Homecoming
Peter Breedveld
Teruggekomen van vakantie overvalt mij altijd een soort van postcoïtale depressie. Was dit het alweer? Moet ik nu echt weer een jaar lang dag-in, dag-uit diezelfde geestdodende routine, onder de loodgrijze Nederlandse lucht, en dan lastiggevallen worden door kleinzerige types die vinden dat ik dit niet had mogen schrijven en dat niet had mogen zeggen en die eeuwig vertraagde, vieze trein vol nare mensen die geen ander doel lijken te hebben dan andere mensen lastig te vallen en elke dag weer de nieuwste ‘controverse’ rond Geert Wilders en zijn hersendode bewonderaars.
Steeds nadat ik in Japan en Singapore mijn verslagje op Frontaal Naakt had geplaatst, kon ik het niet laten even op Geen Stijl te kijken, en daarna op de blogjes van de monomanen met een Peter Breedveld-obsessie, om te zien of er nog wat over me werd gezegd. Nooit teleurgesteld, altijd prijs. Zoals reageerders op de Telegraaf-site elk onderwerp, of het nou om vrijheid van meningsuiting gaat of om de kredietcrisis, binnen de kortste keren ombuigen naar de islam en de moslims, zo kunnen deze patiënten nauwelijks een zin schrijven waarin niet op de één of andere manier naar mij wordt verwezen. Af en toe probeerde één van deze types een hatelijke reactie onder mijn reisverslagen te plaatsen. Zo gênant, die eeuwige verdachtmakingen en persoonlijke aanvallen van die intens treurige zielepoten die, bij het uitblijven van een reactie mijnerzijds, dan maar met elkaar gaan zitten bakkeleien over allerlei onzin en hoppa, daar beginnen ze elkaar ervan te beschuldigen een incognito Peter Breedveld te zijn.
Zo verschrikkelijk kleinzielig en beschamend allemaal, ik wil daar niks meer mee te maken hebben. Ik ga me daar op deze site nooit meer mee bezighouden. Ze doen maar, de vervelio’s, met hun sneren over andermans uiterlijk en privéleven, hun bombastische zelffelicitaties, hun misplaatste triomfalisme, hun gedram over zelfislamisering en linksmensen. Ik ga dat niet meer verwaardigen met mijn aandacht. Klein grut. Ik heb dikkere vissen te bakken.
Over vissen gesproken! Gisteren twaalf uur lang verpakt als een sardientje in een KLM-vliegtuig gezeten. Twaalf uur lang en helemaal niks te doen, want het inflight entertainmentprogramma deed het niet. Godnakendekutnogantoe, dat kun je mensen toch niet aan doen? Je zorgt er toch gewoon voor dat ze tenminste wèl een film kunnen kijken, aangezien er op alle andere aangename dingen is bezuinigd? En wat is er eigenlijk met de KLM-stewardessen gebeurd? Hun gratie en schoonheid was ooit legendarisch. Op het vliegveld had ik een stoet godinnen van de vliegmaatschappij van de Arabische Emiraten voorbij zien komen, maar wij werden onder controle gehouden door een groep pinnige schooljuffrouwen met strenge brilletjes en knotjes.
KLM heeft een nieuwe slogan nodig, dacht ik. En ik begon te brainstormen:
‘KLM – leuker kunnen we het niet voor u maken, en waarom zouden we ook.’
‘KLM – ervaar hoe het is om een kistkalf te zijn.’
‘KLM – maakt u zich nou maar niet druk om uw vliegveiligheid, wij vervelen u hartstikke dood.’
‘KLM – wij dienen onze aandeelhouders, niet onze passagiers.’
‘KLM – wij dienen Satan, niet onze passagiers.’
‘KLM – de NS onder de vliegmaatschappijen.’
‘KLM – de Aldi onder de vliegmaatschappijen.’
‘KLM – om alvast te wennen aan uw terugkeer in Nederland.’
‘KLM – hier met uw geld, en houdt u verder uw bek.’
‘KLM – zodat die hernia alsnog doorzet.’
‘KLM – als u er niet aan overlijdt, wordt u er harder van.’
‘KLM – fuck you.’
‘KLM – wat moet je nou, eikel?’
Toen we waren geland, werd ons een waardebon beloofd, vanwege dat falende inflight entertainment systeem (als mijn wijnglas nou steeds was bijgevuld, was ik ook blij geweest). De bonnen werden bij de ingang van de luchthaven door de stewardessen uitgereikt. Veel passagiers hielden de boel meteen op door in het zicht van de stewardessen te gaan staan kijken wat die bon waard was. Sommige mensen verdienen gewoon KLM.
RSS