Goede Buren
Hassnae Bouazza
Illustratie: Francisco Zúñiga
Vroeger waren de woningen in het dorp van mijn moeder en in de omliggende dorpen in bezit van de gemeente en er waren nooit problemen. Vorig jaar is het beheer van de woningen overgenomen door een woningcorporatie en sindsdien worden de huurders continu lastiggevallen met betuttelende brieven en kleine en grote eisen die ‘het woonplezier’ zouden verhogen.
Zo kreeg voor de zomer iedereen een ‘goede buur-pas’ waar je bij bepaalde winkels tien procent korting kunt krijgen. Een goede buur zorgt netjes voor zijn huis en tuin en balkon, veroorzaakt geen overlast en houdt een oogje in het zeil. Zo maakte de brief duidelijk. Mensen die zich niet als goede buren gedragen, moeten de kaart inleveren. Een straf om van te rillen.
In de praktijk werkt het zo: mijn broer kreeg een brief dat hij zijn voortuin moest bijwerken en zijn achtertuin niet als opslagplaats mocht gebruiken. Om te kunnen zien hoe zijn achtertuin eruit ziet, moet je je eerst toegang verschaffen via een deur. Privacy? – Niet bij deze woningcorporatie. Een boos telefoontje van mijn broer leverde hem excuses op: inderdaad, zijn achtertuin was netjes, het was een standaardbrief en de afzender was vergeten die regel over de achtertuin eruit te halen. En ja, met zijn voortuin was het ook niet zo erg, hij was te voorbarig geweest.
In de flat van mijn moeder hingen om de haverklap briefjes op met allerlei mededelingen. Dit liep zo de spuigaten uit dat er een glazen vitrine kwam waar de post dan opgehangen kon worden. Bijna elke dag is er wel weer iets waar de bewoners rekening mee moeten houden. Allemaal goed en wel, tot er laatst in een brief, vol met allerlei eisen, stond dat de bewoners hun was niet op het balkon mochten hangen. Dat ging me te ver. Met mijn pen schreef ik erbij dat de ziekelijke bemoeizucht was doorgeslagen en dat mensen zelf mogen weten waar ze hun was hangen.
De volgende keer dat ik naar de flat ging, was het papiertje met mijn commentaar weggehaald en opnieuw uitgeprint en veilig achter het glas gehangen. Wel potverdomme! Ik pakte een papier en schreef een brief waarin ik erop wees dat niemands woonplezier wordt aangetast door was op het balkon en dat huurders ook zo hun rechten hebben. De brief plakte ik met plakband op de vitrine.
En zo begon een spel van briefje plakken, weghalen, plakken, weghalen, waarbij de toon steeds scheller en feller werd en de woorden steeds moeilijker: iets met particuliere wensen, de ondergeschiktheid daarvan enzovoort.
Tot ik deze week weer in de flat was en tot mijn genoegen zag dat ditmaal niet alleen mijn brief was weggehaald, maar ook de waslijst met eisen. Het viel me ook op dat de brieven die er hingen allemaal waren uitgeprint op het briefpapier van de woningcorporatie. Ik hoop dat de beheerder van de vitrine (een van de flatbewoners), die naar ik vermoed op eigen initiatief opereerde, flink op zijn flikker heeft gekregen en de sleutel van de vitrinekast heeft moeten inleveren. Dat zal hem leren er misbruik van te maken.
Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, en de Arabische site van de Wereldomroep. Vorig jaar was ze te bewonderen in Vrouw & Paard. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter.
RSS