De goegemeente

Peter Breedveld

Illustratie: Fred de Heij

Het leven van een onbezoldigde blogger gaat niet over rozen. Diep in de nacht zit je te zweten op doorwrochte betogen, zorgvuldig je argumenten formulerend, waar je die dag diep over hebt nagedacht. Je wikt je woorden, weegt je zinsneden, schrapt passages die bij nader inzien toch teveel afleiden van de hoofdzaak, controleert je bronnen om je ervan te verzekeren dat je geheugen geen spelletjes met je speelt en dan moet het allemaal nog een beetje lekker leesbaar zijn, ook.

En wat krijg je als reactie?

“GeenStijlachtig stukje”, “schofferend”, “onder de gordel”, “cynisch”, “gemeen”, “pesterig”, “voelt niet goed”, “verderfelijk“.

O, en een gifje.

Autonome Marokkaan

Ik vind dat je jezelf tekort doet als je jezelf als autonome Marokkaan op het schild tilt vanwege het simpele feit dat je niet in God gelooft of alcohol drinkt, of een baan hebt, want daarmee bevestig je het stereotype beeld dat de media dagelijks van Marokkanen neerzetten.

“Je schoffeert me.”

Fatihya Abdi, één van de types van de BKB Academie die het politieke en het medialandschap steeds meer vervuilen (ik noem het de Huff ‘an’ Puff Academie, het is een club jonge mensen rondom twee vertegenwoordigers van de Generatie Nix die groteske zelfingenomenheid tot kunst leren verheffen) beschuldigt me van “betuttelracisme“.

Een betoog tegen het plaatsen van Marokkanen in een uitzonderingspositie, ook als die Marokkanen dat zelf doen, is ‘betuttelracisme’. Ik ben natuurlijk razend benieuwd wat de redenatie daarachter is en heb Abdi om meer informatie gevraagd. Helaas reageerde Abdi daar niet op. Dat ben ik gewend van haar. Abdi duikt wel eens vaker op in mijn tijdlijn met een beschuldiging, om vervolgens haar Twitterbeentjes te nemen. Hit-and-run Abdi noem ik haar.

Morele driestuiveroordeeltjes

Asha ten Broeke kwam mijn tijdlijn instieren met het verwijt dat ik alleen nog maar GeenStijl-achtige stukjes schrijf. Ik probeerde haar ertoe te bewegen wat inhoudelijker te worden. Een serie morele driestuiveroordeeltjes was het resultaat. Ik ”schoffeer”, ik “pest” het is volgens haar zo zonde dat ik mijn “talenten vergooi”, maar inhoudelijk werd het nooit.

Of het moet zijn dat ik in mijn kritiek op Nadia Ezzeroili ‘haar familie erbij heb gehaald’. Dat vind ik een absurd verwijt. Ik betrek Ezzeroili’s familie niet, dat doet ze zelf! Maar volgens Ten Broeke geeft mij dat niet het recht het over haar familie te hebben en there’s the rub.

Tranen in je ogen

Hoe word je geacht om inhoudelijk te reageren op iemands column als je het niet mag hebben over de zaken die in die column worden besproken, bijvoorbeeld de vermeende intimidatie van Ezzeroili door haar familie? Daarmee wordt nou juist het punt onderstreept dat ze wil maken, namelijk dat zij als autonome Marokkaan wordt beknot door niet-autonome Marokkanen, waaronder haar familie.

Wel, lieve lezers, je wordt helemaal niet geacht inhoudelijk te reageren. Inhoud is voor zuigers, voor schoffeerders, voor pesters, voor GeenStijlachtigen, zoals feiten voor kinderverkrachters zijn.

Als Nadia Ezzeroili een column schrijft, word je geacht die “moedig” te vinden, of “ontroerend”, je hoort tranen in je ogen te krijgen vanwege de “kwetsbaarheid”. Elke vorm van kritiek is ongewenst en zodra je inhoudelijk wordt, ben je een stalker. Ezzeroili kreeg kritiek van twee familieleden (oeps, doe ik het weer!) en dat was ‘intimidatie’.

Verwend blaag

Ezzeroili is een verwend blaag dat altijd haar zin krijgt en dat nooit een strobreed in de weg is gelegd. Ze maakt deel uit van een hele lichting verwende blagen (Saïd el Haji is er ook één, al nadert die volgens mij ook rap de middelbare leeftijd, inmiddels) die menen recht te hebben op klakkeloze bewondering en die elkaar op het gênante af veren in de reet lopen te steken op Twitter en Facebook. Allemaal schrijven ze over hun eigen superioriteit, en wat een zware last die is. “Mooie column geschreven man” -“Dank je, die van jou in NRC was ook zo goed!” “Morgen sta ik in de VK” -“Briljant!“.

Ik was de enige die vond dat Ezzeroili een kutcolumn geschreven had. Die dat durfde te zeggen, althans (ik ben niet bang voor Zihni Özdil). Meteen heette het dat de ‘goegemeente’ over Ezzeroili heenviel. Dat Ezzeroili zeer zelden kritiek krijgt, blijkt wel uit haar agressieve gescheld dat je als eigenwijze nay-sayer ten deel valt. “Parasitaire mocrofiel” was slechts een amuse. Daar zei niemand wat van, maar toen ik antwoordde dat ze zelf een parasiet is (en ik onderbouw dat netjes), was de boot aan. Schande! Ad hominem! Onder de gordel!

Kasplantjes en couveusebaby’s

Ik heb alle gekwetste autonome Marokkanen nota bene aangeboden om te reageren op mijn stuk, op Frontaal Naakt. Zo ruimhartig ben ik. Was ook al fout, onder de gordel, opportunistisch, neerbuigend. Ik zeg, “wat de fuck mag ik eigenlijk nog wel?” Ging te ver. Ik ben hard, ik ben cynisch. “Ja maar…” You are only making it worse for yourself!

Allemaal hebben ze een grote smoel van hier tot Tokyo. Maar als iemand iets terugzegt, blijken het allemaal kasplantjes en couveusebaby’s. “Moet dat op deze toon?”

Ja, want De Toon! En De Woordkeuze! Verderfelijk! Schofferend!

Cynisch. Hard. Onder de gordel. Maar ik ben de enige die denkt aan de familie van Ezzeroili, die haar niks in de weg heeft gelegd, en dan toch zo ondankbaar door haar wordt bejegend.

Als alle lezers van Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland, nou maandelijks twee euro zouden storten, zouden de makers van deze website volkomen autonoom zijn! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.