Babyflamoesjes

Renée O

Evenals het plukje ver geëvolueerde vacht op ons hoofd, op de benen, borstkas, boven de lip, op de wangen en kin en onder de oksels, is schaamhaar in de eenentwintigste eeuw een aanhoudende zorg.

Zo niet in de negentiende. Als ik de Victoriaanse ondergrondse literatuur mag geloven, had haar, zeker schaamhaar, evenals voluptuous backsides en big breasts, in de negentiende eeuw een sterk erotiserend effect op de man. Hoe donkerder, krulleriger en weelderiger, hoe beter. Vrouwen op hun beurt zouden (vermoedelijk vooral in de masculiene fantasie) dol zijn op enorme, uit veel struikgewas tevoorschijn komende en van een grote ruby knob voorziene instruments.

Het wereldberoemde schilderij L’Origine du Monde uit 1866 van Gustave Courbet, waarbij het oog van de toeschouwer onmiddellijk en onontkoombaar wordt getrokken naar het met weelderig donker haar begroeide vrouwelijke geslachtsdeel, duidt eveneens op een voorliefde voor een met royale haargroei bedekt genotsgrotje.

Deze voorliefde voor schaamhaar was tot diep in de zestiger en ook nog zeventiger jaren aanwezig, hetgeen blijkt uit de – door Amerikanen eufemistisch genoemde – adult movies uit die tijd, zoals ‘Deep Throat‘ of ‘Behind the Green Door‘, waarin man en vrouw zich onbekommerd eh… buigen over de wederzijdse rijk begroeide geslachtsdelen.

Goed, van wildgroei houd ik ook niet , een verzorgd driehoekje is meer mijn ding, zoals ik ook regelmatig mijn hoofdhaar laat verzorgen. Een ongesnoeid zestigerjaren woud roept bij mij toch algauw de associatie op van stof, spinnenwebben en muffe geurtjes. Een ‘Wat ruist er door het struikgewas’ gevoel, om zo te zeggen (vrij naar Toon Hermans).

Maar helemaal kaal tussen de benen? Nou nee. Geen haar op mijn hoofd, eh… venusheuvel die daaraan denkt. Zeker niet op mijn leeftijd, die gepaard gaat met een duidelijke deterioratie en donkerder worden van de epidermis aldaar. Nee, ik houd het driehoekige wolkje netjes bij en ruk de verspreid voorkomende grijze haren er rücksichtlos uit. Verder weiger ik te gaan. In mijn beleving voelt een geheel kale poes bovendien ongemakkelijk (ja, ja, het is me ooit overkomen), want ze houdt geen zweetdruppeltjes vast en wordt op den duur stoppelig en kriebelig.

Ondanks dergelijke ongemakken zijn naakte babyflamoesjes in de mode. Er zijn zelfs jonge vrouwen die zover gaan in deze ’terug-naar-de-onschuld’ cultuur dat ze de plastisch chirurg inschakelen om de eventueel wat naar buiten glurende binnenste schaamlipjes te laten bijsnijden, en daarmee in zekere zin dus ontkennen dat ze de jaren des onderscheids al hebben bereikt. En die zelf vaak van botox en siliconen vergeven gladde chirurgen werken daar maar al te graag aan mee. Pecunia non olet!

Maar is kaal van onder alleen een modeverschijnsel? Hm… ook een door reclameboodschappen, glossy’s en films gekweekte behoefte, denk ik. Zo’n behoefte waarbij voor de mening van anderen gevoelige jonge vrouwen wordt wijsgemaakt dat ze alleen maar meetellen als ze eruit zien als die perfect gephotoshopte Playboy-modellen (die in werkelijkheid er overigens even imperfect zijn als u, ik en Patricia Paay). Dergelijke bloottijdschriften hebben aan de inhoud van de term ‘naakt’, waar het gaat om vrouwelijk schoon, al jaren geleden een in mijn optiek onnodig extra betekenis gegeven: niet door haren aan het zicht onttrokken geslachtsdelen.

Met behulp van een scheermes of hars schaamhaar integraal verwijderen of het laten modelleren tot een horizontaal Spaans snorretje dan wel verticaal sikje, prima. Als ik maar niet hoef. Wat ik echter helemaal niet prima vind, is dat jonge vrouwen bereid zijn tegen betaling van een hoop geld, en met het voor elke operatie geldend risico van dien, onder het mes te gaan om een lichaamsdeel, waarvan er geen twee op de wereld gelijk zijn, en ieder een geheel eigen orchidee-achtig uiterlijk, specifiek aroma en gevoeligheid heeft, te laten verminken tot een eenheidsworst… Hm, misschien een wat ongelukkig gekozen benaming in deze context, maar een goed verstaander begrijpt me wel.

In vroeger tijden mag schaamhaar steeds een topic zijn geweest, uit de reacties op het veelbesproken en door mij zeer gewaardeerde blog Frontaal Naakt blijkt dat het anno nu tevens een issue is.

Ik zeg maar zo, als je (schaam)haar maar goed zit…

Renée O is vertaler, Linkse Kerkganger en mede-oprichter van Nogal Irritant.