Dodenbevlekking
Peter Breedveld
Illustratie: Marvel
Dodenherdenking begint een steeds bizarder vertoning te worden, waarbij Nederlanders zich vooral met elkaar bezighouden, in plaats van met de doden. Ik vraag me af of er nog wel iemand is, die tijdens de twee minuten stilte aan de gevallenen in de oorlog tegen het nazisme denkt.
Vroeger op de kleuterschool begonnen we elke dag met een gebed, waarbij we de handen moesten vouwen en onze ogen dichtdoen. In plaats daarvan was elk kind bezig te kijken of de andere kinderen hun ogen wel dicht hadden. Daar doet Dodenherdenking me aan denken.
Bij Dodenherdenking herdenken we de hoge prijs – de hoogste – die anderen hebben moeten betalen voor onze vrijheid. Zo is me dat althans altijd verteld. Maar in de week voorafgaand aan deze Dodenherdenking is een kind al met grof geschut het zwijgen opgelegd en verbiedt de ene helft van de bevolking de ander brullend zijn eigen invulling aan de Dodenherdenking te geven. Voorlopig dieptepunt daarbij is de rechter die vanmiddag zelfs verbood om tijdens de herdenking per ongeluk langs de graven van Duitse soldaten te lopen.
Ik vraag me af welke vrijheid het is, waarvoor die doden precies hebben gestreden. Ze zijn voor niets gestorven. Nederland zucht onder een dictatuur. De dictatuur van koning Domme Lul en zijn koningin Hysterische Kut. Sorry voor de rolbevestigende beeldspraak. U mag me hieronder in de reactieruimte virtueel kruisigen.
Vandaag moest ik voor het eerst lezen, op Twitter, dat we bij de Dodenherdenking ook de Nederlandse gesneuvelden bij de Politionele Acties in Nederlands-Indië gedenken. Dat wist ik niet en ik ben geschokt.
De Politionele Acties zijn niets anders dan een vuile oorlog die Nederland, vlak na de bevrijding, tegen de Indonesiërs voerde. Wat Nederland de Indonesiërs aandeed was, in de woorden van een toenmalige Amerikaanse diplomaat, ‘even worse than what Hitler did to the Netherlands in 1940’.
Er zijn oorlogsmisdaden gepleegd, massamoorden, een heel volk werd snoeihard onderdrukt door de wrede Nederlanders, terwijl het alleen maar soeverein wilde zijn, net als het Nederlandse volk.
Als er tijdens de Dodenherdenking geen gesneuvelde Duitse soldaten mogen worden herdacht, dan ook de gesneuvelde Nederlanders in Nederlands-Indië niet.
De Nederlanders, die aan de Politionele acties hebben deelgenomen, verschillen in niets van de dienstplichtige Duitse soldaten, die tijdens de Tweede Wereldoorlog dienden.
Het is bijna 7 mei, de sterfdag van Saih Bin Sakam, die een afschuwelijke slachtpartij door de Nederlanders overleefde en vlak voor zijn dood voor lul naar Nederland afreisde, waar hij door die fantastische koningin van ons werd afgepoeierd.
7 mei is Saih Bin Sakam Dag. De dag van de Nederlandse oorlogsmisdaden. De dag waarop we gedenken dat we één van de grootste hufters ter wereld zijn, een zelfingenomen, ziekelijk chauvinistisch kutland zonder eer, zonder schaamte, zonder verantwoordelijkheidsgevoel, maar wel met een ontiegelijk grote smoel.
RSS