Peter Breedveld

Illustratie: Geen Idee

Eergisteren bevond ik me in een ruimte met Jan Bennink, alias @Superjan. Meteen toen ik binnenkwam, werd ik al door verschillende mensen gewaarschuwd. “Je vriend Superjan is er ook!” “Superjan-alarm!”

Ik keek rond en daar stond inderdaad Superjan. Hij keek niet naar mij, stond met zijn rug naar me toe. Steeds als iemand naar me toe kwam om me te vertellen dat Superjan er ook was, keek ik naar hem, en keek hij niet. Ik stond vlak bij hem, zag hem nooit kijken. Ik liep langs hem heen, hij keek niet.

Ik speurde de hele ruimte af, om te zien wie van mijn Internetstalkers er nog meer waren. Ik herkende alleen Superjan. Superjan heeft niet één keer gekeken.

Mannelijke Adonissen

Dacht ik. Want toen ik thuis weer op mijn Twitter-pagina keek, bleek Superjan z’n ogen toch goed de kost te hebben gegeven, stiekem. Commentaar op mijn ‘buikje’, op mijn ‘oogjes’ en op het ‘oude meisje’ dat ik bij me had (de klassieke schoonheid Esther Gasseling, beetje Carole Lombard, Marlène Dietrich). Het zijn altijd de Adonissen, die van alles aan te merken hebben op andermans uiterlijk, valt me op.

Superjan stalkt me. Ik volg hem niet op Twitter, ik lees zijn stukken niet, ik kijk zelfs niet meer op de opiniepagina van de Volkskrant – ik probeer hem zoveel mogelijk te vermijden. Maar hij dringt zich altijd en overal aan me op, als de verpersoonlijking van de gewone man, die zich altijd en overal aan iedereen opdringt.

Mannelijke Adonissen

En dan gaat-ie me uitschelden: dat ik ziek ben, dat ik een antisemiet ben, dat ik me moet laten behandelen. Hij maakt screenshots van mijn tweets, voor zijn ‘dossier’. Hij maakt anonieme accounts aan op Twitter, met als enige doel mij uit te schelden en te belasteren. Superjan is altijd de eerste volger van die accounts, en de eerste, die door die accounts wordt gevolgd. Superjan neemt ook altijd een heleboel wannabe-Superjannetjes met zich mee, die zich dan een avondje of middagje met me hopen te vermaken.

Soms ben ik het zat, dan zeg ik iets terug. Dat is steevast het moment voor allerlei fatsoensrakkers om uit hun luie stoel te komen. Gisteren waren dat Hans Laroes, de voormalige hoofdredacteur van het NOS Journaal, en een paar pantoffeldiertjes die in zijn slijmspoor volgden. Laroes klaagde over de ‘kroegruzie’. We moesten maar gaan DM’en.

De firma Laroes

Hans Laroes is een typische Nederlander. Als hij in een kroeg iemand belaagd zou zien door een halfdronken ploert met een kaalgeschoren kop, zou hij klagen dat ze dat maar buiten moeten doen. Reken in Nederland maar niet op hulp als de Nazi’s (“Ooo! Godwin! Mag niet!” – Flikker toch op) of de Serviërs of de antipedofielenbrigade je uit je huis komen halen. Waar twee vechten, hebben immers twee schuld. De firma Laroes stuurt wel een verhuiswagen voor je spullen, of regelt het busvervoer.

Er zijn er ook die het heel grappig vinden, de terreur van Jan Bennink. Die denken dat wij een komisch duo vormen. Er zijn er een heleboel die vinden dat ik het heb verdiend. Ik heb immers altijd zo’n grote mond?

Luister, stelletje hypocriete farizeeërs, er is niks grappigs aan Jan Bennink. De man is een geobsedeerde psychopaat. De hele godganse dag is-ie met mij bezig. Hij houdt een fucking dossier over me bij. Vinden jullie het normaal, dat iemand een dossier over andere mensen bijhoudt? Ik dacht dat jullie zo tegen Big Brother waren en zo? Mag Big Motherfucker wel, wat Big Brother niet mag?

Eénmansgestapo

Dat niemand er iets van zegt dat een éénmansgestapo constant bezig is met een oorlog tegen iemand wiens mening hem niet bevalt, is tot daaraan toe. Ik verwacht niets anders meer. Ik heb het gezien toen GeenStijl alle middelen inzette om mij monddood te maken en al eerder trouwens, toen Theo van Gogh werd vermoord om zijn mening: jullie zijn te laf, te labbekakkig om iets te doen.

Als de zorgpremie dreigt te worden verhoogd, of als jullie favoriete pispaal Mariska Orbán-de Haas haar kleine teen weer eens aan een heilig huisje stoot, dán worden jullie strijdbaar. Nou ja, achter je pc’tjes, dan. Voor een potje met z’n allen tegen een weerloos slachtoffer aantrappen zijn jullie ook altijd wel te porren.

Ik zeg ‘jullie’, maar ik heb heus de steun van een aantal individuen wel opgemerkt. Die zijn mijn helden, mijn troost. En gisteren voelde ik me ook gesteund uit onverwachte hoek: Annelies Hoeiboei, die zo’n hekel aan hoofddoeken heeft, schreef een treffend en geestig stukje waarin Bennink in al zijn kitscherige, vals-sentimentele, zelfbevlekkerige, lompe naaktheid wordt getoond. Geweldig. Ik ben dus blijkbaar niet de enige die het ziet.

Jan Bennink is eng. Hij is gevaarlijk. En ik wil tegen hem worden beschermd, niet door een laffe Karremans aan hem worden uitgeleverd.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Doneer via Paypal of met een storting op rekeningnummer 39 34 44 961 (Rabobank Rijswijk) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.