Foute vrouw

Thamar

Illustratie: Miguelanxo Prado

Als ik diep over de foute man ga nadenken en hoeveel ik er op mijn pad heb gehad, moet ik zeggen dat ze er in alle vormen en maten komen. De vreemdganger, de wife beater, de ´ik-geef-je-geen-aandacht-man, de veel-te-lieve-man (ja, die is ook fout), de man met bindingsangst, de leugenaar, het moederskindje, de verslaafde. Laten we zeggen: I’ve seen them all. In ieder geval het overgrote deel ervan. Ik zou er haast een expert van worden. Tegenwoordig ben je toch al met een vingerknip expert, dus ik ben een foute-mannen-expert.

Maar is dat ook echt zo? Zijn foute mannen wel zo fout als ze lijken? Ik ga een man met losse handjes niet proberen goed te praten. Hoewel er een honderdtal onderzoeken geweest zijn naar waarom men vreemdgaat. Of dat dan ook het vreemdgaan gelijk acceptabel maakt? I doubt it.

De veel te lieve man, ik word er naar van. Zo’n man die jou niet aankan omdat je goed je mannetje staat. De ironie. Ik weet niet of dat te maken heeft met evolutie, alleen ik weet wel dat deze verandering mij totaal niet bevalt. Let wel, de veel-te-lieve-man. Zo een die nooit tegen je in gaat. Zo’n man die nog je reet zou afvegen na het poepen. Ik pas. Dat doe ik liever zelf.

De man met bindingsangst, de ‘ik-geef-je-geen-aandacht-man’ en het moederskindje zitten met zijn drietjes toch wel in één hokje. Een man die niet blindelings in een relatie durft te springen en als hij dat al doet, kijkt hij nooit meer naar je om. Hij heeft je inmiddels al veroverd, het jagen is voorbij. De leuke geweldige relatie duurt misschien een half jaar. Maximaal. Daarna vergeet hij dat hij een vrouw thuis heeft zitten die op hem wacht.

En wacht. Het moederskindje, tja. Alsof hij nog vast zit aan de tiet van zijn moeder. Overal moet haar mening voor gevraagd worden. Ik denk dat ik liever op m’n bek word geslagen door een vent dan dat ik ooit nog een dergelijke man tegenkom.

Goed, alle foute mannen daargelaten. Ik houd van relativeren. Tegenover de foute man staat met regelmaat de foute vrouw. De vrouw die de klappen vangt maar die hem wel eerst had geslagen met de eetkamerstoel, de buitenvrouw ofwel minnares, de vrouw die geen aandacht krijgt van haar man en het vervolgens ergens anders gaat zoeken ofwel de vreemdganger, de vrouw die altijd advies nodig heeft van haar vader, de leugenares, de vrouw met bindingsangst. Wat gek, zelfs vrouwen kunnen zo zijn. Verschillen we misschien dan toch niet zoveel?

De kans is groot dat er vrouwen zullen gillen dat dit absoluut niet waar is. Want er is immers niets beter dan de vrouw. Helemaal niets. De vrouw is perfect en de vrouw is het slachtoffer van al deze foute mannen. Sure. Die vrouwen kunnen even boven op de kast gaan zitten, want ik geloof daar niet in. Het mes snijdt aan twee kanten.

En ja, ik heb acht jaar lang in een gewelddadige relatie gezeten. En nee dat praat ik niet goed, absoluut niet, maar om nou te beweren dat ik niets deed? Nee. Ik niet. Ik haalde het bloed onder zijn nagels vandaan om vervolgens zonder enige gêne dingen naar zijn hoofd te gooien. Harde dingen. Die varieerden van een mobiele telefoon tot een vaas tot aan een bord. Ik schreeuwde als een viswijf tegen hem en stampte hem finaal de grond in. Net zo lang tot hij een gehavend kronkelend onzeker mannetje werd. Net zo lang tot er iets knapte in hem.

Aanvaardbaar? Waarschijnlijk niet. Te begrijpen? Voor anderen misschien niet. Ik snap het ergens wel. Ja, weet wat ik nu zeg en ik weet ook dat je nu kan denken dat ik van lotje getikt ben. Bij hem was het een gevalletje van onmacht. Voor hem was ik de foute vrouw en hij voor mij de foute man.

Toch ben ik nog steeds aangetrokken tot een foute man. Een spannende man. Een man met pit en een man met ballen. Een man die weet wat hij wil en dat ook kenbaar kan maken. Iemand die mij m’n kop indrukt, al dan niet letterlijk, als ik weer eens sta te stuiteren om onverklaarbare redenen. De prins op het witte paard, de holbewoner en de stoute jongen in één is de perfecte combinatie die ik verlang.

Alleen, het zit hem in de balans. En die heeft bijna geen enkele man te pakken. En als hij hem wel al te pakken heeft, vind ik hem weer niets. Dat maakt mij een foute vrouw.

Thamar is een vrouw alleen in Rotterdam, ‘die geniet van al het moois wat de straten, terrassen, clubs en cafés te bieden hebben’. Check zeker ook haar blog.