Elite

Frans Smeets

Foto: Jay Diers

Vorige week hield de PVV een bijeenkomst als aanloop naar de Europese verkiezingen. Wilders raaskalde over de “verschrikkelijke linkse elite” die Nederland teistert. En dat woord elite is me steeds meer gaan intrigeren.

Een elite symboliseert iets van een afgesloten groep, waar je niet bij kunt komen en dat als een soort complottoir gezelschap vanuit een ivoren toren alles bedisselt en over ons regeert. De voorwaarde om bij een elite te komen is afkomst (bijvoorbeeld koningshuis en adel), rijkdom (bepaalde families), ras of een bepaald gedachtegoed.

In de onfeilbare hersenpan van Wilders en zijn idolate aanhangers is het criterium, om te worden toegelaten tot de elite, dat je hetzelfde gedachtegoed aanhangt. En dat gedachtegoed is voor Wilders per definitie links. En wie niet dezelfde mening als Wilders aanhangt, bijvoorbeeld over het schieten op Marokkaanse knieschijven, die behoort automatisch tot die verschrikkelijke linkse elite die alleen maar wil theedrinken en zelfislamiseren. Wilders weet zelfs hoe een verkrachte vrouw behoort te reageren om niet tot die linkse elite veroordeeld te worden.

Daarmee is Wilders het toonbeeld van een elitair gezelschap dat selecteert op het juiste gedachtegoed. In Wildersland is het enige criterium voor deelname aan het bestuur de goedkeuring van de blonde god himself. Wilders is daarmee een toonbeeld van elitarisme en doet in tienvoud dat wat hij zijn tegenstanders verwijt. Want in Wildersland werken alleen ambtenaren en bestuurders met het juiste gedachtegoed. Officieren van justitie eisen Wildersstraffen en rechters leggen keurige Wilderstraffen op. Politie schiet met liefde op alles wat niet-Wilderiaans is.

De Hoofddoekenbrigaden onder leiding van Kassander. zorgt voor het juiste gedachtegoed in de publieke ruimte. Tegenspartelende vrouwen worden uitgeleverd aan de anti-islamiseringsdenktank van Hans Janssen die hen de juiste weg toont door hen te emanciperen onder leiding van de altijd vrouwvriendelijke Penetratriebrigade der Maagden onder leiding van de Wijze van Zion en andere gefrustreerde bezitters van de klein geschapen sabel. De kinderen van deze geredde vrouwen zullen om hun toekomst veilig te stellen, door rechtgeaarde libertariërs in de markt gezet worden om te voorkomen dat ze ooit nog in aanraking komen met die verschrikkelijke ideologie van het fascisme en nazisme. En o wee die voormalig links elitaire elite die het dan nóg niet begrepen heeft.

Er is geen verschil tussen Wildersland en Haatbaardenland. Beide zijn het einde van de rechtstaat en het begin van een politiestaat.

Er bestaat in Nederland niet zoiets als een linkse elite. Wat we wel hebben is een starre en dogmatische bestuurscultuur waarin baantjes en functies verdeeld worden volgens vast stramien tussen met name PvdA, CDA en VVD. Het is een systeem dat niet selecteert op afkomst, ras, rijkdom of ideologie, maar op de verplichting lid te zijn van een van deze partijen. Iedereen mag en kan meedoen, zolang er maar volgens het partijstramien gewerkt wordt.

De voorwaarde van partijlidmaatschap voor een bestuursfunctie is daarmee ook een principe geworden van uitsluiting van eigenzinnigheid, de kop boven het maaiveld, moderniteit en veranderingsgezindheid. De partijstructuren zijn een melting-pot van middelmatigheid geworden.

Het is een systeem dat stamt uit tijd van de verzuiling, waarin de ideologische tegenstellingen op zijn polderiaans opgelost werden door een keurige verdeling van posten. De zuilen bestaan al langer dan veertig jaar niet meer, maar toch is dit systeem nog steeds dominant voor onze bestuurscultuur.

Generaliserend is: het platteland en de boeren voor het CDA, de steden, de sociale sector en kunst en cultuur voor de PvdA en het bedrijfsleven voor de VVD. In de praktijk betekent dit, dat bijna alle bestuurders heden ten dage geselecteerd worden uit één procent van de Nederlandse bevolking.

En daar wringt het, in een tijd van het Internet en de mondige burger die geen zin heeft om onderdanig en likkend in een partij carrière te maken maar zich wel geconfronteerd ziet met een bestuurderskaste die uitmunt in meegaandheid en gebrek aan kwaliteit. Een bestuurderskaste geselecteerd op politieke achtergrond en die op beleidsterreinen terechtkomt waar ze helemaal geen verstand van heeft.

Deze “toewijzingen” en voorwaarden voor een bestuurlijke functie gelden niet alleen voor de klassieke politieke posten als burgemeesters en commissarissen. Dit geldt ook voor besturen van ziekenhuizen, publieke omroepen, goede doelen, rechterlijke macht, adviesorganen, vakbonden, universiteiten, woningcorporaties, scholen, musea en de duizenden commissies die dit landje rijk is. In mijn eigen kunstsector, die altijd pretendeert niet-politiek te zijn, is de PvdA praktisch alleenheerser.

Wie de bestuurderskaste vraagt of ze elitair is, krijgt een ontkennend antwoord en ontmoet tegelijkertijd een grote toegankelijkheid en diversiteit in meningen. Het is bijna of ze staat te smeken of we mee willen doen, niet doorhebbende dat het systeem waarin ze werkt het probleem is geworden. Zelfs als de lijsttrekker spreekt, hebben de grote partijen in tijde van verkiezingen nog de grootste moeite om de zaaltjes vol te krijgen. Dat zou ze toch aan het denken moeten zetten over de rol die ze spelen.

Het gevolg is een wantrouwen van de bevolking naar alle bestuurslagen en een regelrechte angst van het bestuur voor de de grilligheid van de kiezers. Een grilligheid die zich het eerst openbaarde met de opkomst van Fortuyn. Terwijl Melkert zijn carrière naar het premierschap al “geregeld” had, gooide de kiezer roet in het eten en dat was niet de bedoeling. Sindsdien rommelt het in Nederland tussen bestuur en kiezer en is de proteststem bijna een vast onderdeel van elke verkiezing geworden.

Had Fortuyn nog een analytische benadering van noodzakelijke bestuurs -en maatschappijhervormingen, de blonde god heeft de proteststem gecultiveerd tot een gevaarlijke en simplistische soep van islamfobie en angst die de hele rechtstaat kan opblazen. Want denk maar niet dat het knieschijfjeschieten beperkt zal worden tot een paar slecht opgevoede 14-jarige kinderen, laat staan, dat het iets oplost.

Het meest zorgwekkende is, dat de drie grote politieke partijen geen lessen uit Fortuyn hebben getrokken en dachten dat de onrust na de dood van Fortuyn wel zou overwaaien. Fortuyn is net begonnen. Je kunt een proteststem tegen het establishment niet ondermijnen door wat mee te brullen met de standpunten van Wilders. Daar trapt geen hond in en het is slechts een bevestiging van de heersende paniek.

Een stem op Wilders gaat niet alleen over de meningen van Wilders, maar is vooral een wake-up call naar -en afstraffing van de gevestigde partijen. Partijen die verantwoordelijk worden gehouden voor de problemen waar Nederland mee kampt en, wat nog veel erger is, die niet de intentie of wil hebben het politieke -en bestuurlijke systeem grondig te hervormen, omdat ze (onterecht) bang zijn de controle en macht te verliezen. Ze denken dat het tot chaos zal leiden, ze kennen niet anders, of zijn niet bereid zelf de fysieke en financiële prijs voor verandering te betalen.

Door het gebrek aan wil tot Change wordt de kiezer bijna gedwongen een stem uit te brengen op de partij die de meeste angst voor het midden inboezemt. Dit betekent een verdere polarisatie en ontmanteling van de politieke gematigdheid. En hoe langer men wacht met verandering, hoe hoger de prijs zal zijn die betaald moet worden, al kun je je afvragen of het nog erger kan dan Wilders.

De Nova-uitzending over de overwinning van Wilders toont precies aan waarom het midden verloren heeft. De middelmatigheid van Peter van Heemst (PvdA) tegenover de gedrevenheid van Marco Pastors van buiten het systeem. Als je dan de benoemde burgemeester van Pekela (PvdA) Meindert Schollema hoort neuzelen over “beter uitleggen”, “achter de oren krabben”, “er gaat iets niet goed”, dan is hij de gepersonifieerde krachteloosheid van de benoemingspolder zelf, die niet verder komt dan geld te vragen uit Den Haag. Eberhard van der Laan noemt de man dan ook nog een aardige burgemeester. Mijn god, alsof de PvdA aardigheid nodig heeft! In een gezonde politieke bestuurscultuur zou de PvdA deze man of ontslaan wegens falen of de straat opsturen om te leren waarvoor hij die kilo metaal om zijn nek heeft gekregen.

Het zal een hele generatie partijschlemielen hun baantje kosten, maar er is geen andere optie dan een grondige hervorming van de bestuurscultuur in Nederland. Ik ben echter bang dat de heren en dames bestuurders in hun geminimaliseerde droomwereld werkelijk nog willen geloven dat ze in staat zijn het tij te keren. God behoede ons voor die verschrikkelijke rechtse elite van Wilders.

Knutselaar Frans Smeets heeft besloten om zijn baard te laten staan en kniebeschermers aan te schaffen.