Bloemetje voor de politie
Peter Breedveld
Illustratie: Werner Klemke
Precies een jaar geleden werd de 22-jarige Ihsan Gürz dood gevonden in een politiecel. Door buitensporig geweld, te oordelen naar de toegetakelde toestand van zijn lijk, maar Gürz’ doodsoorzaak wordt steeds onmogelijker vast te stellen, aangezien het openbaar ministerie hardnekkig weigert openheid van zaken te geven. De politie stelt – u raadt het al – dat er ‘gepast geweld’ is gebruikt, maar de beschuldiging van cocaïnegebruik door Gürz bleek later een leugen en ergens tijdens het gesol met Gürz’ lijk is het hart van de jongen kwijtgeraakt.
Ja, u leest het goed. Dit gebeurt allemaal in Nederland, en de enige, die zich er druk om maakt – naast Gürz’ familie, uiteraard – is de Turkse overheid, die het begint op te vallen dat er in Europa nogal vaak jonge Turken in politiecellen komen te overlijden. In Nederland kan het bijna niemand een donder schelen. Het is tenslotte maar een dooie Turk, nietwaar? Dikke kans dat, als mensen al te nadrukkelijk een plausibele verklaring voor Gürz’ dood gaan eisen, één of andere numb-skull het idee krijgt de politie een bloemetje aan te bieden.
Een bloemetje voor de politie, het leek de Rotterdamse gemeenteraad een mooi gebaar om de agente, die zichzelf niet kon inhouden en helemaal losging op een stomdronken, weerloze man even extra in het zonnetje te zetten. Alleen GroenLinks zet zich schrap en heeft een meldpunt geopend voor politiegeweld, waar het meteen al storm loopt.
Dit nu heeft de toorn gewekt van onze eigen Dirty Harry, PvdA-politicus Ahmed Marcouch, die meteen begon te schelden, want wat GroenLinks doet, is volgens hem laf. Eerder al sloegen burgemeester Aboutaleb en de korpschef boos met hun vuist op tafel, omdat burgers en politici zomaar kritiek durfden te uiten op de gewelddadige politie. Dat er zulk grof geschut wordt ingezet tegen mensen die vraagtekens stellen bij de politie, is tekenend. Dat Marcouch wel boos wordt om het openen van een meldpunt politiegeweld en niet om de meer dan honderd meldingen, die daar meteen werden geregistreerd, is verontrustend.
Kritiek op de politie stuit sowieso op een enorme weerstand, heb ik gemerkt. We moeten het allemaal geweldig vinden dat de politie onze zoons doodschopt, en wie minder euforisch is, praat volgens de fans van de politie dús geweld tegen de politie goed, moet dan ook maar geen beroep op de politie doen ‘als de nood aan de man is’ en heeft geen oog voor alle ‘positieve’ dingen die de politie doet. Want het is niet eerlijk dat we wel verontwaardigd zijn over het mishandelen van burgers, en daarbij niet ook even melden wat een prachtig werk de politie verder levert.
Ik zeg nee tegen deze onzin. De politie laat té vaak steken vallen, maakt té vaak slachtoffers en weigert categorisch de hand in eigen boezem te steken. Kritiek is absoluut verboden. Geweld door de politie is altijd ‘gepast’ en haar optreden steevast ‘adequaat’. Dat ex-politieman Ahmed Marcouch als parlementariër een raar soort cliëntelisme bedrijft, is één ding, maar dat hij klakkeloos bij de minste kritiek een dikke eenmansmuur om de politie heen vormt, is kwalijk. Dit is pure intimidatie, bedoeld om elk tegengeluid te smoren. Hiermee dienen Marcouch, maar ook de Rotterdamse burgemeester en zijn korpschef de democratie allerminst.
Wie veel om de politie geeft, moet ook streng zijn. Politiewerk is zwaar en moeilijk, en de politie krijgt het voortdurend voor haar kiezen, niemand ontkent dat. Maar die moeilijkheden moeten op professionele wijze het hoofd worden geboden. Ik wil het verschil kunnen blijven zien tussen politiemensen en amokmakers.
Geüniformeerde berserkers bloemetjes geven en veren in de reet steken, dat past een bananenrepubliek, niet de rechtsstaat die Nederland pretendeert te zijn.
Steun deze site (en daarmee de strijd voor de vrije meningsuiting) met een kleine donatie (of een grote!) via Paypal of met een storting op rekeningnummer 39 34 44 961 (Rabobank Rijswijk) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.
RSS