Paddo’s
Hassnae Bouazza
Illustratie: Anders Zorn
‘Man draait door na eten paddo’s’ kopte één van de kranten. Nu is het heel verleidelijk om bij het lezen van zo’n bericht meteen in paniek te raken en opgelucht adem te halen dat de paddo’s per vandaag, 1 december 2008, verboden zijn. Maar ik kan me niet onttrekken aan de vraag die meteen opdoemt: waarom staan er niet dagelijks berichten in de krant over mensen die doorslaan na teveel inname van alcohol? Voor de taqiyya-fetisjisten onder u: dit wordt geen pleidooi voor het verbod op alcohol.
Drugs, drank, sigaretten, het is allemaal niet aan mij besteed, maar de hypocrisie waarmee dit verbod is omgeven, geeft me toch te denken. De rol van de pers is hierbij interessant. De boodschap die kennelijk overgebracht dient te worden met zulke berichten is paddo’s zijn slecht en het is maar goed dat ze verboden zijn.
Of paddo’s inderdaad zo slecht zijn, weet ik niet. Sommige mensen schijnen onder invloed ervan rare dingen te doen. Maar mensen doen ook rare dingen als ze teveel drank op hebben. Hoeveel vrouwen zijn al niet mishandeld nadat hun man weer te veel ophad? Waarom roepen politici niet dat alcohol aan banden moet worden gelegd? Het aantal drankslachtoffers staat niet in verhouding tot het kleine aantal door gebruik van paddo’s.
Maar alcohol is een geaccepteerd genotmiddel en paddo’s zijn dat niet. En dus worden de nare bijwerkingen van te veel alcohol tegengegaan met campagnes om mensen bewust te maken en worden paddo’s simpelweg verboden. Er hangt bij dit soort willekeur toch altijd een zweem van elitarisme omheen: alcohol is chic, want de dames en heren politici mogen graag van een wijntje nippen, maar paddo’s dat is toch voor de ongewassen en onaangepaste nietsnutten van de samenleving.
Hetzelfde geldt voor sigaretten: de regering heft er maar al te graag een enorme accijns op, maar behandelt rokers inmiddels bijna als paria’s die in de kou buiten moeten staan om nog ergens een sigaret op te kunnen steken. Geld binnenhalen, daar is de Nederlandse regering toch het beste in van allemaal.
Het wachten is nu op nog meer verboden. En nog meer stilte van de mensen die alle inperkingen gewillig lijken te ondergaan.
Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, OpZij, de website van het Vlaams-Nederlandse huis deBuren en de Arabische site van de Wereldomroep. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten.
RSS