‘De koran verbieden is gewoon mal’

Hassnae Bouazza

Foto: Agent Provocateur

Een zwarte jongen wordt aangehouden voor moord. De rechtbank vraagt aan een arts of de jongen berecht kan worden; de arts concludeert van niet. De jongen is geestelijk ziek. De zus van de dader neemt het de arts kwalijk dat hij de jongen ziek noemt en beticht hem ervan deze conclusie alleen te hebben genomen omdat de jongen zwart is.

Dezelfde arts ontvangt in zijn ziekenhuis een zwarte jongen die zijn polsen heeft doorgesneden. “Heel diep doorgesneden, het waren niet de gebruikelijke oppervlakkige wonden van mensen die aandacht vragen”. De jongen is er zeer slecht aan toe en de arts overtuigt de moeder van het slachtoffer dat hij opgenomen moet worden voor behandeling.

Een vriend van het slachtoffer is het daar echter niet mee eens en beschuldigt de arts van racisme: hij zou de jongen alleen maar op willen nemen omdat hij zwart is. De situatie wordt dermate dreigend dat de arts met veel tegenzin besluit de jongen te laten gaan nadat hij de moeder en zijn vriend heeft laten tekenen dat zij hem per se uit het ziekenhuis willen hebben en dat de arts hen er nadrukkelijk op heeft gewezen dat het niet in het belang van de patiënt is.

Een paar weken later maakt de jongen alsnog een eind aan zijn leven.

De dienstdoende arts is de inmiddels gepensioneerde Anthony Daniels die bekend is geworden onder het pseudoniem Theodore Dalrymple. De auteur van omstreden en bejubelde boeken over onder andere de onderklasse van de samenleving, de mythe van afkicksyndromen en het nut van vooroordelen, is een charmante, bijna verlegen spreker. Daar waar hij in zijn werk polemisch is, is hij in persoon bescheiden en verrassend voorzichtig met het trekken van conclusies. In zijn antwoorden weegt hij rustig alle facetten mee van een vraagstuk.

Met bovenstaande verhalen illustreert hij hoe destructief het kan zijn als mensen bij voorbaat uitgaan van racistische motieven, hoe contraproductief de nadruk op racisme is en hoezeer het relaties tussen mensen vergiftigt. Daarbij tekent hij aan dat de generatie die werkelijk te lijden had onder het racisme, veel minder verbitterd is dan de jonge generatie die het minder moeilijk heeft. Hij denkt dat deels van de oorzaak daarvan ligt in de verwachtingen die mensen hebben en deels aan de instelling van mensen.

“Ik heb trouwens een kritisch boekje geschreven over de Black is Beautiful tentoonstelling in Amsterdam. Het was een expositie met afbeeldingen van zwarte mensen in Nederlandse kunst van 1400 tot nu. Het was heel interessant, omdat er mooie foto’s waren, maar ook het commentaar was zeer interessant. Hoewel het allemaal anti-racistisch bedoeld was, ben ik bang dat het toch de indruk gaf dat er diep in de ziel van de anti-racist een enorm racisme verankerd ligt.

Bijvoorbeeld, als je de tentoonstelling binnengaat, is het eerste wat je leest: ‘Zwarte mensen zijn aantrekkelijk en de Nederlandse kunst weet dit al heel lang’. Nu weet ik niet hoe dat bij jou is, maar ik krijg daar de rillingen van. Het is net alsof de notie dat zwarte mensen aantrekkelijk zijn, een technische kennis is die je moet aanleren en die gewone mensen niet hebben. Net zoals ze moeten leren dat Boekarest een hoofdstad is. Alsof ze de mensen er niet op vertrouwen dat ze het zelf ook wel zullen zien. Voor mij was het alsof iemand met zijn nagels over het krijtbord ging. Het liet voor mij zien dat de samenleving en met name de intellectuelen zich niet op hun gemak voelen.”

Zo kennen we Dalrymple weer met zijn tegendraadse meningen die de politiek correcten tegen de haren instrijken. Het heeft hem tot een held gemaakt bij velen aan de rechterflank van het politieke spectrum. Vooral op het internet wordt hij door menig anonieme held schuimbekkend geciteerd om de eigen theorieën cachet te geven: of het nu gaat om alle moslims het land uit te zetten of de koran te verbieden. Wat vindt hij daarvan?

“Het is heel lastig, want je hebt enerzijds een daadwerkelijk probleem, maar het is ook duidelijk dat er zeer nare gevoelens zijn aangeroerd. Ik zou er niet blij van worden als mensen me citeren om hun wrede voorstellen te rechtvaardigen. Anderzijds is het ook raar om te doen alsof er geen probleem is. Het voorstel van Wilders om de koran te verbieden vond ik dwaas. Zijn argument was dat Mein Kampf ook verboden is, maar ik ben ook tegen dat verbod. Alsof mensen, die dat boek gaan lezen, daardoor nazi’s worden. Dat betekent dat je niet zo veel vertrouwen in je eigen mensen hebt. Ik vind niet dat de staat dit soort dingen moet verbieden. De koran willen verbieden is gewoon mal.”

En de multiculturele samenleving dan? Is er wel een plek voor de islam in de Westerse samenleving?

“Als de islam gewoon privé beleden wordt, zie ik niet in waarom niet. Zolang er geen speciale wetten voor moslims hoeven komen en er niet opeens een sharia voor moslims wordt ingevoerd. De wetten die er zijn, moeten voor iedereen gelden. Het lijkt het me dat de meeste moslims net als alle andere mensen ook een normaal leven leiden, net als ieder ander. Dat neemt niet weg dat er politieke elementen zijn die zorgwekkend zijn. Ik heb de indruk dat de meeste moslims niet in durven te gaan tegen de extremisten.”

Nou, ik heb een keer een stuk geschreven waarin ik afstand nam van een imam die een verkracht meisje dubieus advies gaf, en toen kreeg ik enorm veel kritiek van blanke niet-moslims die me hypocriet vonden en die zeiden dat de imam niets anders deed dan de koran volgen. Ik nam afstand van extremisten, maar…

“Je werd aangevallen. Wat was het standpunt van die mensen; dat de imam gelijk had, maar dat de islam vreselijk is, of vonden ze de islam wel oké?”

Nee, ze vonden de islam vreselijk en dat ik niet de imam moest aanvallen, maar de islam.

“Ik begrijp het. Ik heb wel geschreven, en jij mag me daarin verbeteren, dat hier in Engeland veel jonge mannen in de islam een rechtvaardiging vinden. Hun inhoudelijke religiositeit is echter nul. Maar ik denk dat de mensen die je aanvielen een lekker zwart-wit beeld wilden. Wat denk jij? Snijdt wat ik zojuist zei hout?”

Jawel, ik weet dat er veel islamitische mannen zijn die het geloof misbruiken om vrouwen te domineren en eronder te houden, maar er zijn ook veel moslims die niet volgens het letterlijke woord leven.

“O, zeker ja.”

Wat mij schokte, is dat niet-moslims me gingen vertellen…

“Nou ja, wat zij jou vertelden is dat je geen moslim mocht zijn.”

Precies, dat gevoel had ik ook.

“Er wordt nu ook heel veel gepolariseerd. Ik lees nu het boek Milestones van Al Shaheed Syed Qutb, een religieuze leninist. Ik weet niet genoeg van de islam om te weten wat zijn relatie tot de islam is. Ik neem aan dat niet iedere moslim het met hem eens zal zijn. Het probleem is dat er jonge mensen zijn die op zoek zijn naar ideologiën die een antwoord geven op al hun problemen. En ik vind dat gevaarlijk, vooral omdat we hier in Europa grote fouten hebben gemaakt wat de integratie betreft.”

“In Frankrijk hebben ze een aantal dingen goed gedaan en een aantal fout. Als je eenmaal naar Frankrijk gaat, word je Frans en ben je een kind van de Republiek. En dat vind ik heel goed. Helaas heeft het Franse economische beleid grote groepen immigrantenkinderen buitengesloten. Enerzijds wordt hen gezegd dat ze kinderen van de Republiek zijn, anderzijds heerst bijna een soort Apartheidspolitiek.”

“In Groot-Brittannië is het net andersom: hier was het makkelijk om een zaak te beginnen, dus in islamitische wijken hier is er veel bedrijvigheid: veel winkels en restaurants. Ook al zijn het islamitische buurten, de rest van de mensen gaat er ook heen omdat ze er graag eten in de restaurants, dus dat contact is er en dat is heel goed. Culturele integratie is hier echter nooit aangemoedigd en wordt nu zelfs ontmoedigd. Helaas komen de extremisten voort uit de welgestelde middenklasse. Het idee dat extremisme wordt voortgedreven door economische wanhoop is absurd. Een van de daders van de aanslagen in Londen had kort daarvoor een nieuwe Mercedes gekregen van zijn vader.”

“Bij de islamisten gaat het om een politieke ideologie. De kritiek van Qutb op de Westerse samenleving en cultuur is precies als die van Westerse cultuurconservatieven, maar vervolgens mondt dat uit in een domme ideologie. Maar goed, er zijn dus veel problemen en ik vind dat daar eerlijk over gesproken moet worden en dat gebeurt nu niet.”

Vanwege de politieke correctheid.

“Politieke correctheid enerzijds en anderzijds heb je xenofobie. Xenofobie leidt tot meer politieke correctheid en politieke correctheid tot meer xenofobie. Het belangrijkste is dat mensen gewoon eerlijk praten en dat is tot nu toe niet gebeurd.”

Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, OpZij, de website van het Vlaams-Nederlandse huis deBuren en de Arabische site van de Wereldomroep. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten.