Baroncini wil een baarmoeder
Erik Hannema
Illustratie: Willy Pogany
In Nederland zijn vrouwen niet zwanger. Nee, in Nederland zijn wij zwanger. Een beetje vent wringt zich in allerlei bochten om ‘het wonder’ net zo intens mee te beleven als de draagster. Het afstaan van het zaad voldoet allang niet meer. Het liefst nestelt hij zich naast de vrucht in de baarmoeder. Het allerliefst wil hij óók een baarmoeder. En daarna lekker moederen. De 21e eeuwse Nederlandse man wil ook mama zijn.
Bos en Eurlings zijn niet de voorhoede. Ze zitten in het peloton. We zitten allang in een tijdperk waarin mannen massaal besloten hebben dat vrouwen het enige, goede voorbeeld geven. De maatschappelijke druk op mannen om vrouwen te worden is immens en alom aanwezig. De Volkskrant is nu een gezellige, lieve krant die uitstekend in poezelige vrouwenhandjes past. Boekwinkels liggen van voor tot achter vol met chicklit. Femke Halsema is alleen op papier nog geen premier.
Het vaderschap is het krachtigste bewijs voor de verwijving van de man. Al zijn andere verantwoordelijkheden vervagen als de Predictor-strip blauw kleurt. Werk, maatschappij en sociaal netwerk worden non-existent. Maar waar bij vrouwen het moederschap genetisch ingebakken is, moeten mannen hard werken om te kunnen moederen. Gelukkig helpen de overheid en commercie een handje.
Met uitgekiende campagnes wordt mannen een schuldgevoel voor een volledige werkweek aangewreven. Met succes. Een kersverse vader weet niet hoe snel hij zijn papadagen moet incasseren. Hij is op afroep beschikbaar om te zorgen.
Een beetje vent met moederlijke inborst draagt natuurlijk ook. En dan natuurlijk op buikhoogte. Terwijl u dit leest, rijden er twintig papa’s door de stad op lompe, lelijke fietsen. Ze hebben geen oog voor andere weggebruikers. Voor hun buik hangt immers een bak met daarin de transparante erwt. Zit hij op de babybakfiets, dan recht de trotse papa zijn rug. Zien omstanders wel hoe moederlijk hij hier kan rondrijden met zijn kind? Hij fluit de Teletubbie-tune, om alvast te oefenen.
Lopen biedt nog meer mogelijkheden tot vereenzelviging. Wat heet! Een slimme fabrikant ontwikkelde een stuk textiel met twee klittenband-stroken waarmee hij zich op en top moeder voelt. Hij heeft nu de unieke ervaring van een zwangere buik. Met zo’n gevulde buidel op zijn buik is hij even helemaal moeder.
Onder die omstandigheden is het niet gek dat Basti Baroncini een boekje maakt over het ‘verdriet’ dat mannen overmant bij een abortus. Baroncini en zijn vrouw ondergingen een abortus. Daarover zegt hij in Trouw: “Ik heb in de bibliotheek allerlei boeken uit het schap getrokken, maar daar ging het steeds over: ‘in jouw baarmoeder gebeurt nu dit, in jouw baarmoeder gebeurt nu dat’. Dat ging dus niet over mij.” Dus schreef hij een boekje dat wel over hem ging.
Het schrijven van het boek demonstreert het verlangen van mannen om serieus genomen te worden als moeder. Echt, een man heeft net zoveel moedergevoelens als een vrouw.
Ik geloof er geen donder van.
Baroncini schat zijn verdriet even hoog in als dat van zijn toenmalige vriendin die het mensje maandenlang in haar buik voelde.
In het interview zegt hij ook: “Mannen praten er niet over.” Zou het misschien uit fatsoen zijn? Omdat we instinctief weten dat onze emoties als spermadonor in het niet vallen bij het leed van de draagster?
De schrijver en de vrouw bij wie de abortus werd uitgevoerd, zijn uit elkaar. Zou het misschien komen doordat de ex niet kon leven met een man die zich een portie pijn toe eigende die hem niet toebehoorde?
Ik denk dat Baroncini’s verdriet echt is. Maar zijn grootste verdriet is niet de abortus, maar het ontbreken van een baarmoeder.
Erik Hannema (Gouda, 1978) is tekstschrijver. Hij is een kennis van de beruchte Dautzenberg. En hij is boos.
RSS