Doom of the Dooms, een geniaal leugenverhaal
Dit is toch weer zo bijzonder. Een conceptalbum van componist Oliver Leith, dat gebaseerd zou zijn op een set verloren gewaande tapes van een mythische rockband, Doom of the Dooms. Leith heeft met zijn orkest en een keur aan muzikale gasten een “archeologische reconstructie” van die tapes gemaakt. Met bijdragen van PJ Harvey, die beweert dat ze als kind naar de muziek van deze band luisterde.
Compleet verzonnen. Doom of the Dooms heeft nooit bestaan, de muziek is helemaal nieuw maar roept wel onmiddellijk een wereld van herinneringen aan een tijd die nooit geweest is. Het is een nostalgisch verlangen naar wat we ooit dachten dat was.
Het doet me denken aan een boek dat ik nu – puur toevallig – aan het lezen ben, A Tale of False Fortunes van Enchi Fumiko, waarin de schrijver beweert als kind een eeuwenoud manuscript te hebben gelezen in de bibliotheek van haar vader, een vertelling van een hofdame aan het hof van de tiende-eeuwse keizer Ichijo, dat zijn uit haar hoofd navertelt. Toen dit boek verscheen, schijnen historici en letterkundigen echt op zoek te zijn gegaan naar dat manuscript, dat helemaal nooit heeft bestaan.
Zelfde dus met Doom of the Dooms, een genot om naar te luisteren. Meer dan aan een rockband doet de muziek me denken aan de filmmuziek van Ennio Morricone, met allemaal gekke elementen vervlochten in een meeslepende melodie: klokken, een fluit, een triangel, steeds terugkerende gitaarakkoorden en -riffs tegen een achtergrond van meeslepende violen. Compleet nieuw maar het lijkt op dingen die je aleens hebt gehoord, daardoor wordt het verhaal van die verloren tapes overtuigend.
Echt een meesterwerk.
RSS