Home » Archief » De muziek van Ennio Morricone was vooral ook heel erg links


[10.07.2020]

De muziek van Ennio Morricone was vooral ook heel erg links

Teun Dominicus


Illustratie door Fidus uit het Duitse tijdschrift Jugend (1896 – 1940)

Wie de necrologieën van Ennio Morricone erop naslaat, kan niet anders dan concluderen dat een groot muzikant is doodgegaan. ‘Heel Italië treurt om de dood van “Il Maestro” Morricone’, is de kop van een artikel in de Volkskrant. Pauline Valkenet is in Trouw minder bombastisch en roemt de man ook om zijn bescheidenheid: ‘Morricone was dus echt een ster in Hollywood, maar hij was gereserveerd en de bijbehorende glamour trok hem niet.’ En De Telegraaf weet een dode te schofferen door zijn overlijdensbericht in de categorie “entertainment” te plaatsen. Sommige dingen veranderen nooit.

Morricone was een van de culturele goden van het naoorlogse Italië. Om de drukte in dit pantheon tot u door te laten dringen slechts enkele namen: schrijfster Natalia Ginzburg, regisseurs Sergio Leone, Bernardo Bertolluci en Gillo Pontecorvo, Franca Rame en haar man, theatermaker en winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur in 1997 Dario Fo, allround intellectueel Pier Paolo Pasolini, en dan zijn er nog velen die ik niet opnoem.

Wie dit lijstje overziet valt één ding op, deze mensen waren links. Niet sociaaldemocratisch, niet reformistisch, nee, communistisch links. Ze waren antifa, om het met een hippe term te duiden, antifascistisch, want deze mensen waren bekend met het geweld dat fascisme heet: Franca Rame werd verkracht vanwege haar maatschappijkritische toneelstukken. Allen waren lid van de Partito Comunista Italiano of beschouwden deze als te burgerlijk en sloten zich aan bij de vele splintergroeperingen die Italië rijk was, de maöisten, autonome marxisten of anarchisten.

Entartete kunst

In ieder stukje dat je in Nederlandse media kan vinden over de dood van Morricone staat één ding centraal: die mondharmonica uit Once Upon a Time in the West. Het is klappen, buigen, in koor roepen ‘o, wat heeft die man mooie kunst gemaakt’ en snel weer de oren naar domrechts laten hangen en vragen over hedendaagse entartete kunst en waarom de cultuursubsidies verder kunnen worden teruggeschroefd. Nederland is geen plaats waar we wegzakken in de modder, het is pure rotsgrond waarop geen cultuur tot stand kan komen. Puur en alleen omdat er een verhaal wordt opgehangen over die o zo móóie kunst.

Waar te beginnen? Pontecorvo’s La battaglia di Algeri, met de muziek van Morricone, en door Volkskrant-journalist Kevin Toma omschreven als een ‘politieke klassieker’. Politieke klassieker? Ammehoela! Het is een magnifieke film over de Algerijnse onafhankelijkheid waarin de gruwelijke marteltechnieken van de Franse kolonisator expliciet naar voren worden gebracht. (Weet u trouwens wie een van de Franse soldaten was die meedeed aan deze verminkingen? Jean-Marie Le Pen, de fascistische politicus aan wie Nederlands bekendste fascist zijn proefschrift aanbood.) Deze film uit 1966, een explicitie aanklacht tegen het koloniale geweld, was vijf jaar verboden in Frankrijk, vanwege de tere zieltjes van politici zoals De Gaulle en oorlogsveteranen. Maar laten we het nogmaals hebben over de “linkse cancel-culture”.

Anarchistische beweging

Morricone componeerde ook de muziek voor de film Sacco & Vanzetti van regisseur Giuliano Montaldo. Nicola Sacco en Bartolomeo Vanzetti waren twee Italiaanse anarchisten die in het begin van de twintigste eeuw naar de Verenigde Staten waren geëmigreerd en daar in 1927 met de elektrische stoel zijn geëxecuteerd voor twee moorden die ze nooit hebben gepleegd. In 1977, vijftig jaar na dato, heeft de toenmalige gouverneur van Massachusetts verklaard dat de mannen onschuldig waren. Sacco en Vanzetti zijn twee martelaren van de globale anarchistische beweging en Morricone verzorgde de muziek (waaronder het strijdnummer Here’s to you) voor de film over hun leven. Maar in welk medium heeft u over deze politieke film gelezen?

En natuurlijk kan ik nog doorgaan over de marxistische ideeën van Leone en Bertolucci (de filmmuziek van Novecento, Bertolucci’s historische epos over klassenstrijd en de opkomst en ondergang van het fascisme in Italië in de eerste helft van de twintigste eeuw, was van… U raadt het al), maar daar is al zo veel over bekend dat ik dat niet nog een keer hoef op te rakelen. Er is één man bij wie ik toch nog even stil wil staan, het Italiaanse enfant terrible PPP. Want als iemand de machthebbers van de Democrazia Cristiana het vuur aan de schenen heeft gelegd was dat Pasolini. In zijn column Io So in Corriere della Sera schreef hij tijdens en over de Loden Jaren, de gewapende strijd in Italië tussen aan de ene kant de staat en fascistische groepen en de communistische uitdagers aan de andere kant van de barricade.

Pasolini’s bekendste en beruchtste film is Salò o le 120 giornate di Sodoma, een allegorie, gebaseerd op het boek Salo van Markies De Sade, op het alledaagse geweld van de consumptiemaatschappij en het kapitalisme. Pasolini heeft de premiere van de film nooit kunnen meemaken; hij is de nacht van 1 op 2 november 1975 op het strand van Ostia vermoord. En hoewel de moord met mysterie is omhangen, kwam de kogel waarschijnlijk van rechts. Morricone heeft de muziek van Salo geschreven, alsook die van Pasolini’s Triologie van het Leven.

Kritische films

Nou hoeft niet iedere necrologie een politiek pamflet te zijn dat rechtstreeks uit de Pravda komt, maar het negeren van iemands bijdragen aan films waarover de regisseurs zeiden dat ze er een politieke boodschap mee wilden afgeven is weer het andere uiterste. We hebben dit eerder gezien bij Nelson Mandela of Martin Luther King: toen ze leefden en opstonden tegen de macht, noemde men hen terroristen, maar zodra ze dood waren, hun lijken gewassen en hun boodschap vermorzeld totdat er niets dan kruimels van hun oorspronkelijke strijd overbleef, werden ze omarmd door de goegemeente. Of de Nederlandse variant ervan: een nieuwsbericht publiceren over de Februaristaking zonder de CPN te noemen, de NOS kan het.

Herdenken is politiek, hoe hard sommige mensen ook roepen dat je zoiets niet moet “politiseren”. Wie de bijdragen van Morricone aan kritische films onder het tapijt veegt, is een geschiedenis aan het uitwissen van grote communistische kunst, waarin de strijd tegen onderdrukking en uitbuiting centraal stond. Of zoals Mark tegen Geert zegt: ‘Houd jij ze dom, dan houd ik ze arm.’

Teun Dominicus is historicus, politicoloog en redacteur van Propria Cures.

 

Become a Patron!

 

Is het Vrije Woord u écht lief? Help Frontaal Naakt dan met een financiële bijdrage. Steun Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan, maar steunen via Patreon kan weer wel. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.

Gastschrijver, 10.07.2020 @ 08:41

[Home]
 

4 Reacties

op 10 07 2020 at 09:08 schreef Dimitri van Wezel:

Prima stuk,
Eén dingetje: Dat boek van de Sade heet in de Nederlandse vertaling ‘De 120 dagen van Sodom of De School der Losbandigheid’.

op 10 07 2020 at 19:51 schreef Chris:

Muziek ook al naar politiek in een spagaat duwen, Klasse. Rage against the Machine!
Op zich een mooi geschreven stuk, en je doet je best, maar toch mis ik precies waarom dit “linkse tonen” zouden zijn. Je probeert, mijnsinziens, cultureel erfgoed op te eisen.
Misschien moeten we eens wat minder politiek geëngageerd worden met z’n allen, en gewoon met z’n allen samen een duffe Western kijken.

op 11 07 2020 at 22:29 schreef betwister:

Chris,

Het wordt saai als een “in memoriam” alleen maar vermeldt welke muziek Ennio Morricone geschreven heeft.

Als filmmakers verkondigen dat ze een politieke boodschap hebben, en de componist daaraan meewerkt, zegt dat iets over de componist.

En het zegt iets over de maatschappij als een film gecensureerd wordt.
En dat vind ik nog interessanter dan de politieke opvattingen van een componist.

op 16 07 2020 at 22:09 schreef Schijtlijster:

@Betwister & Chris, wat wordt ik moe van dit soort gelul.

Zet die plaat (cd…oeps MP3) op en geniet er gewoon eens van.

 


Home

Archief

 

Become a Patron!
 

Let op: Toelating van reacties en publicatie van opiniestukken van anderen dan de hoofdredacteur zelf betekent geenszins dat hij het met de inhoud ervan eens is.

 

pbgif (88k image)
 

Vermaakt u zich een beetje met deze site? Laat uw waardering blijken met een kleine donatie (grote mag ook!): NL59 RABO 0393 4449 61 (SWIFT BIC RABONL2U) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.

 

pbgif (88k image)
 

(Advertentie)
 

 

pbgif (88k image)
 

Meest gelezen in juli

O Het antiracisme is zichzelf aan het opblazen

O De gestaalde kaders van de antiracismebeweging

O Ik heb me vergist, linkse cancel culture bestaat toch wel

O Je overtuigt mensen niet door ze uit te schelden en te verketteren

O Hoe ik zwarte vrouwen onder de bus gooi

O Niet-witte mensen moeten hun bek houden tijdens het racisme-debat

O Zelfs van racisme krijgen hier zwarte mensen en migranten de schuld

O Cancel-culture bestaat echt

O Hoe Bart Schut zich stukbeet op Thierry Baudet

O The problem with cancel culture

 

Meest gelezen in het afgelopen decennium

O YouPorn

O Verplicht naakt douchen op school, jongens en meisjes bij elkaar

O Hoi, Jesse Klaver, ik heb geen zin om te boeten voor jouw papatijd

O De koning van het uittrekken van de damesslip

O Het totale en angstwekkende gebrek aan integriteit van de #Metoo-meute

O Ik word vervolgd wegens belediging van een seriebelediger

O Ga je nu Wierd Duk ontslaan, Telegraaf?

O Ik ga naar Japan verhuizen

O Smachten en soppen met Thierry Baudet

O Opbokken met je racistische kinderfeestje

 

pbgif (88k image)
 

CONTACT
Stuur uw loftuitingen en steunbetuigingen naar Frontaal Naakt.

 

NIEUWSBRIEF
Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief.

 

pbgif (88k image)
 

BLURBS
“How does it feel to be famous, Peter?” (David Bowie)

“Frontaal Naakt dient een publiek belang” (mr. P.L.C.M. Ficq, politierechter)

네덜란드 매체 프론탈 나크트(Frontaal Naakt)에 따르면, 네덜란드 라 (MT News)

“Ik vind dat je beter schrijft dan Hitler” (Ionica Smeets)

“Literaire Spartacus” (André Holterman)

“Wie verlost me van die vieze vuile tiefuslul?” (Lodewijk Asscher cs)

“Pijnlijk treffend” (Sylvana Simons)

“Echt intelligente mensen zoals Peter Breedveld.” (Candy Dulfer)

“De Kanye West van de Nederlandse journalistiek.” (Aicha Qandisha)

“Vieze gore domme shit” (Tofik Dibi)

“Ik denk dat de geschiedenis zal uitmaken dat Peter Breedveld de Multatuli van deze tijd is.” (Esther Gasseling)

“Nu weet ik het zeker. Jij bent de antichrist.” (Sylvia Witteman)

“Ik ben dol op Peter. Peter moet blijven.” (Sheila Sitalsing)

“Ik vind hem vaak te heftig” (Hans Laroes)

“Schrijver bij wie iedereen verbleekt, weergaloos, dodelijk eerlijk. Om in je broek te piesen, zo grappig. Perfecte billen.” (Hassnae Bouazza)

“Ik moet enorm lachen om alles wat Peter Breedveld roept.” (Naeeda Aurangzeb)

“We kunnen niet zonder jouw geluid in dit land” (Petra Stienen)

“Jij levert toch wel het bewijs dat prachtige columns ook op weblogs (en niet alleen in de oude media) verschijnen.” (Femke Halsema)

“De scherpste online columnist van Nederland” (Francisco van Jole)

“Elk woord van jou is gemeen, dat hoort bij de provocateur en de polemist, nietsontziendheid is een vak” (Nausicaa Marbe)

“Als Peter Breedveld zich kwaad maakt, dan wordt het internet weer een stukje mooier. Wat kan die gast schrijven.” (Hollandse Hufters)

“De kritische en vlijmscherpe blogger Peter Breedveld” (Joop.nl)

“Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in libertijnse vorm wordt gegoten.” (Hans Beerekamp – NRC Handelsblad)

“De grootste lul van Nederland” (GeenStijl)

“Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.” (Bert Brussen)

“Landverrader” (Ehsan Jami)

“Voorganger van de Linkse Kerk in Hersteld Verband.” (Carel Brendel)

“You are an icon!” (Dunya Henya)

“De mooie stukken van Peter Breedveld, die op Frontaal Naakt tegen de maatschappelijke stroom in zwemt.” (Sargasso)

‘De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.’ (Elsevier weekblad)

“Frontaal Gestoord ben je!” (Frits ‘bonnetje’ Huffnagel)

“Jouw blogs maken hongerig Peter. Leeshonger, eethonger, sekshonger, geweldhonger, ik heb het allemaal gekregen na het lezen van Frontaal Naakt.” (Joyce Brekelmans)

‘Fucking goed geschreven en met de vinger op de zere plek van het multicultidebat.’ (jury Dutch Bloggies 2009)

Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.’ (jury Dutch Bloggies 2008)

‘Intellectuele stukken die mooi zijn geschreven; confronterend, fel en scherp.’ (Revu)

‘Extreem-rechtse website’ (NRC Handelsblad)

‘Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.’ (Hafid Bouazza) ‘Complimenten voor Frontaal Naakt.

‘Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.’ (Lousewies van der Laan)

‘De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.’ (Anil Ramdas)

‘Peter Breedveld verrast!’ (Nederlandse Moslim Omroep)

‘Breedveld is voor de duvel nog niet bang’ (Jeroen Mirck)

‘Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.’ (Max J. Molovich)

‘Godskolere, ik heb me toch over je gedróómd! Schandalig gewoon.’ (Laurence Blik)

 

pbgif (88k image)
 

 

pbgif (88k image)
 

LINKS

 

 

RSS RSS