Frans Smeets

Illustratie: Hans Sebald Beham

Volgens Wilders is de islam geen religie, maar een politieke ideologie. Alsof er een tegenstelling is. Het CDA, de SGP en de Christenunie dragen vanuit hun religie ook een politieke ideologie uit. Ik zie de relevantie niet, behalve dan om de vrijheid van godsdienst via een woordentruc te kunnen omzeilen. Het zou tijd worden dat in Nederland de islam behalve een religie ook een politieke ideologie wordt. Dan valt er in de politieke arena tenminste wat te bevechten.

Omdat er met een politieke ideologie helemaal niets mis is, heeft Wilders ook de stempel van het fascisme of nazisme nodig. De islam als een totalitaire ideologie. Een vergelijking met de vijanden van zeventig jaar geleden om het gevaar te duiden en te kunnen elimineren. Te bizar voor woorden. Want, al ben je zo stompzinnig om uit te gaan van het totalitaire karakter van een dermate verdeelde religie als de islam, dan nog kun je niet anders concluderen dan dat er nauwelijks gevaar is.

De islamitische landen stellen economisch en militair helemaal niets voor en als er al vooruitgang is, dan komt deze uit de Westerse wereld. Ze maken geen auto’s of high-tech producten. Een enkele uitzondering daargelaten, is er geen multinational die er over piekert zijn productielijn in islamitische landen neer te zetten. De infrastructuur is slecht, de overheid corrupt en de bevolking niet goed opgeleid. De islamitische wereld is tot niets in staat.

Zelfs het enige grote exportproduct, dat van de olie, krijgt men niet eens zelf de grond uit. Laat staan dat ze het kunnen verwerken tot benzine (olieraffinaderij). Een land als Iran heeft benzineschaarste en moet elke dag honderddertigduizend vaten importeren.

Het geld dat de islamitische wereld verdient met haar oliedollars, wordt door enkele megalomane en verwende inteeltfamilies besteed aan skibanen in de woestijn in een zombiestad van de toekomst. Gebouwd door Indiërs en Filippijnen en georganiseerd door Westerlingen die het aan de pomp betaalde geld weer gewoon terugverdienen. En dit alles bewaakt door een paar Amerikaanse bases.

Geen cent hebben deze inteeltfamilies over voor hun islamitische “broeders” wanneer deze in nood zijn. Bij iedere aardbeving of overstroming zien we toch vooral hulp van de ongelovige “Satan” die zijn portemonnee trekt.

En dan de wapens van deze gevaarlijke ideologie. Kalashnikovs tegenover satellietgestuurde raketten. Oude Russische en Chinese meuk die niemand meer wil. Soms wat afgeschreven wapens van ons wanneer het vriendelijke (pro-westers) dictatortjes betreft. Regimes die bestaan bij de gratie van ons. De atoombom in Pakistan en de toekomstige in Iran stellen niets voor bij het atoomarsenaal van het Westen. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de raketten om die dingen een beetje precies mee af te schieten. Als we zouden willen liggen die landen plat voordat ze de knop hebben gevonden.

In gebieden waar gevochten wordt als Irak en Afghanistan loopt de bevolking dagelijks het risico om uit elkaar gereten te worden, terwijl wij al mopperend in de file naar onze vakantiebestemming staan. Hoezo zijn we in oorlog?

In de geclaimde “warzone” (Israël) van islamofoob Nederland is het toch vooral een strijd tussen high-tech helikopters, straaljagers en tanks tegenover stenen en ongeleide projectielen van aan elkaar gelaste pijpjes.

En dan het islamterrorisme. Is dit niet gewoon het wapen van de onmacht? Terwijl “onze jongens” vanachter een laptopje hele gebouwen opblazen, hebben zij niets anders dan hun eigen lichaam, omhangen met wat in elkaar geknutselde springstof. De zielepieten. Wie kansberekening loslaat op de mogelijkheid door een terroristische daad het leven te laten gaat fluitend door het leven. Islamieten blazen vooral islamieten op.

Dan Nederland. De over-tien-jaar-zijn-wij-hier-de-baas-jochies in de Vogelaarwijken waar iedereen zo bang voor is, halen niet eens het VMBO-diploma. Als halve analfabeten eindigen ze, als ze geluk hebben, achter de bezemwagen op Schiphol. Het is vooral een jongetjesprobleem. Ze eisen van hun zussen islamitische zeden, terwijl ze zichzelf al sissend en rappend als een neger van de Amerikaanse ghettocultuur gedragen. Daarbij zijn ze dermate materialistisch en kortzichtig dat ze alle zogenaamde Islamitische principes voor de eerste de beste merkkleding opzij schuiven. Hoe Westers wil je ze hebben?

Die hele maagelijkheidscultus is voor hen niets anders dan eigen belang. Klein piemeltjesgedrag. ‘Hun’ vrouwen trekken op een gegeven moment hun eigen pad, gaan studeren en hebben een toekomst. De macho-Marrokaantjes rest niets anders dan met een importbruidjes hun trieste bestaan uit te zitten.

De vaak stompzinnige en behaagzieke maatregelen die de islam bestuurlijk in de watten leggen – de zogenaamde islamisering – zijn meestal afkomstig van blanke bestuurders die de white mans burden van de jaren ‘70 nog niet ontgroeid zijn. Ze zijn meesterlijk in het op het schild tillen van idioten en opportunisten, van de Meiden van Halal tot protestantse niqaabdraagsters. Ik durf te wedden dat het halalvlees voor het restaurant in de Tweede Kamer op intiatie van domlinks is gebeurd en geen islamiet er om gevraagd heeft.

De Islamieten zelf zijn niet eens in staat om binnen de publieke omroep een islamitische zuil uit de grond te stampen. Laat staan dat ze een machtsfactor van betekenis in Nederland zijn.

Als je de moskeebouw in Nederland ziet dan doet je die eerder denken aan nostalgie dan aan een ideologie die de wereld gaat veroveren. Zelfs in Islamitische landen bouwen ze die dingen niet meer zo stereotiep foeilelijk. Ze zijn eerder het symbool van stagnatie dan van vooruitgang. Een beetje als in de jaren ‘50, toen Nederland ook nog volop kerken bouwde voor kerkgangers die nooit meer zouden komen.

Als er al een gevaar van de islam uitgaat dan is dat onze eigen overtrokken reactie. Dat we de “oorlog tegen het terrorisme” verloren hebben, – ja, die hebben wij verloren -, heeft niets te maken met militaire overwinningen of aanslagen, maar met het feit dat we bereid zijn gebleken om bij de eerste de beste tegenslag burgervrijheden in te perken en de overheid toe hebben gestaan een systeem van de angst te laten bouwen waarin elk individu in zijn beweging en handelen gevolgd en gecontroleerd wordt.

Het Grote Gevaar is onze eigen angst.

Frans Smeets denkt dat hij het nog gaat meemaken dat hij gechipt wordt. Voor zijn eigen bestwil natuurlijk.