Kindermoord
Peter Breedveld
Foto: Ryan McGinley
Iedereen komt ze wel eens tegen, de plekken langs de weg die zijn ingericht als tijdelijk monument – een beertje, bloemen, kindertekeningen, briefjes met huilende letters vanwege de uitgelopen inkt – voor een verkeersslachtoffer, niet zelden een kind. Niet zelden het resultaat van een klootzak die vond dat hij na een avondje drinken nog best in staat was in zijn auto naar huis te rijden.
Dat wordt een klein nieuwsbericht, een anonieme bijdrage aan de statistieken en dat is het dan. Dagelijks krijgen gezinnen in Nederland het afschuwelijke nieuws dat een geliefde nooit meer thuiskomt, nooit meer aan de eettafel zal zitten, maar het brengt helemaal niks teweeg. Geen maatschappelijke onrust, geen Kamervragen, geen ouders die hun kinderen uit voorzorg van de straat houden, de dronken automobilist komt niet met naam, toenaam en zijn portretfoto op GeenStijl, de PVV blijft stil, er wordt niet om de doodstraf geroepen. De volgende dag is iedereen het weer vergeten.
Nee die lawaaiige carnavalsoptocht van zelfingenomen verontwaardiging is exclusief voor het geval dat een pedo zich aan een kind vergrijpt. Daar vallen eigenlijk nooit doden of gewonden bij, maar politici weten dat dít hun moment van glorie is. Ze hoeven maar op de golven van de landelijke hysterie te surfen, de roep om ‘hardere maatregelen’ gaat er bij de journalisten en hun publiek in als zoete koek. Terwijl moordenaars doorgaans hun privacy wordt gegund, heeft niemand er moeite mee dat een kindermisbruiker plus zijn hele familie in volle glorie op de voorpagina’s en homepages prijken.
Alles mag. De rechtsstaat hoeft niet te worden gerespecteerd als het volk boos is. Advocaten worden bedreigd en daar wordt met veel begrip op gereageerd. “Mensen moeten hun woede kwijt.” Iedereen wil de pederast zien worden doodgemarteld, bij voorkeur diegenen die een dag eerder nog bijna stikten van angst voor de invoering van de sharia onder leiding van Ahmed Marcouch. Alle kinderdagverblijven, alle mannen in de kinderzorg zijn verdacht.
Maar laten we de zaak nuchter bekijken: de kans dat uw kind op de crèche het slachtoffer wordt van seksueel misbruik is aanzienlijk kleiner dan dat het op de weg er naartoe wordt geschept door een agressieve automobilist met een paar slokken op.
Toch wordt er over het algemeen met ergernis gereageerd op de alcoholcontroles van de politie op vrijdagmiddag, als menige keurige werknemer van de vrijmibo naar huis rijdt. “Ga boeven vangen!” “Moeten zeker hun quotum halen.” Onder invloed achter het stuur zitten is maatschappelijk aanvaard. We laten allemaal onze vrienden en familie in de auto naar huis gaan, terwijl we ergens weten dat ze niet meer voldoende in staat zijn adequaat te reageren op onverwachte verkeerssituaties. U doet het, ik ook. Je wilt niet betuttelen, je wilt geen fatsoensrakker zijn. De afgelopen feestdagen zijn een aantal onder ons medeplichtig geworden aan de dood van iemands geliefde. Maar zodra de beschonken automobilist de deur achter zich heeft dichtgetrokken, denken we er niet meer aan.
Als u nou heel eerlijk bent tegen uzelf, wie is er dan een grotere hufter: de volwassen man die aan het piemeltje van een kleuter zit, of de drinkebroer die een kind doodrijdt, en degene die niks zei toen hij in zijn auto stapte?
Peter Breedveld hoopt dat er in 2011 politici opstaan die écht hun nek durven uit te steken.
RSS