Draaiorgelaapje
Peter Breedveld
Illustratie: Frank Frazetta
Ik ben geen overmatige bewonderaar van Nico Dijkshoorn, maar de conclusie van zijn laatste column is me uit het hart gegrepen. ‘Niet de actie van Israël baart me zorgen, maar vooral dat enthousiast rechtvaardigen van koele moord’, schrijft Dijkshoorn. ‘Het stemt mij treurig, omgeven te worden door mensen die lachend een executie zouden bijwonen.’
Eén van die mensen is mijn voormalige vriendin Laurence Blik, die zich bij het laatste gruwelijke Israëlische offensief tegen de hulpeloze burgers in de Gazastrook al handenwringend verkneukelde dat Israël deed ‘waar het verdomde goed in is’ (Palestijnen fokken volgens mevrouw Blik als konijnen, dus daar zijn er toch veel te veel van) en van wie niet anders te verwachten viel dan dat ze de Israëlische moordpartij op één van de boten van de Gaza Flotilla hartstochtelijk en wellustig verdedigde.
Mevrouw Blik pronkt graag met de beroemde Nederlandse schrijver Hafid Bouazza, die zich aan haar heeft gelieerd en die zich kennelijk niet stoort aan haar laffe pogingen tot karaktermoord op zijn eigen zus, de zus die hem keer op keer op keer uit de stinkende beerput van zijn zelfdestructieve waanzin heeft gered. Mevrouw Blik, die slechts kan glinsteren in andermans schittering, probeert de laatste tijd haar eigen blinde racistische haat jegens moslims en Arabieren te legitimeren met het beschamende geraaskal van Hafid, die nu ook al in de wrede slachtpartijen van het Israelische leger aanleiding ziet voor zijn overbekende geginnegap over de maagden in het islamitische hiernamaals.
Leuk, Hafid! Israëlische soldaten schieten in koelen bloede actievoerders dood, bijvoorbeeld een 19-jarige Amerikaanse jongen, vier kogels in zijn hoofd, één in zijn borst, en jij vindt het nodig nog eens je weerzin tegen de islam te botvieren. Mevrouw Blik vindt het in elk geval heel erg grappig. “Hafid Bouazza inzake #FlottilaGaza: ‘Enige dankbaarheid van islamitische kant zou wel op zijn plaats zijn’”, twittert ze olijk.
Je hebt mijn hart gebroken, Hafid. Waar is je gevoel? Waar is je empathie? Allemaal weggezopen en -gesnoven? Heb je nog net genoeg hersencellen over voor het eindeloos herhalen van je afgedragen grapjes over de linkerhand van moslims en over het martelarenparadijs? Is dat alles wat je nog kunt, je onhandige danspasjes maken op het ritme van het geklap van de racistische haatzaaiers, als het draaiorgelaapje van Rioolrechts?
Arme Hafid. Niet zo heel lang geleden drong je nog aan op wat empathie bij dezelfde schuimbekkende Palestijnenhaters waar je nu mee heult, virtueel proostend op de dodelijke slachtoffers van het Israëlische staatsterrorisme. In Granada, waar we gedrieën vakantie vierden, klaagde je over de domme botheid van diezelfde types wier goedkeuring je nu dankbaar kwispelend in ontvangst neemt. “Goed zo, Hafid!” Pis nog maar een keer over de mensen die er altijd voor je waren, hoe honds en ondankbaar je ze ook altijd behandelde. Bevestig de haters nog maar eens in hun vooroordelen. “Jij mag zulke dingen zeggen, Hafid! Jij bent zelf een Marokkaan, dan kan het geen racisme zijn, toch?” Hoe vaak denk je nog steeds datzelfde stuk aan het NRC Handelsblad te kunnen slijten?
Pis je laatste restje menselijkheid maar weg. Samen met de wannabe kampbeulen, met de sadistische Israëlische grenswacht. Vergeet wie je echte vrienden waren. Die hebben zelf steeds meer moeite jou te herkennen in het mombakkes van waarachter jij tegenwoordig de wereld in loert.
(…)
RSS