Grandma’s Garden maakt garagerock, maar eigenlijk is dit bigband
Wat is het toch fijn dat er platenlabels als het Londense Damnably bestaan, zodat onze muzikale horizon meer te bieden heeft dan big-budget, overgeproduceerde blockbusters van Olympus-bewoners. Grandma’s Garden is een tweepersoons band, bestaande uit de vrouw in de video, gitarist en zanger Saki Nakayama en drummer Yohei Sumita. Op 17 oktober, over twee dagen dus, komt hun eerste EP uit, Sweet Dystopian Daydreams.
Grandma’s Garden noemt bands en artiesten als Queens of the Stone Age en PJ Harvey als hun inspiratie, en op het eerste gezicht is het liedje in de video een typisch garagerocknummer, maar eigenlijk is dit bigband-jazz, met de gitarist in de rol van alle blazers. Luister maar goed. Het is een showliedje, dat weet Grandma’s Garden zelf ook, vandaar die Cab Calloway-achtige danspassen in die deprimerende steegjes, die trouwens representatiever zijn voor het straatbeeld in Japan dan de pittoreske tempels en zen-tuinen waar bijna iedereen aan denkt bij het woord “Japan.”
Eigenlijk ben ik niet eens geïnteresseerd in bands waar geen goede bassist in zit en deze heeft niet eens een slechte of matige bassist, maar het anti-dynamische van Grandma’s Garden, die ietwat grauwe muziek in die verloederde omgeving waarmee die jurk en die sensuele dans zo lekker contrasteren, het spreekt me wel aan.
RSS