Donor
Suna Floret
Illustratie: Alberto Vargas
Voor zover bekend, wachten nu 1310 mensen op een donororgaan. Vorig jaar stierven 147 mensen terwijl ze wachtten op een nieuw orgaan. Voor hen was het te laat.
Orgaandonor worden. Ja of nee? Het is nog één dag Donorweek en in heel Nederland vinden activiteiten plaats om mensen zo ver te krijgen dat ze doorgeven of ze wel of geen donor willen zijn. Je kunt je registreren via Jaofnee.nl. In Rotterdam heeft tot nu toe 31 procent van de inwoners zijn keuze doorgegeven. 16 procent heeft zich als donor opgegeven.
Ik vind het een bewonderingswaardige keuze. Het is een onderwerp waar ik nog niet over heb nagedacht. In onze Turkse cultuur wordt bijna nooit gesproken over het wel of niet opgeven als orgaandonor. Er wordt automatisch van uitgegaan dat je dat niet doet.
Omdat het zo’n ‘nieuw’ onderwerp is, moet ik eerlijk toegeven dat ik het nogal eng vind. Niet vanwege religieuze redenen of zo, maar simpelweg omdat ik moet wennen aan het idee. Niemand in mijn Turkse omgeving heeft zich opgegeven als orgaandonor. Niet dat ik weet in ieder geval.
Ik ben in tweestrijd. De gedachte niet ‘volledig’ te sterven, knaagt aan mij. Maar ik zou het heel hypocriet van mezelf vinden als er iets met me zou gebeuren en ik gered zou worden door een orgaan van een ander.
Terwijl er dus 1310 patiënten elke dag hopen op een tweede kans, maak ik me druk omdat ik nog niet aan het idee ben gewend. En dan nog de 147 die, wachtend op een orgaan, zijn gestorven, en de nabestaanden van deze mensen. Aan hen valt niet uit te leggen dat het een moeilijke keuze is.
Bijna niet voor te stellen dat dit gebeurt, eigenlijk. Het onderwerp moet geëigend worden door Turkse Rotterdammers en informatief worden doorgegeven aan de kinderen. Waarschijnlijk geldt hetzelfde voor andere etnische minderheden. Ook mijn Surinaamse en Indiase vriendinnen hebben er moeite mee. Zo zijn we opgegroeid.
Het ‘volledig’ willen sterven komt misschien van het gevoel dat er een misschien een hiernamaals is. Maar het hiernamaals is niet zeker. Het leven vóór de dood wél en ik help anderen door me te registreren.
Ik begin maar met het geven van bloed, hopende dat mensen daar wat aan hebben. Een eerste stap. Ik kan altijd nog nadenken over mijn organen.
Journalist Suna Floret (29) heeft een wekelijkse column in het Algemeen Dagblad en af en toe klust ze bij voor Frontaal Naakt. Haar weblog is meer dan de moeite waard. Volg haar ook op Twitter.
RSS