Vouwfietsjes
Peter Breedveld
Illustratie: Merkley???
Ik wil een stroomstok voor mijn verjaardag (6 april), om elke dag mee te nemen in de trein. Pal voor mij staan blijven teuteren in de deuropening, zodat ik niet naar binnen kan? ZAP! Dat doe je nooit meer.
Uitgebreid moeilijk gaan staan doen voordat je eindelijk op de door jou uitgekozen plaats zit, je jas uittrekken, opvouwen, eerst iets te lezen uit je tas halen, voordat je die met veel omhaal in het bagagerek legt, daarbij zo breed mogelijk op het looppad blijven staan en net doen of er niet een heleboel mensen staan te wachten totdat je klaar bent, zodat ook zij ergens kunnen gaan zitten? ZAP! ZAP!
Je tas niet van de lege plek naast je weghalen, ondanks het feit dat alle andere zitplaatsen al bezet zijn, en dan met een heel verveeld gezicht héél langzaam die plaats vrijmaken, als één of andere assertieve durfal het gore lef heeft je te vragen of hij daar mag zitten? ZAP! ZAP! ZAP!
Ik háát treinreizen vooral omdat ik mijn medepassagiers haat. Het zijn vrijwel allemaal asociale, egoïstische, onbeschofte en onuitstaanbare stukken stront en de meesten stinken ook nog.
Het ergst van allemaal zijn misschien nog wel de reizigers die zich per vouwfietsje naar en van het station verplaatsen. In mijn verbeelding heb ik al heel wat vouwfietsjes rectaal ingebracht bij hun eigenaars. Mensen met vouwfietsjes behoren tot het meest onuitstaanbare schuim der aarde. Het is niet zozeer dat vouwfietsje, het is die hele arrogante, misplaatst-zelfvoldane air van die miezers.
Vouwfietsers zorgen er altijd voor dat ze iedereen een maximum aan overlast bezorgen, ze lijken te vinden dat zulks hun goddelijk recht is. Ze weten precies waar ze op het perron moeten gaan staan zodat ze, wanneer de trein is gestopt, exact voor een deur staan, zodat ze als eerste naar binnen kunnen. Pas als de deuren zijn geopend, gaan ze hun fietsje in elkaar vouwen en klimmen ze naar binnen. Daarbij blijven ze zolang mogelijk op het balkon dralen, er angstvallend voor zorgend dat niemand ze voorbij kan.
Vouwfietsers zorgen er ook altijd voor dat ze zelf een goed zitplekje hebben, en dat hun fiets een zitplekje op het balkon in beslag neemt. De dag van een vouwfietser is mislukt als er niet een arme drommel door toedoen van zijn vouwfietjse moet staan.
Als ik na de vestiging van het kalifaat in Nederland een ministerpost krijg (en dat vind ik wel het minste, na al die wegeffeningswerkzaamheden, die ik heb verricht), laat ik alle eigenaars van vouwfietsjes oppakken en stenigen op het Plein in Den Haag. Ik zal een paar koranpassages zo misinterpreteren dat zelfs Hans Jansen (de Arabist) er niet meer aan twijfelt dat Allah de fokking schurft heeft aan vouwfietsers, dat vouwfietsen een zeer onislamitische bezigheid is.
Dit is het begin van een lange, lange serie over de bizarre en weerzinwekkende gewoontes van de ongediertesoort die treinreiziger heet.
Peter Breedveld zou liever eerste klas reizen.
RSS