Ik ben Aliaa Elmahdy: Luisa

Luisa Batista Samora

Bijna 20 jaar geleden werd ik door een politieagent aangesproken op mijn kledingstijl. Hij vroeg zich af of ik enig idee had wat “die mannen daar op het plein” tegen elkaar over mij zeiden.

U vraagt zich misschien af wat voor kleding ik droeg en waar ik mij bevond. Was ik misschien ergens in den vreemde, waar andere normen voor vrouwen gelden dan bij ons, en slierde ik halfnaakt over straat?

Bent u verbaasd als ik zeg dat ik gewoon op klaarlichte dag in de pauze van mijn werk in Amsterdam over het Weesperplein liep in een wijd rood T-shirt op een enkellange zwarte wikkelrok?

Uiteindelijk doet het uiteraard volstrekt niet ter zake wat ik aanhad. Deze politieagent voelde de behoefte om mij te vertellen dat ik een zeker gedrag bij mannen opwekte, teneinde mij te beschermen, zoals hij zelf beweerde. Het zou van gezond verstand hebben getuigd als de politieagent de mannen had verteld dat zij zich respectloos ten opzichte van een medemens, in dit geval dus een vrouw, gedroegen.

Ik heb een aanklacht tegen deze politieagent ingediend, die gegrond is verklaard.

Stelt u zich eens voor dat ik een vrouw in hedendaags Egypte was. Een vrouw die door de politie wordt gearresteerd omdat men vindt dat ik op de een of andere manier aanstoot geef. Omdat ik niet gekleed ben zoals men vindt dat ik me zou behoren te kleden, of omdat ik me ergens bevind waar ik me volgens hen niet zou mogen bevinden, of omdat ik muziek maak of schilder. Daar zou ik worden bespuwd en geslagen. Ik zou op allerlei manieren worden vernederd. Ik zou worden gedwongen me uit te kleden. Ik zou inwendig “onderzocht” worden, zogenaamd omdat men wil weten of ik nog maagd ben.

Zou ik daar een aanklacht kunnen indienen? En zou mijn aanklacht gegrond worden verklaard?

Of stelt u zich eens voor dat ik als meisje in Afghanistan was geboren. Omdat ik geen broers heb, werd ik als jongetje aangekleed en behandeld. Zodra de puberteit was ingetreden, moest ik echter alle vrijheden die ik als jongen had gehad, inleveren, en moest ik voortaan weer als meisje – als vrouw – leven, met alle restricties die daar bij horen.

Of dat mijn vader en moeder lid waren van de zwartekousenkerk hier ergens in Nederland. Dan mocht ik geen broeken dragen of mijn haren kort knippen. Dan moest ik gehoorzaam zijn aan de mannen binnen mijn familie en binnen de kerk. Of dat ik in een orthodoxe joodse wijk in Israël woonde met mijn echtgenoot. Dan moest ik volkomen bedekt met neergeslagen ogen over straat, en mocht ik niet naast een man zitten in de bus. Of dat ik in India was opgegroeid waar een gerucht over onbetamelijk gedrag al tot mijn verminking of steniging kan leiden.

Er zijn zo veel plaatsen op de wereld waar vrouwen veel minder rechten hebben dan wij, of zelfs helemaal geen rechten. Waar vrouwen niet mogen stemmen, niet naar school gaan, geen baan hebben. Die vrouwen mogen niet zonder begeleiding van een broer, zoon, echtgenoot of vader gaan en staan waar ze willen. Ze mogen niet autorijden, geen broek of korte rok dragen. Ze mogen hun haren of zelfs hun gezicht niet tonen. Ze mogen niet zelf beslissen of en hoeveel kinderen ze zouden willen. Ze mogen niet spreken zonder toestemming, laat staan tegenspreken, ze mogen geen muziek of podiumkunsten maken, niet schilderen en niet naar de bioscoop gaan.

Al die dingen die voor de meeste mensen in onze westerse maatschappij zo vanzelfsprekend zijn, zijn voor heel veel vrouwen ondenkbaar. En zelfs in onze zogenaamd vrijgevochten vrouwvriendelijke maatschappij valt nog heel wat te (over)winnen.

Discriminatie op grond van geslacht, huidskleur, religie, nationaliteit of welke andere grond dan ook, is een stuitend onrecht.

Ik betuig mijn solidariteit met alle vrouwen ter wereld die een stille of openlijke strijd voor gelijke rechten voeren; met de vrouwen die zwijgen, met de vrouwen die heldhaftig hun stem laten horen, met de vrouwen die hun gezicht en soms ook hun lichaam durven laten zien, zoals Nadia Larguet en Aliaa Elmahdy.

“Als je een probleem hebt met naaktheid, ben je bang voor de mens(elijk)heid” – (Amanda Azim op Twitter.)

Op deze foto berust auteursrecht en ze mag op geen enkele manier worden gereproduceerd.

Volg Luisa Samora op Twitter. Dit is, hopelijk, de eerste van vele steunbetuigingen aan Aliaa Elmahdy, de Egyptische die de doodstraf riskeert door haar naakte lichaam aan de wereld te tonen. Frontaal Naakt roept alle vrouwen ter wereld op zich uit te kleden uit solidariteit met Aliaa en alle andere vrouwen die niet de zeggenschap over hun eigen lichaam is gegund. Stuur uw verklaring plus naaktfoto naar Frontaal Naakt.