Hassnae Bouazza

Illustratie: Doorbraak

Naar aanleiding van de totaal hysterische storm die gisteren opstak na de tweet van Fouad Sidali realiseerde ik me gisteren dat het al heel veel zou schelen als politici eens een keer achter hun woorden bleven staan. Niet dat laffe terugnemen van (eindelijk eens) felle uitspraken. Maar gewoon blijven vasthouden aan hún mening, hoe groot het verbale geweld tegen hen ook is.

Het is die ruggengraatloze houding van alle andere politici die Wilders zoveel sterker maakt. ‘Ja, ik vind hem walgelijk.’ ‘Ja, ik vind hem gevaarlijk.’ ‘Ja, ik vergelijk hem met Hitler.’ Et alors?

Grote Leider

Is de vrijheid van meningsuiting opeens niet meer absoluut als de Grote Leider op de korrel wordt genomen? Doen de gevoelens van andere mensen dan PVV-ers er soms niet toe? Heeft die nepdemocraat ooit een van zijn uitspraken teruggenomen? Nooit.

Neem daar eens een voorbeeld aan, laaglandse politici, in plaats van aan zijn rabiate racisme. Ga niet met hem wedijveren over wie de grootste bek kan trekken over Marokkanen, maar over wie er principes heeft en die durft te verdedigen.

Maar nee, wat doen onze politici bij de minste kritiek? Als Smeagols kruipen ze voor de Grote Leider om maar snel afstand te nemen van partijgenoten die eens een keer eerlijk uithalen. Of ze kruipen zelf: ‘Sorry, sorry Grote Leider, dat had ik niet moeten doen’.

Stuitende hypocrisie

Weg ermee. Ik ben die dubbele maten en die stuitende hypocrisie zo spuugzat. En niet alleen van de politici, maar van de roedel ‘opiniemakers’, ‘journalisten’ en andere ‘medialui’ die consequent met het schuim op de lippen stukkies gaan tikken als hun held of zijn aanhangers worden aangevallen, maar oorverdovend zwijgen als andersdenkenden de mond wordt gesnoerd, als ze worden belasterd.

En ik ken die roedel: ik weet precies wie van die stoere columnisten kleptomane trekjes vertoont als ze in de Albert Heijn lopen, wie er achter de schermen kritische stukken probeert te censureren, wie allianties smeedt om vooral zijn baantje te behouden en wie achter de schermen ideologische tegenstanders probeert uit te schakelen – maar wel elke week de moreel verheven criticus speelt in zijn of haar kollumpie.

House-niggers

Daarnaast heb je de ambitieuze beroepsallochtonen die zich maar wat graag inlikken bij diezelfde medialui in de hoop op een doorbraak of baantje (‘ik ben wel bevrijd’, ‘ik kijk niet weg’): van die opportunisten die serieus denken dat ze veilig zullen blijven voor kritiek zolang ze maar in de pas blijven lopen. House-niggers noemde Malcolm X hen. Maak jezelf niets wijs: jullie legitimeren de racisten.

En daar ben ik dus klaar mee: ik ben niet minder dan welke autochtoon ook. Ik heb niks aan wie dan ook te danken, behalve mijn familie en dierbaren. En ik heb net zoveel recht op mijn mening, hoe weerzinwekkend je die ook mag vinden.

Probeer mijn standpunten eens onderuit te halen in plaats van je in duizelingwekkende bochten te wringen om me in diskrediet te brengen.

Zogenaamde journalisten

Dus een welgemeende dikke middelvinger voor iedereen die niet tegen kritiek op zijn Grote Leider kan: jouw leider is niet de mijne.

Een dubbele dikke middelvinger voor al die zogenaamde journalisten die hun podia misbruiken voor hun persoonlijke rancune en geen betoog zonder stropoppen kunnen opbouwen.

Een hartstochtelijke middelvinger voor een ieder die de racisten legitimeert, maar wanneer het hem eens uitkomt, voor de show ook eens uithaalt naar hen. Jullie zijn doorzichtig.

Marokkaan en moslim

En vooral een middelvinger vanuit het hart voor een ieder die niet tegen kritiek kan, en dan maar gaat lasteren, en voor mensen die denken dat ik, als Marokkaan en moslim, mijn vrijheid aan hen heb te danken en terug mijn hok in moet.

Als je niet met andere meningen om kunt gaan, zijn er genoeg landen waar ze van repressie houden.

Hassnae Bouazza schreef een boek over Arabieren, gesnubbed door de blanke Arabierenkenners hier te lande (en daarna geplagieerd), geprezen door Arabische Nederlanders en iets van drieduizend keer genoemd door de Roze Khmer in haar Arabierenhaatstukjes, Arabieren Kijken. En ze heeft haar eigen site, Aicha Qandisha.