Buurman Lonsdale
Liesbeth Zonjee
Scène uit: ‘Vivre Nu, à la recherche du paradis perdu’.
Ik las dat alle binnenkomers voortaan een participatieverklaring moeten gaan tekenen, op straffe van een boete. Uit gêne durf ik die verklaring niet eens te gaan lezen, ik hoorde dan wel iets over conformeren aan de Nederlandse normen en waarden. Buiten dat nog maar weinig mensen het verschil weten tussen die twee begrippen en ze dus gewoon als synoniem gebruiken, kun je je meteen afvragen wat die nederlandse normen en waarden dan wel zijn.
Zoals vaak met dit soort gebeurtenissen, leg ik een link naar mijn eigen buurtje, kennissenkring en ervaringen. Het buurtje, een bewust gecreëerde achterstandswijk, waar inmiddels de sociale huurwoningen worden verkocht. Met kennissenkring bedoel ik Facebook, Twitter en wat ‘real life‘ personen. Wat ervaringen betreft heb ik gewerkt met gastarbeiders, allochtone vrouwen en nog later vluchtelingen.
Gillen en krijsen
De huizen worden verkocht, de buurt verandert. Een aantal zijn Polenpensions geworden, meestal bewoond door vier, vijf mannen met auto’s en veel werk. Een aantal is aan starters verkocht, en daar zitten allerlei figuren bij. Maandenlange verbouwingen en steeds meer rolluiken en camera’s. Jongachtige stellen met twee auto’s en één of geen kind. Soms wordt iemand door de politie of de FIOD van zijn bed gelicht, en die verdwijnt dan enkele maanden. Regelmatig hoor ik een vrouw gillen en krijsen.
Ik kreeg er eentje schreeuwend aan de deur, dat mijn kat in zijn tuin schijt. Als het doorging, zou hij mijn kat doodtrappen en ik zou ook wel wat gaan merken. Buurman Lonsdale noemen we hem nu.
Farida, mijn Marokkaanse buurvrouw, liet mij een filmpje zien hoe ze mijn kat kroelt, die overduidelijk ligt te genieten. Hij mag bij haar zoontje in de slaapkamer en komt haar vaak ’s morgens wakker knuffelen.
Ramadan
Maar inderdaad, helaas Farida, je zakt voor de inburgering. Je Nederlands is niet goed, en je conformeert je niet aan de Nederlandse norm dat je mensen uitscheldt en bedreigt over de meest simpele dingen. Je zorgt voor je Nederlandse buurvrouwen, je biedt je hulp aan, en daarmee pik je banen in, uiteraard.
En Farida, je houdt je aan de Ramadan. Je hebt twee zoons, die radicaliseren vast en zeker, want eentje zit bij voetballen en is dol op poezen en honden. Hij wil later meester worden. Maar zijn schooladvies is VMBO en voor meester moet je naar de HAVO. Ja, Farida, en dan moet jij dat advies opvolgen, dat is zo’n norm. En niet zo eigenwijs het beste voor je kind willen en hem toch voor de HAVO aanmelden.
En zo kan ik doorgaan. Over onze buurt. Veel allochtonen, al een tijd, en nieuwkomers à la Lonsdale. Achter de rolluiken loerend naar hun camerabeelden of er nog een waarde of norm met voeten of pootjes wordt getreden.
Liesbeth Zonjee was lerares Nederlands aan anderstaligen en zet zich nu vrijwillig in voor asieldieren.
RSS