Seks

Frans Smeets

Illustratie: Anders Zorn

Er is een hoop geschreven over seksualiteit op Frontaalnaakt. Ik had me voorgenomen niet te schrijven over dit onderwerp, simpelweg omdat ik seksualiteit een privé-aangelegenheid vind. Ik wil niet lastig gevallen worden met andermans seksualiteit, noch dat ander zich met de mijne of die van mijn kinderen bemoeit. Helaas moet ik toegeven dat het allemaal niet meer zo simpel ligt.

Ga ik in de bossen mijn Jakkes uitlaten, dan hollen de wippende homo’s met de broek op de knieën richting auto. Heteroseksuele paartjes die erop kicken om betrapt te worden, probeer ik met een gaaap de relatie tussen seksualiteit en spanning anno 2008 duidelijk te maken. Ieder dorp heeft ondertussen zijn parenclub, waar de mannen in wanhoop hun lid omhoog proberen te krijgen door een vreemde man hun vrouw te laten berijden.

Tenslotte moet je toch klaarkomen. Wie een beetje zoekt kan zich laten knechten, in elkaar laten slaan, zijn vrouw knevelen, gangbangen, fistfucken, etc. Er is voor een ieder iets wil(d)s.
En dat is goed zo. Volwassen mensen mogen met elkaar doen wat ze willen, zolang dit met wederzijdse toestemming en zonder al te grote machtsverschillen gepaard gaat. Daar moet werkelijk niemand tussen komen. Geen Hilkens en geen Rouvoet.

Toch heeft Hilkens een punt dat seksueel getinte beelden steeds dominanter worden in de samenleving. Dat is objectief wel vast te stellen, alleen al door het feit dat televisie en internet toch vrij recente uitvindingen zijn en we eigenlijk nog helemaal niet weten hoe het bombardement aan beelden onze seksualiteit beïnvloedt. En dat kan ook een positieve invloed zijn. Wisten onze grootouders niet eens wat er in hun eigen broek zat, nu weet iedereen vrij snel waar de klepel hangt en de beelden hebben zeker een positieve bijdrage geleverd aan de kennis omtrent seksualiteit en zijn mogelijkheden. De meest bekeken pornosites zijn die niet van de siliconenneukers, maar van de amateurbeelden. Zeg maar ‘the real thing’.

De seksueel getinte beelden hebben nauwelijks invloed op losbandigheid en seksualiteit, maar spelen wel in op een sociale angst om niet mee te doen en buiten de boot te vallen. Schaam en angst voor uitstoting uit de groep speelt in de keuzes omtrent het lichaam een veel grotere rol dan seksualiteit. Vrouwen verbouwen hun lijf voor de vrouw, niet voor de man. En aangezien losbandigheid voornamelijk plaatsvindt in een wereld zonder schaam, kunnen we vaststellen dat een losbandig leven goed is voor het lijf en het zelfbeeld van man en vrouw. Losbandigheid als wapen tegen datgene wat Hilkens pornoficatie en seksualisering noemt.

Het inspelen van commercie op groepsgedrag via seksualiteit is precies hetzelfde hetgeen de chrislamieten doen. Een normaliteit creëren, (de ‘gezonde’ moraal) waarbinnen je moet functioneren. Van de dwang tot geschoren kutjes tot de verplichting tot behoud van het ketsvlies, het zijn beide identieke dingen van hetzelfde. Normering van seksualiteit is een aanval op diversiteit en persoonlijke verlangens en perversiteiten. Ze leggen mensen een norm op en zijn gevaarlijk voor elk die andere gedachten of behoeftes heeft.

Van volwassenen mag je verwachten dat ze buiten de druk van normering van grislamieten en commercie hun eigen seksuele identiteit kunnen opbouwen. Je hebt stemrecht, je mag auto rijden en je wordt volgens het volwassenen recht veroordeeld. Dan moet je ook zelf uit kunnen zoeken wat je met de inhoud van je broek doet.

Maar dit ligt voor niet-adolescenten toch wel anders, buiten of dit nou wel of geen probleem is.

Alleen voor die 10 procent voor wie het leven niet zo makkelijk is met goede ouders en goede verstandelijke vermogens kan dat bombardement van beelden een vertekend beeld van de werkelijkheid creëren. Ga naar een Daltonschool met bakfietskindjes en Hilkens is een frigide ouderwetse trut die ze in het kanaal moeten dumpen. Ga naar een school voor moeilijk opvoedbare kinderen dan verdient het mens een standbeeld. Het is maar aan welke kant van de medaille je staat.

Dat de kwetsbare jeugd (10 procent) verzuipt in de dominantie van een tijdsbeeld is een probleem van alle tijden. De psychiatrie heeft honderd jaar vol gezeten met slachtoffers van Rouvoetjes en andere grislamieten die over de lijven van kinderen hun eigen onhaalbare moraal bevredigden. De laatste 30 jaar zitten de inrichtingen vol met mensen die uit seksuele bevrijdingsdrang in hun jeugd actief moesten toekijken hoe de jaren’70-pappa zijn tweede leg een beurt gaf. En de komende 30 jaar zal de psychiatrie waarschijnlijk vol zitten met mensen die het emotionele verschil tussen het eten een pot pindakaas en een kwakje zaad moeten gaan ontdekken.

Op zich niets nieuws over de “verloedering” van de jeugd.

Negentig procent van de jongeren doorziet de geliktheid van plastic vrouwen en de valsheid van mannen met paardenlullen. Ze gaan lekker onhandig met hun onzekere lijven op zoek naar een wederhelft en dit gaat met vallen en opstaan.

Vaak heb ik het gevoel dat de laatste tijd door het grote aanbod van seksueel getinte beelden juist intimiteit en geborgenheid weer een streven zijn geworden. Niets erger voor losbandigheid is overkill. Het neemt de spanning (seks) weg. Ze ervaren op een EO-jongerendag bij het samen gaan in ge(bed) meer spanning dan bij een jaar gebonk en breezerseks in de kelderbox. Eigenlijk zou Rouvoet een pornokanaal moeten beginnen om de kerstening voort te zetten!!

De seksualisering of pornoficatie, als die al heeft bestaan, is over zijn hoogtepunt heen. Niet omdat Hilkens of Rouvoet dit willen, maar simpelweg omdat het voor jongeren saai en slaapverwekkend is geworden. Niemand raakt er meer opgewonden van. Het item is commercieel totaal uitgemolken. Het is niet te geloven, maar veel jongeren willen zo snel mogelijk een gezin stichten, trouw zijn en met hun liefje oud worden.

En natuurlijk, het zijn wederom de grislamieten die in het vacuüm springen en hun kans schoon zien hun normering als normaliteit op te leggen.

De overkill aan seksueel getinte beelden is schuldig aan de kerstening van Nederland, omdat de beelden nooit vanuit een individuele vrijheidsbeleving zijn ontstaan, maar puur uit snel geldgewin. En nu slaat de klepel de andere kant op.

De discussie over seksualisering, zeg maar Breedveld versus Hilkens, zou over iets heel anders moeten gaan dan moraliteit, losbandigheid of, zoals het tegenwoordig heet, breezerseks. Seksuele vrijheid lees je namelijk niet af aan moraliteit, maar aan de mogelijkheid je eigen keuzes omtrent je lijf te maken. Of dat consumptiegericht (breezer) is of de focus legt op intimiteit, doet niet ter zake. Beiden doen hetzelfde door seksualiteit met gedragingen te verbinden. Eigenlijk zitten Breedveld en Hilkens op dezelfde bandbreedte tegenover elkaar. Een vrije seksuele moraal kan net zo beïnvloedend -en dwingend werken als een maagdelijkheidcultuur bij grislamieten. Hilkens doet alsof de jongerencultuur verworden is tot een Sodom en Gomorra waarin seks een consumptieartikel is en Breedveld reageert alsof er een nieuwe morele inquisitie op komst is en Hilkens persoonlijk hem zijn lusten wil ontnemen. Een onderschatting van de zelfredzaamheid van jongeren tegenover een overdrijving van hetgeen gezegd wordt.

Myrthe Hilkens heeft het volste recht om een tegenpartij te vormen tegen een normering uit commerciële gronden. Dat de grislamitische parasieten op haar rug meereizen is haar niet kwalijk te nemen. Breedveld heeft het volste recht om elke vorm van betutteling aan te vallen. Ik krijg er echter vaak een gevoel bij van “Waar twee vechten om een been rent Rouvoet er mee heen”.

Het gaat er niet om of een meisje op haar 13e ontmaagd wordt of dat ze zich tijdens het huwelijk wil laten ontmaagden. Het gaat erom dat ze hier zelf voor kan kiezen zonder dat er teveel grislamieten, seksueel-vrijen of bedrijven in haar nek zitten te hijgen. De discussie over seksualisering van de samenleving zou moeten gaan over de vrijheid van keuze en het ontbreken van (vreemde) beïnvloeding. Een opvoeding zonder kruizen, hoofddoekjes, keppeltjes of commercie. Zonder moraliteit en zonder enige vorm van moeten. Dàt is de essentie van een gezonde seksualiteit.

Dat is natuurlijk een Utopia, omdat ouders hun eigen moraliteit en levensbeschouwing op hun kinderen als een normaliteit proberen op te leggen. Vooral grislamieten hebben hier een handje van. Juist omdat er een wereld bestaat waarin de ouders geen invloed hebben, ontstaat er een balans die voor de seksuele ontwikkeling van kinderen goed is. Een publieke ruimte zonder beïnvloeding zou de ouders teveel macht geven. Daarom is het maar goed, dat er overal seksueel getinte beelden en porno te zien is.

Op het moment echter dat de seksuele getinte beelden zèlf een normaliteit gaan opleggen -en daar heeft Hilkens een punt- dienen deze ook van repliek gediend te worden. Klappende ouders bij 9-jarige ‘prinsesjes’ die neukbewegingen maken op de muziek van Britney Spears omdat iemand aan de andere kant van de wereld zijn verkooptargets moet halen, moeten net zo hard bestreden worden als de Rouvoetjes die met hun typische christelijke achterbaksheid de jeugd uit de “zonde” willen redden. Het gaat niet om de neukbewegingen, maar om het creëren van een normaliteit waaraan het moeilijk ontsnappen is op die leeftijd. Ook een vrouwelijke piraat heeft bestaansrecht.

De seksuele verscheidenheid in onze samenleving wordt bedreigd. Zo worden homo’s weer verketterd en in elkaar geslagen. Dat komt niet alleen door gelovigen, maar ook door een beeldcultuur waarvoor voor homoseksualiteit geen plaats is. Er valt niets mee te verdienen. Een MTV die twee homo’s laat zoenen of een opname van een naaktstrand maakt, kan de volgende dag zijn faillissementspapieren ophalen. Dat heeft niets te maken met tieten, gangsta of bitches, islam, of gristendom, maar door het vanuit commerciële gronden zoeken naar de grootste gemene deler, hetgeen leidt tot een normering van de seksualiteit. Daarmee is de commercie net zo bedreigend voor de seksuele vrijheid van het individu als grislamieten met hun armzielig boekje onder de arm.

En laten we niet hopen dat deze twee een monsterverbond aangaan. De grislamitische moraal als commercieel grootste gemene deler. Dan hebben we de poppen aan het dansen.

Dus, alles voor de verscheidenheid en de hoop die eeuwige 10 procent eens een keer niet te slachtofferen voor het morele gelijk van enkele sprookjesvertellers, zakenlui of anderen mensen die denken dat ze het licht hebben gezien!

Frans Smeets heeft de vreemde opvatting dat hedendaagse kunst behalve oeverloos gezwets en geld ook nog schoonheid in zich mag herbergen.