Het bord voor de kop van Esther Voet

Natasha Gerson

Foto: Michael Willems

‘Soms ben ik wat naïef’, schrijft Esther Voet, directeur van het CIDI, op het onverkwikkelijke blogje De Dagelijkse Standaard. Nou, kan dat kloppen, maar in dit geval bedoelt ze het specifiek. Haar klacht is dat de anti-racismedemonstratie van afgelopen zaterdag haar solidariteit achteraf niet waard was.

Dat is vooral grenzeloos arrogant, maar goed. Die solidariteit, die bestond uit, voor het eerst, onwennig, schoorvoetend, in haar CIDI-hoedanigheid mompelen dat Wilders nu wel een beetje ver was gegaan en, ondanks dat de sjabbesrust – kwezel – haar heilig is en dat ze, ook ondanks allerlei niet-pluisvermoedens ten aanzien van participerende organisaties, toch even was gaan kijken.

Kosjere Turk

Een Groot Offer uit een Groot Hart. En: ‘Als Jodin heb je toch net zoveel recht om je solidariteit te betuigen als ieder ander?’ zo schrijft Voet. Nou, allicht. Uiteraard. Niemand die dat betwist. Geen andere aanwezige Jodin die daaraan twijfelde.

Voet wel. Haar niet-pluisvermoedens werden prompt bewaarheid, en dat was, zo benadrukt ze,zeker niet het gevolg van haar mogelijke deformatie, mocht iemand dat denken. Want ze werd daarin bevestigd door een anonieme kosjere Turk (zij schrijft dat, hoor). Die bevestiging door de Turkse vriend van al Voets hersenspinsels en kokerobservaties wordt het hele stuk consequent doorgevoerd, op dezelfde wijze waarop alle antisemieten altijd een of andere Finkelstein te berde brengen, die net als zij ook zou vinden dat de Rothchilds overal achter zitten enzo.

Affijn, Voet voelde zich er helemaal niet op haar gemak. Wat door duizenden als een gezellige, geslaagde uiting van saamhorigheid wordt beleefd, een opluchting na jaren verzuring en wantrouwen, komt op haar rondspiedende Telegraaf-oog heel anders over. ‘Aggressieve uitlatingen’ vielen haar vooral op, zoals ‘revolutie!’ Ongehoord zeg, een poster met revolutie op een demonstratie, waar moet het heen met de wereld.

Patent op discriminatie

Maar er was meer. Het trof Voet pijnlijk dat in een speech met een opsomming van de hedendaagse slachtoffers van discriminatie wel de homo’s, maar niet de Joden werden genoemd (later op het JD Meijerplein trouwens wel degelijk, maar toen was Voet al weg)

Ja, waarom ging het niet over Joden?! Want: ‘de Joodse gemeenschap heeft zo ongeveer een eeuwenlang patent op discriminatie en uitsluiting’. Zo ongeveer een eeuwenlang patent op discriminatie en uitsluiting. Ze bedoelt… ach, het is duidelijk wat ze bedoelt. Maar als je constateert dat de directeur van het CIDI er in een enkele zin blijk van geeft EN geen fatsoenlijk Nederlands te kunnen schrijven, EN niet te kunnen formuleren en ook geen greintje diplomatie of overredingskunde bezit, dan ga je haast Hajo Meijer serieus nemen met zijn betoog dat Israël op den duur alle in de diaspora opgedane overlevingskwaliteiten teniet zal doen en dus het einde van het Jodendom inluidt.

Maar goed. We ploegen voort. Het ging niet over Joden en dat op zich is natuurlijk al bijna antisemitisch. Dat zo’n gedachtengang wel zo verwend en verwaten overkomt dat het tot conclusies zou kunnen leiden dat het in elk geval op dit moment reuze meevalt met al die discriminatie en uitsluiting (!) van Joden, beseft Voet niet. Zij werd er moedeloos van en haar kosjere Turk ook.

Hond van Israël

Dus gaat Voet naar huis, om zich aldaar niet achter de Tora maar achter de tablet te zetten (ondanks haar stichtelijke woorden daartegen eerder). De normale media zijn blijkbaar achter haar sabbat-filter verdwenen maar haar favorietenlijstje van E.J. Bron, Geenstijl enzovoorts nog wel raadpleegbaar en daar vindt ze de rest van haar bevestiging: Er zijn, zie je wel, antisemieten gespot.

Of nou ja, usual suspects daarvan (die ze trouwens in haar conclusie ook echt zo benoemt). Zo liep er een man rond met een bord ‘Wilders, hond van Israël’ waarbij dat ‘Israël’ met theatrale bloeddruppels is omgeven.

Dat gaat dus over Joden! Was die demonstratie net nog crypto-antisemitisch omdat het niet over Joden ging, nu is het dat omdat het wel over Joden gaat – althans, in haar beleving! Het bord vliegt weldra rond op de interwebs en wordt hevig bediscussieerd, onder andere door Voet, en iedereen is ontzet.

Weren van de Auschwitzherdenking

Op het blogje Schlep een verslag van – daar zijn we weer! – Ronald Eissens over hoe hij tegen de organisatie en zelfs tegen de burgemeester liep te drammen om verwijdering van het bord. Maar die eersten waren zo brutaal om Eissens eisen negeren om de prioriteit te geven aan een vermist kind en de burgemeester gaf – schande, kunnen we hem niet weren van de Auschwitzherdenking? – ook niet thuis.

Goed. Dat bord. De – breder opgezette – antiracismedemonstratie ging – in het licht van zijn recente uitspraken – ineens primair over Wilders en zijn recht om dingen over ‘Marokkanen’ (in het algemeen) te roepen. Daarom waren er ineens ook zoveel mensen.

Wilders’ discours gaat sinds jaar en dag niet alleen over ‘criminele Marokkanen’ maar ook over, bijvoorbeeld, Marokkanen die buitenlandse of -loyaliteitsconflicten zouden kunnen importeren en verhaspelen met de Nederlandse politiek. Getuige zijn ophef over dubbele paspoorten van politici en zelfs kabinetsleden, het ronduit stalken, door zijn partij, van mensen die zich mogelijk zouden kunnen laten beïnvloeden of financieren (nimmer aangetoond) door buitenlandse machten.

Banden met Israël

Zo moest bijvoorbeeld Khadija Arib gekielhaald worden omdat naar een conferentie ging op uitnodiging van en georganiseerd door het Marokkaanse koninklijk huis – en die trouwens ging over het indammen van Saoedische invloeden op de geloofsbeleving van moslims in Nederland.

Is dus een verwijzing naar Wilders banden met Israël op deze demonstratie geheel misplaatst? Nee, want die zijn er gewoon. Sterker nog, Wilders’ partij wordt als dank voor het uitdragen van extremistische meningen als ‘Er bestaan helemaal geen Palestijnen, het zijn Jordaniërs’ en ‘Israël is de dam van het Westen in het bestrijden van de islam’ gefinancierd door dezelfde soort haviken die ook steeds meer grip op het CIDI lijken te krijgen. Dat er door dergelijke Israëlische organisaties voor hem gecollecteerd wordt, wordt door niemand ontkend, ook door hemzelf niet, is gewoon zo.

Het bord zou dus een reactie kunnen zijn op dergelijk meten met twee maten. Je kunt moeilijk een hele column op zo’n demonstratiebord zetten, dus zijn die doorgaans kort en bondig geformuleerd. Er zijn talloze voorbeelden te geven waar men landen aanduidt, al dan niet voorzien van bloedvlekken, terwijl de regeringen van die landen of het beleid of de ideologie bedoeld wordt, maar niet per se de inwoners en al helemaal niet het ras of geloof van die inwoners: ‘China’, als het om Tibet gaat. ‘Iran’ als het gaat over de dictatuur van geestelijken. ‘De VS’, ‘Rusland’.

Onsmakelijke karikaturen

Het bord is niet meer dan een semi-relevante mening over Wilders’ positie op het wereldtoneel, waar je het mee eens of oneens kunt zijn of waar je hoogstens van kunt zeggen: ‘moet dat nou vandaag.’ We zien geen ‘hakenkruis = Davidsster’, geen onsmakelijke karikaturen, en het bestaansrecht van Israël wordt niet ontkend. Er staat: ‘Wilders is de hond van Israël’.

Bedrijfspoedel was grappiger geweest, maar antisemitisch is het niet. Zelfs niet op de rand, suspect, twijfelachtig, dubieus, ongepast, of wat je er verder ook op wilt plakken. Het bord gaat helemaal niet over Joden, het gaat over Wilders.

Ik heb Voet ook geen bezwaar horen maken door de wijze waarop ze ingeleid werd in bijvoorbeeld Nieuwsuur, en zoals ook te horen was op het NOS Journaal: ‘Wilders, die voorheen breed gesteund werd door de Joodse gemeenschap in Nederland…’ Zo, dat vind ik veel dubieuzer.

Islamitische vlag

Verder maakt Voet gewag van de ‘Jihad-vlag’ bij de Dokwerker – niet uit eigen observatie of die van haar Turk, want ook daar was ze al weg. Dus, een Mahdi-vlag met daarop de shahādah wordt meegetorst in een demonstratie van duizenden mensen, en (summier) gefotografeerd bij de Dokwerker (outrage!! de Dokwerker!).

Als je je hier zo druk over maakt, zoals de aankaarters waarom zijn ze dan niet wat dichterbij gekomen, en hebben ze diegenen, die de vlag meetorsten, gefotografeerd, of wie weet: aangesproken? Gevraagd: Waarom draag je een hyperreligieuze, extremistische islamitische vlag mee en ga je ermee naast de Dokwerker staan op een verbroederingsdemonstratie? Dat zou pas civic journalism zijn!

Maar dat is niet gebeurd. Wellicht omdat de drager van de vlag – de beide keren dat hij met twee anderen opdook – de eerste keer in de Utrechtsestraat, de tweede keer bij de Dokwerker – prompt door leden van de organisatie werd weggestuurd. ‘Soms ben ik wat naief’ schrijft Voet, en dus ook over de significantie van deze vlag op de demonstratie. Ja, op zijn minst.

Abjecte verdachtmakingen

Wat ik schokkend aan het stuk van Voet vind, behalve dat het dus opvalt hoe slordig ze schrijft en formuleert en deduceert, is het besef dat dit mediokere type directeur is van de enige instelling die nog een monitor van antisemitische incidenten beheert (sinds de algemenere monitor van alle racisme, die van de Anne Frank-stichting, is gesneuveld, de facto kapotgemaakt wegens abjecte verdachtmakingen jegens de opstellers). Die dus de exclusieve leverancier is van de cijfers daarover. Die gaat over de inventarisatie en analyse van antisemitisme in Nederland.

Het is me al jaren onduidelijk waarom het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël) spreekbuis zou moeten zijn voor de hele Joodse gemeenschap – hoe moet je dan de jeugd uitleggen dat ze de koppeling tussen Israël en de Joodse gemeenschap niet klakkeloos mogen maken? – maar ik vind het nu werkelijk niet meer kunnen.

Antisemitisme bestrijden

Iemand die er – met haar afgetakelde organisatie – inmiddels ruimschoots blijk van heeft gegeven nagenoeg blind te zijn voor alle, en zeker de engste en de gevaarlijkste manifestaties van antisemitisme, en die in plaats daarvan idioot focust op wat in het straatje van haar lobbyclub past, door haarzelf klakkeloos verwoord als ‘usual suspects‘, en die daarin ronduit onfrisse allianties kiest, die actief mensen framet vanuit haar hoedanigheid.

Ik ben wel wijzer dan te zeggen dat zo iemand antisemitisme kweekt, want ik weet ook wel dat helaas niets, dat Joden doen of vooral laten, invloed heeft op het voortwoekeren van antisemitisme.

Laat ik het er dus op houden dat Esther Voet in elk geval niet helpt om antisemitisme te bestrijden. En ook niet om het CIDI nog serieus te nemen in wat dan ook.

Natasha Gerson is voormalig columniste van het Nieuw Israëlietisch Weekblad