Dodelijk wapen
Suna Floret
Zonder enige vorm van debat of dialoog kan ik me haast niet voorstellen dat er voortgang geboekt kan worden. Moslimhater word ik genoemd, omdat ik over bepaalde onderwerpen schrijf. Of kritiek uit op maatschappelijke onderwerpen die vaak te maken hebben met de Islam.
Ik ben geen moslimhater. Al zal ik nooit een fan worden van (eender welke) religie. Maar ik kan er heel slecht tegen als de Rotterdamse jongeren zo gevoelig reageren als er kritiek wordt geuit. Jongemannen en vrouwen, waar ik vroeger mee heb geknikkerd en belletje gedrukt, ontvrienden mij nu van Facebook omdat ik iets te zeggen heb over de islam.
Onderdrukte vrouw
Niet dat ik daar wakker van lig, maar ik vraag me dan af, wie geeft er meer om de onderdrukte vrouw? Of om wat er in moskeeën wordt gepredikt terwijl jongeren aandachtig luisteren? Wat bereik je ermee door geblinddoekt rond te lopen en te doen alsof er niks aan de hand is?
Een keppeltje of een hoofddoek zal mijn vrijheid niet beperken. Maar het gaat wel jeuken zodra een achtjarig buurmeisje een hoofddoek begint te dragen. Als je het daar dan niet over kunt hebben, dan verandert er over dertig jaar nog steeds niets in Rotterdam.
Moeder van de profeet
Een glossy over profeet Mohammed zal mijn vrijheid ook niet beperken. Maar is het nodig? Initiatiefnemer Brahim Bourzik geeft aan ‘dat de profeet eigenlijk heel sexy is. Dat de jongeren worstelen met de islam en moeten weten dat de profeet eigenlijk een man is met veel humor’. Een glossy met veel informatie, de favoriete gerechten van de profeet en columns . Is het nodig dat de jongeren weten hoe de moeder van de profeet heet?
Ik heb namelijk liever dat er een glossy wordt gelanceerd over de vermoorde Yasmeen. Een glossy over de islamitische vrouw en wat deze, vooral door verkeerde normen en waarden, te verduren heeft in onze maatschappij. Een glossy met cijfers over allerlei vormen van onderdrukking. Met voorbeelden hoe mensen religie kunnen omtoveren tot een dodelijk wapen in onze maatschappij.
Respect en tolerantie
Want het kan ook anders. Waarom kan dit niet openlijk en met respect besproken worden? Als je respect en tolerantie verwacht, dan is dat ook het minste wat je moet kunnen teruggeven. Ik ben eerst een mens. Daarna een vrouw. Daarna een moeder. Daarna een dochter. Daarna een zus, daarna een columnist. Daarna een docent, daarna een buurvrouw. En daarna pas een gelovige. Leven en laten leven.
Suna Floret heeft een wekelijkse column in het Algemeen Dagblad. ze staan op haar Facebookpagina. Volg haar ook op Twitter.
RSS