Change

Frans Smeets

Barack Obama heeft de verkiezingen gewonnen met als hoofdthema Change. En ik moet zeggen dat die man absoluut kan speechen, veel mensen vertrouwen geeft, inspirerend is en daarom absoluut het voordeel van de twijfel geniet. Hij is gekozen door het Amerikaanse volk en heeft zijn presidentschap daarmee oprecht verdiend. Punt uit.

Nu moet hij natuurlijk wel oppassen, want Het Vrije Volk heeft al een verwijzing naar een Impeachment-procedure geplaatst, terwijl de man nog niet eens geïnaugureerd is. HVV, altijd objectief. Zucht.

Waar ik echter al weken onpasselijk van word, is de onderdanige en overdreven manier waarop de media en de vooral links georiënteerde politieke partijen zich kritiekloos en adorerend achter Obama plaatsen. Natuurlijk wordt ook McCain geciteerd en behandeld, maar ergens voel je dat dit slechts ter formele objectivering dient van een mening die al gevormd is. Zelfs de wederhoor dient Obama. Maar hoe kan het dat gestudeerde en erudiete mensen, wier beroep een claim doet op objectiviteit en rede, zich zo laten meeslepen door een combinatie van de ideale schoonzoon en verbaal talent, terwijl er in feite geen concrete oplossingen gepresenteerd worden, noch een duidelijk beeld van de toekomst? Een persoonsverheerlijking, waarbij bij journalisten of politici eigenlijk automatisch de voelsprieten van wantrouwen en relativering omhoog zou moeten gaan.

De adoratie heeft soms bijna religieuze trekken. Alsof de Messias voor verlossing ter aarde is gedaald. Maar verlossing waarvan eigenlijk? Misschien van ons eigen Nederlandse onvermogen om nog te kunnen veranderen?

Voor een gedeelte is er in Nederland de terechte afkeer van de heer Bush junior, die met recht de slechtste president ooit genoemd mag worden en het land werkelijk tot aan de afgrond heeft gebracht. De keuze voor Obama betekent het einde van dit tijdperk, al was dit bij de keuze van McCain, die ik ook een uiterst bekwame man vind, waarschijnlijk ook gebeurd.

Dan is er natuurlijk de rassenkwestie. De keuze voor Obama is inderdaad historisch te noemen en the American dream waardig. Voor het eerst heeft een gekleurd medeorganisme op eigen kracht de belangrijkste baan van de wereld verkregen, zonder white mans burden, positieve discriminatie, of – op zijn Nederlands – benoeming door ‘onafhankelijke’ commissies.

Obama symboliseert voor de VS een behoefte aan verandering, een toekomstperspectief zonder Bush, oorlog, economisch piratisme en tegenstellingen. Een droom en perspectief voor een samenleving die behoefte heeft aan verandering, omdat het vast is gelopen met zichzelf.

Dat het in staat is mensen als Obama voort te brengen en zich daarmee, – oké, we moeten nog even afwachten – te vernieuwen en andere wegen in te slaan, tekent het Amerikaanse systeem. En dit laatste is juist datgene wat in Nederland ontbreekt. Alle politici en media die hun nieuwe held met zijn change adoreren, staan zelf in een onveranderlijk en star systeem dat de kracht en flexibiliteit niet kan opbrengen om zichzelf te hervormen. Gewoonweg omdat de betrokkenen er geen belang bij hebben.

Ook wij hebben onze Change-mogelijkheid gehad in 2001 met de opkomst van Fortuyn en in kleinere mate met de opkomst van de SP. Het was een cruciaal momentum in de Nederlandse geschiedenis om ons negentiende-eeuwse systeem eindelijk eens structureel op de schop te nemen en de modernisering in te zetten. De gevestigde orde was in paniek en een korte periode bereid geweest uit lijfsbehoud structurele en grondwettelijke veranderingen in de relatie burger-overheid tot stand te brengen. Zoals voor Donner de moord op van Gogh uit de hemel kwam vallen, zo heeft Volkert van der G. met de moord op Fortuyn vele belanghebbenden onbedoeld een dienst bewezen. De sukkel.

We zijn nu zeven jaar verder. Er is helemaal niets veranderd.

Alle politieke ambtsdragers kunnen nog steeds alleen carrière maken in de keurslijven van politieke partijen met ideologieën uit de negentiende eeuw, burgemeestersverkiezingen en referenda zijn de nek omgedraaid, besluitvorming omtrent oorlog – tenslotte een kleinigheid – vindt plaats in de vele commissies Stiekem, er mag door de burger niets getoetst worden aan de grondwet, wat haar een dode letter maakt, de Provinciale Staten – dat fenomeen uit de tijd dat paard en wagen de snelste manier van vervoeren was – bestaan nog steeds, de ‘laarzen in de modder’ – beroepen van verpleging, onderwijs en veiligheid worden nog steeds geteisterd door managers, de bureaucratie en de grootte van het ambtenarenapparaat nemen nog steeds toe, bij misstanden worden de klokkenluiders vervolgd, religieus onderwijs is nog steeds niet afgeschaft, de publieke omroepen zijn georganiseerd alsof ze nog in de tijd van de verzuiling leven, nooit is iemand verantwoordelijk, wetgeving uit Brussel is ondemocratisch en illegaal en het multicultidrama is verzand in pappen en nathouden, goedkope stemmingmakerij en polarisatie in plaats van open discussies, toenadering en verbroedering.

Het antwoord op de veranderingsbehoefte van Fortuyn is niet Change geweest, maar een batterij aan controlemaatregelen, beperking van de vrijheid van meningsuiting en databestanden. Gaat de geest niet vanzelf in de fles, dan slaan we hem er wel in!

Dat de gggristelijke breinaaldenprikkers van het CDA met hun conservatieve achterban geen verandering willen, is nog te begrijpen. Maar juist een emancipatiebeweging als die van de sociaal-democratie heeft haar afkomst verloochend en haar vooruitgangsideeën vervangen door eigen belang, opportunisme en gewoonweg graatloosheid.

Ik heb er weinig fiducie in. Het Nederlands systeem is niet in staat om zichzelf te hervormen of vreemde elementen toe te laten. Als er iets taboe is in dit land, dan is het wel Change. Een man als Obama zou in het Nederlandse systeem geen enkele mogelijkheid hebben gehad om het tot premier te schoppen. De doelen van Obama worden gedeeld. Maar de manier waarop Obama zijn presidentschap heeft verkregen, wordt in Nederland actief bestreden.

Neem bijvoorbeeld de benoeming van Aboutaleb als burgemeester. Hoe kun je in godsnaam vertrouwen wekken als je de persoon die verantwoordelijk is voor veiligheid en openbare orde niet democratisch ter verantwoording kunt roepen? De plaats van allochtonen in de Nederlandse politieke partijen is zo ontzettend gemaakt, onnatuurlijk en helemaal niet organisch.

Sneu vind ik dat de allochtonen bij GroenLinks met zo’n typisch accent praten. Alsof ze erop geselecteerd worden en slechts dienen om de grachtengordel haar white man’s burden van negertje-redden te geven. Dit, terwijl er in de steden vele allochtonen wonen die vloeiend Nederlands spreken, een goede opleiding hebben en werkelijk niets op hebben met de knuffelfactor van de Rabbae’s en Singh Varma’s.

Mister Change is momenteel de lieveling van Nederland, omdat hij staat voor een utopisch beeld van een samenleving die door alle rassen heen probeert tegenstellingen te overbruggen. De Nederlandse media en politieke partijen zien dat de kloof tussen burger en politiek overwonnen kan worden en zien hun gelijk van de multiculti bevestigd. Ze hopen dat Obama aan de andere kant van de oceaan, na jaren van kritiek en overspannenheid in eigen land, hun gelijk gaat aantonen, zonder zelf een prijs te hoeven betalen. De hypocrisie ten top, maar bovenal een dwaze gedachte.

Mister Change gaat Nederland niet redden, simpelweg, omdat Nederland niet te veranderen is. Veranderen doe je namelijk zelf.

Smeets heeft eindelijk zijn trauma van de diefstal van zijn meissie door de zanger van de band verwerkt. Ook op YouTube.