Afkraker
Suna Floret
Illustratie: Norman Lindsay
Je mening geven over anderen aan de keukentafel is veel veiliger dan als je je in een onbekende groep bevindt. Je hoeft in je vertrouwde omgeving geen blad voor de mond te nemen. Zo heeft iedereen wel een mening over zijn Turkse buurman, Marokkaanse slager of over een minister, maar om dat nou van de daken te schreeuwen, dat durven we niet allemaal.
Daarom reageren we soms ook zo krampachtig als iemand vraagt op welke partij we hebben gestemd. Voor een enkeling biedt het winnen van een Gouden Kalf de gelegenheid om eindelijk eens zijn zegje te kunnen doen. Helaas heeft niet iedereen de mogelijkheid om vanaf zo’n podium het volk te bereiken.
Een paar weken geleden was het Dag van de Dialoog in Rotterdam. De dag werd gehouden in de Burgerzaal van het Stadhuis. Eigenlijk zou dat gevierd moeten worden in elke straat van de stad, dat heel Rotterdam één groot podium is voor gedachten en meningen. Dat je zomaar even op de Erasmusbrug mag staan, de massa mag toespreken om te zeggen wat je ergens van vindt, al gaat het over de gerechten van je schoonmoeder. Zonder aangevallen te worden, maar wat daarna wellicht de opening kan zijn van een leerzaam gesprek met een ander. Misschien dat zo’n bevrijdende dag ons er ook aan kan herinneren dat we ons niet moeten opsluiten in onze vertrouwde omgeving maar ook moeten openstaan voor de ideeën van anderen.
Ik wil bij deze dan ook mijn anonieme afkraker, de persoon die op mijn website een reactie heeft achtergelaten op één van mijn columns, uitnodigen. Hij/zij vindt dat ik mijn baan te danken heb aan mijn allochtone afkomst, anders had ik nooit kunnen schrijven voor een krant. Ik neem volgens hem/haar de werkplek in van een Nederlander.
Je mag zeggen wat je wilt, ik veroordeel je niet, ik bedank je zelfs voor je mening. Maar dat kan ook best zonder masker, we zijn immers volwassenen. Dan is er misschien nog ruimte voor een dialoog. Dat is wel zo eerlijk, niet?
Wij, Rotterdammers, zijn wel lekker snel direct, maar dan vooral in het vellen van een oordeel over een ander. Dan hebben we een grote mond. Maar als ons wordt gevraagd hoe we daarbij komen of waar we onze mening op baseren, wordt het soms akelig stil.
Eerder gepubliceerd in Algemeen Dagblad, waar journalist Suna Floret (28) een wekelijkse column heeft. Haar weblog is meer dan de moeite waard. Volg haar ook op Twitter.
RSS