Viva-vrouwen

Peter Breedveld

Illustratie: Wilhelm von Gloeden

Zaterdagavond betrad ik het paradijs – een zaal vol Marokkaans vrouwelijk schoon. In het Amsterdamse Rozentheater werd een nieuwe website gepresenteerd, Kleurrijkeblog.nl, een soort allochtone Viva op Internet, als ik het goed begrepen heb. Mijn goede vriendin Raja Felgata, die ik voor het eerst in den vleze ontmoette, en een NOS-mevrouw die Aaliyah heet, hadden er een feestje omheen georganiseerd. Hassnae maakte er opnamen voor de NIO, en ik mocht mee, vandaar. Iedereen vroeg of we collega’s waren. Nederlanders zien altijd meteen dat we een stel zijn, maar bij Marokkanen komt die gedachte niet op. Ze reageerden steevast verrast: “O! Echt? Wat leuk!”

Eerst was er een paneldebat onder leiding van Aaliyah met Lamia Abbasi van het televisieprogramma Tante in Marokko, schrijver Asis Ayanan en programmamaker Jalal Bouzamour. Het ging over de binding met Marokko, waar zowat elke Marokkaan elk jaar zes weken op vakantie gaat. Abbasi klaagde over Marokkaanse mannen die psst! doen als ze over straat loopt, Bouzamour ergerde zich eraan dat Marokkaanse Marokkanen altijd te laat komen.

Ik wist niet wat ik hoorde. Marokkanen die psst! doen zijn een bastion van hoffelijkheid in vergelijking met mannen die ‘HOER!’ brullen en ik vroeg me af hoe bont die Marokkaanse laatkomers het dan wel maken, dat een Nederlandse Marokkaan erover klaagt.

Aaliyah zei dat ze na haar dood in Marokko begraven wil worden. Helaas vroeg niemand haar of de Nederlandse grond niet goed genoeg is. Aynan verraste me door nogal onverbiddellijk Marokkaanse Nederlanders met een dubbel paspoort te veroordelen. Hij heeft afstand gedaan van zijn Marokkaanse paspoort, uit protest tegen de bloedige onderdrukking door de vorige Marokkaanse koning, waarvoor nooit verantwoording is afgelegd. Hierdoor wordt hij elk jaar weer door de Marokkaanse douane getreiterd en geïntimideerd.

Opvallend was dat verschillende mensen in de zaal, en ook Bouzamour, concludeerden dat Aynan dus niks met Marokko had. Het lukte hem niet ze te overtuigen dat hij heel veel met Marokko heeft, maar dat dit hem niet weerhoudt van kritiek op de regering.

Dat Aynan zich druk maakt om de terreur van Marokkaanse jongeren, dat vonden de anderen ook maar raar. “Ik begrijp niet dat je daar wakker van ligt”, zei Bouzamour. Aynan probeerde uit te leggen dat het feit, dat je je druk maakt om de wandaden van andere Marokkanen, niet betekent dat je je dan ook verantwoordelijk voelt. “Wat heb ik met die jongens te maken?” aldus Bouzamour.

Na het debat werd de site gepresenteerd. Raja hield een speech waarin ze de aanwezige vrouwen als rolmodellen en inspiratie leek aan te prijzen. Er was er een zangeres, Chahrah-Z, ze was behoorlijk goed. Er werd poëzie voorgedragen door Raja, die zich duidelijk laat inspireren door zwarte Amerikaanse spoken word-artiesten, VSB Poëzieprijswinnaar Moustafa Stitou en Poetry Slam-winnaar Najiba Abdellaoui en een Hollander, Tim, waar ik plaatsvervangend schaamrood van kreeg.

Voor het werk van Stitou ben ik kennelijk te dom, het kan me niet bekoren, evenmin als de grafstem waarmee Stitou het voordraagt. Wel viel me op dat Stitou zich nadrukkelijk laatdunkend uitlaat over de islam (de manier waarop hij bijvoorbeeld ‘met zijn gezicht naar het oosten, want dat moet van zijn god’ uitspreekt) zonder dat ook maar iemand in de zaal reageerde.

Abdellaoui is heel goed. Ze droeg onder andere een mooie ode aan haar twee paspoorten voor, die menig Frontaal Naakt-lezertje een rolberoerte zou hebben bezorgd. In juni doet ze mee met het Wereldkampioenschap Poetry Slam in Parijs. Ik hoop dat ze wint. Ik ken haar zus goed.

Ik heb met Raja gedanst. Verder danste niemand. Marokkanen lijken net Hollanders, zoals ze in groepjes bij elkaar staan. Raja zei dat Hassnae me goed dansen had geleerd. Van zichzelf kan een Kaaskop dat natuurlijk nooit. Ik werd voorgesteld aan Aicha Marghadi van AT5, die waanzinnig mooie billen heeft, en aan de vrouw van Najib Amhali. Hoe komt die aan zo’n mooie vrouw?

We hebben nog gewacht op de lancering van Yasmina, een Marokkaanse Libelle, maar dat duurde te lang en rond twaalf uur krijg ik altijd slaap. Dus toen zijn we naar huis gegaan.

Peter Breedveld doet maar geen afstand van zijn Nederlandse paspoort omdat er nooit excuses voor de ‘Politionele Acties’ zijn geweest.