Het is Suikerfeest, maar er valt niks te vieren

Tayfun Balçik

Illustratie: Modellbahnshop Lippe

Vandaag is het Suikerfeest. Miljoenen moslims over de hele wereld vieren vandaag het einde van de vastenmaand, de Ramadan. Dit jaar heb ik – na ongeveer 10 jaar de Ramadan te hebben geboycot – weer meegedaan. Hoewel vrienden en familieleden het niet openlijk zeggen, kan ik in hun ogen de blijdschap wel aflezen. De verloren zoon is eindelijk wedergekeerd. Ik was inderdaad een tijdje weggeweest. Dat heeft spijtig genoeg niet de fraaiste momenten uit mijn leven opgeleverd. Maar goed. Het hoort er waarschijnlijk allemaal bij.

De breuk leek definitief toen ik begon te studeren. Ik maakte toentertijd namelijk kennis met de Grieks-Romeinse ‘beschaving’, de Middeleeuwen (van het westen, zou ik nu zeggen), ‘Vaderlandsche’ geschiedenis en nog veel meer interessante dingen bij de burgerlijk-blanke Geschiedenisopleiding van de Faculteit der Letteren in Leiden. Het was een interessante ontmoeting, maar niet meer dan dat. De klik heeft nooit plaatsgevonden, want hoewel ik geestelijk steeds meer verwijderd raakte van mijn ‘eigen cultuur’, is dit fysiek nooit het geval geweest.

Wilders’ gewillige adepten

Al die werk- en hoorcolleges, referaten en boekbesprekingen, essays en scripties werden in het gesegregeerde Amsterdam West voorbereid en geproduceerd. Amsterdam-West was het vertrekpunt en Amsterdam-West zal helaas – als er geen maatregelen worden genomen – het eindpunt worden. Het klassieke verhaal van het dubbeltje. Vandaag is het Suikerfeest, maar er valt mij betreft niks te vieren.

Nederland heeft – geheel in lijn met de gemoedsstemming in het Westen – ‘haar’ moslims nooit als gelijkwaardige burgers beschouwd. We mogen hier leven, maar niet al te zichtbaar zijn, want dan kan de ‘hardwerkende Nederlander’ zich niet meer vinden in ‘het straatbeeld’. De ‘negertjes’, ‘Marokkaantjes’ of ‘kutturkjes’ begrijpen bovendien de hoogculturele grappen van Hans Teeuwen niet.

Hans, je krijgt waarschijnlijk een boete omdat je in Zomergasten hebt gerookt, maar ik hoop dat ze je ook een boete geven voor je racistische uitlatingen.

Wij zijn niet helemaal onzichtbaar. Nee, sommigen onder ons mogen het podium wel op. Voor hen spreidt Nederland haar armen wijd open. Dan kun je denken aan types zoals Ebru Umar en Ahmed Marcouch, die gedreven worden door zelfhaat. Zij mogen op TV uitleggen waarom moslims af en toe zo door het lint gaan. Zij krijgen tijd; omdat ze er totaal geen verstand van hebben; omdat het ‘zelfkritische’ ja-knikkers zijn; omdat ze graag dingen zeggen die het gros van de witte Nederlanders graag wilt horen. Waarschijnlijk hebben ze dat zelf ook door en laten ze zich willens en wetens gebruiken. Wilders’ gewillige adepten, dat is precies wat ze zijn.

Terroristische daad

Het is Suikerfeest! Waarom zo negatief? De Volkskrant spreekt weer boekdelen. Er gaat geen dag voorbij of er staan weer berichten in waar moslims aanslagen beramen tegen westerse doelwitten. In het bericht ‘Ook Nederland doelwit in Jemen’ gaat het over Westerlingen die het land hebben verlaten vanwege ‘terreurdreiging’.

Maar Jemenieten hebben die luxe niet. Tegen het einde van het bericht staat het volgende: ‘In het licht van de terreurdreiging hebben de Amerikanen hun bombardementen met drones opgevoerd. Een aanval – voor zover bekend de vijfde binnen twee weken – kostte in het roerige zuiden van Jemen gisteren zeven mensen het leven’.

Moslims kunnen de terreur van de drones niet ontvluchten. Zij hebben slechts de taak om die te ondergaan. Trouwens, waarom framet de Volkskrant de terreur van de drones niet als volgt: ‘westerlingen die aanslagen beramen op islamitische doelwitten’. Wat is het wezenlijke verschil tussen iemand die doodgaat door een drone en iemand die doodgaat vanwege een bomaanslag? Er is maar één verschil: de eerste is een moslim, de tweede een Westerling. Dat is bepalend voor wat wordt geframed als een terroristische daad of niet.

Geen identiteit gegund

Op de volgende pagina is er een foto van een slachtpartij in Syrië te zien. De Volkskrant heeft sinds het begin van de opstand tegen de staatsterrorist Bashar al Assad maar een paar van zulke gruwelijke foto’s gedrukt. Normaliter is ergens aan de zijkant een klein blokje tekst, waarin mechanisch wordt vermeld hoeveel doden er zijn gevallen (dit geld overigens ook voor de wijze waarop er over slachtoffers in Irak, Afghanistan of Pakistan wordt bericht). Geen namen. Geen foto’s. Geen geschiedenis. Islamitische slachtoffers wordt geen identiteit gegund.

Nadat de horror op ‘gepaste’ wijze wereldkundig is gemaakt, kan het echte feest op de opiniepagina’s van de Volkskrant beginnen. In de regel zijn de opiniepagina’s het terrein van oude witte mannen. Vandaag was de historicus Dirk-Jan van Baar aan de beurt.

In een schandalig stuk over het Israëlische-Palestijnse conflict pleit de historicus voor ‘Een Ander Europees Geluid’. Je zou denken aan een drastische revisie van het westerse beleid, waarbij de mensenrechten worden gerespecteerd en de Palestijnen eindelijk als volwaardige mensen worden gezien. Maar nee, er is volgens Van Baar ‘al genoeg sympathie voor de Palestijnen’ en in Europa zou miskend worden dat kolonisten in Israël ‘grote prestaties’ leveren.

Imperialistische mentaliteit

Voor alle duidelijkheid: Van Baar heeft het over de bezetting van andermans gebieden. Vanuit een imperialistische geestesgesteldheid is dit inderdaad een ‘grote prestatie’. Die imperialistische mentaliteit is ook te zien in hoe hij een loopje met de geschiedenis neemt:

‘In Europa wordt het Israëlische nederzettingenbeleid (een eufemisme voor het pikken van land, TB) als het grootste obstakel voor vrede in het Midden-Oosten gezien, en de kolonisten met hun excentrieke gedrag zijn daarbij een gemakkelijke zondebok. Maar voor 1967, toen er nog geen door Israël bezette gebieden waren met Joodse kolonisten, was er ook geen vrede in het Heilige Land.’

Dit is werkelijk een historicus onwaardig. De staat Israël die in 1948 werd opgericht is gebouwd op het fundament van het Palestijnse lijden. Voor 1948 bestond het Britse mandaatgebied Palestina, waar de Joden én de Moslims een staat werd beloofd waar iedereen zijn plek in de maatschappij gegarandeerd zag. Maar de zionisten staken hier een stokje voor en zetten Plan Dalet in werking.

Verkrachting van de geschiedenis

Met de gewelddadige verdrijving van ongeveer 800.000 Palestijnen (de Nakba) werden nieuwe feiten op de grond geschapen. Israël is een typische nationalistische staat, voor en door (in dit geval) Joden. Door dit verhaal totaal te negeren en te stellen dat er voor 1967 geen sprake was van bezetting is een regelrechte verkrachting van de geschiedenis.

Maar Van Baar wordt door de redactie van de Volkskrant geen strobreed in de weg gelegd. Nee, hij gaat op dezelfde agressieve voet verder en projecteert deze kwalijke gevoelens op moslimimmigranten in West-Europa. Ik maak geen grap. Het staat er echt in:

‘Sinds 1967 is ook de wereld ingrijpend veranderd. In dat jaar waren er in West-Europa nog amper moslimimmigranten, nu zijn het er miljoenen. Ook hier worden nieuwe feiten geschapen. Amsterdam, voor de oorlog een Jodenstad, telt nu al twee keer zoveel moslims dan er ooit Joden hebben gewoond.’

Met andere woorden: wat zionisten in historisch Palestina hebben gedaan is precies hetzelfde als de arbeidsmigratie van de gastarbeiders! Dus mijn vader en moeder hebben op gewelddadige wijze autochtone Nederlanders gedeporteerd, bomaanslagen gepleegd en alles wat maar ook riekte naar de Nederlandse cultuur met de grond gelijk gemaakt. Iemand die deze vergelijking durft te maken is ver heen.

Het waren de nazi’s

Trouwens, het waren geen moslims die ervoor hebben gezorgd dat er een enorme discrepantie is tussen het aantal Joden in Amsterdam voor de oorlog en het aantal Joden in Amsterdam na de oorlog. Daar zijn nog steeds de nazi’s verantwoordelijk voor.

Het is Suikerfeest, maar zoals ik al zei, is er niks te vieren.

Tayfun Balçik is historicus, gespecialiseerd in de moderne geschiedenis van Turkije en die van Amsterdam-West.