende zekerheden die ik met de paplepel ingegoten heb gekregen, en waarover ik nooit heb nagedacht. De sociale rechtsstaat, milieuvervuiling, kernenergie, allemaal geloofsartikelen die ik mede dankzij Elsevier overboord heb kunnen gooien, samen met het onvermijdelijke schuldgevoel dat ermee gepaard gaat.
Dat, en uiteraard de wekelijkse cartoon van Ad Kolkman.
Maar het ultieme weekblad is voor Peter Breedveld toch de Eppo.
RSS