Lange tenen

Peter Breedveld

Illustratie: Merkley???

De islam is een stukje plakband dat ik maar niet van mijn vingers afkrijg. Vier jaar geleden werd ik ermee opgescheept en wat ik ook probeer, ik raak het nooit meer kwijt. Terwijl het me nooit om de islam ging, maar om de overheid en de intellectuele elite, die vonden dat het Theo van Goghs eigen schuld was, dat hij was afgeslacht door een verongelijkte caprafutuant.

Het was een overspannen tijd, de maanden, jaren na de moord. Ook ik maakte me ongerust over de moslims die geen gelegenheid voorbij lieten gaan om ons via de krant en de televisie duidelijk te maken dat Van Gogh te ver was gegaan, dat we moesten dimmen, of anders. Maar ik sprak zelf moslims met een totaal andere houding. Ik sloot vriendschap met een orthodoxe, gesluierde moslimvrouw. Het werd me al snel duidelijk dat de moslims die ik op televisie zag, niet representatief waren voor de moslims die ik kende.

De hysterische islamofobie, die het publieke debat ging beheersen, vond ik walgelijk. Laurens Jan Brinkhorst die moslims met een munitiedepot vergeleek, Anil Ramdas die dreigde dat de gevolgen niet te zijn overzien, als je moslims sart. Jacques van Doorn, die de moord op Van Gogh in termen van ‘actie-reactie’ besprak. Een universiteitsbestuur dat leugenpraatjes ophing over dreigende moslims om de oratie van een hoogleraar te kunnen censureren. De blinde paniek die sprak uit allerlei onbesuisde zuiveringsacties van beroepsbetuttelaars: kunstzinnig naakt moest van de muren, een christelijk symbool werd verwijderd, de boeken van Salman Rushdie werden uit het zicht gehaald. Cabaretiers verklaarden met de angst op hun gezicht dat de koran “een mooi boek is, waar héél mooie dingen in staan.” De arrestatie van een fucking cartoonist.

En altijd is er wel ergens een vogelverschrikker te vinden die het vuurtje weer aanwakkert: Jneid Fawaz, Ahmad Salam, Abdul-Jabbar van de Ven, die Rotterdamse clown met dat porno-advocatenkantoor.

Ik ben altijd kritisch over die caprafutuanten geweest, maar ik ben vooral kritisch geweest over de intellectuele elite, de Ayaan-bashers als Willem Breedveld, Jacques van Doorn, Frits Abrahams, eigenlijk iedereen bij NRC Handelsblad. Ik nam geen blad voor de mond. Dat ging er natuurlijk in als koek bij de Lagonda’s, Geert Geels, Jelles, Fritzies, Brullio’s, Martien Penningsen, Leo Sars, Paardestaarten en Judassen op het Wereldwijde Web.

Misschien zagen ze toen mijn pleidooien voor meer wederzijdse menselijkheid niet. Misschien dachten ze dat ik mijn oproep ‘Stop de racistische bejegening van moslims!‘ ironisch bedoelde. Dat ik moslima Samira in de zeik zat te nemen, net als de jonge vrouwen achter de website Mijn sluier en ik.

BigPete en de schreeuwlelijkerd Tom Thomas Maine (die later op nogal knullige wijze zijn eigen dood in scène zette) hadden me al meteen door. Die riepen vanaf het begin al dat ik een zelfislamiseerder was, en een politiekcorrecte draaikont. Die de lakens deelt met een PvdA-lid!, want die fascinatie voor mijn seksleven was er toen ook al. Bij de rest ging het pas veel later opvallen dat ik tegen blind hakken op moslims en de islam ben.

Ik ben niet veel veranderd. Mijn lezers zijn veranderd. Mijn lezers waren toen voor de onbeperkte vrijheid van meningsuiting. Dat zijn ze niet meer, want niet alleen moet de koran worden verboden of gecensureerd, je mag zelfs Hans Jansen (de Arabist) niet meer tegenspreken, en de God-Koning uit Malden. Ik ben nog nooit bedreigd door een moslim, maar inmiddels al wel heel wat keren, en ernstig ook, door de mensen die claimen te vechten voor vrijheid, en de bedreiging daarvan door het gewelddadige islamofascisme. Dezelfde mensen die me vroeger bij elk stukje, dat ik schreef, op het schild van hun woedende frustratie hesen.

De Nederlandse moslimgemeenschap heeft een indrukwekkende ontwikkeling meegemaakt, de afgelopen vier jaar. Over Fitna is weinig te doen geweest. Het waren vooral autochtone moslimhaters die zich gekwetst toonden door het schouderophalen van moslims. Ook om cartoons maakt geen moslim zich hier druk. Er is steeds meer zelfkritiek onder moslims, waar vooral weer die autochtone moslimhaters zich heel boos om maken. Je een beetje een weldenkende moslim betonen en ons onze stokken uit de handen slaan, hebben jullie dan helemaal nergens respect voor?

Onder een grote groep autochtonen is de radicalisering in dezelfde periode echter hard gegaan. Zelfs een opmerking over Wilders’ haarkleur kan je op een bedreiging komen te staan. Op Hoeiboei werd Hassnae van de week kanker toegewenst en is ze weer eens (heel creatief en origineel) voor moslimhoer uitgescholden. Op deze site is me te verstaan gegeven dat ik straks tegen de muur ga.

Ga zo door, mensen. En dan straks weer janken als je wordt ontboden op het politiebureau, omdat je vrijheid van meningsuiting wordt beknot, vanwege die moslims, met hun lange tenen.

Peter Breedveld denkt dat Willem Breedveld inmiddels wel hevig zal terugverlangen naar die redelijke, beschaafde Ayaan Hirsi Ali.