Kutkramp
Peter Breedveld
Gisteravond was ik weer eens bij een bijeenkomst van WomenInc, omdat Hassnae daar in een panel zat. Het ging over economische onafhankelijke vrouwen, daar zijn er onder Turken en Marokkanen heel weinig van, blijkt uit onderzoek en daar moest wat aan gebeuren.
Dat een goede studie onmisbaar is, daar was vrijwel iedereen het over eens. Maar er werd al wat tegenstand merkbaar toen een vrouwelijke ondernemer van Marokkaanse afkomst zei dat je als vrouw ‘schijt’ moest hebben aan je omgeving en je eigen gang gaan.
O nee, wierp advocaat Famile Arslan tegen, je kon niet zomaar ‘schijt hebben’ aan je omgeving. Diplomatie was vereist. Die omgeving moet worden gekneed en gemasseerd. Turken, bijvoorbeeld, zijn een heel trots volk, vertelde ze. Haar eigen moeder mocht van haar vader niet werken omdat hij haar daar te ‘waardevol’ voor vond.
Arslan, wier carrière op rolletjes loopt, is dan ook zonder man. Tot haar eigen verdriet, bekende ze. Heel veel hoogopgeleide allochtone vrouwen moeten het zonder seksleven doen, want Turkse en Marokkaanse mannen houden niet van vrouwen die slimmer zijn dan zij. Het Surinaams-Nederlandse Kamerlid Tanja Jadnanansing, die de avond presenteerde (en die het liefst over zichzelf praat), zei dat ze ook moeite had gehad een geschikte man te vinden. Of je moest gaan ‘down-daten‘, met een timmerman, bijvoorbeeld.
Een timmerman, dat is in ieder geval iemand die echt wat kan, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Kamerlid. Maar goed, een timmerman was tenminste nog een optie. De mogelijkheid van een niet-Turkse, niet-Marokkaanse of niet-Surinaamse man kwam niet eens ter sprake.
Maar dit waren de luxe-problemen van allochtone vrouwen die wèl economisch zelfstandig zijn. Van de Turken en Marokkanen is slechts vijftien procent onafhankelijk. Daar werd van alles voor verzonnen: de kinderopvang moest goedkoper, die vrouwen moesten begeleid worden, ze moesten tools aangereikt krijgen, werd er wel twee of drie keer geroepen. Geen idee wat tools zijn, maar dat aanreiken, dat viel me erg op.
Hassnae ook blijkbaar, want ze begon over de vrouwen, met wie ze als tolk vaak te maken heeft, die geen woord Nederlands spreken, maar wel precies weten op welke toelages en premies en uitkeringen ze recht hebben. Die vinden hun economische afhankelijkheid wel best, eigenlijk.
Hassnae was nog niet uitgesproken of een groot deel van de toehoorders kreeg acute kutkramp. “Die vrouwen hebben dat nodig!” riep iemand. Iemand anders vond het typisch voor de huidige “verrechtsing”, dat Hassnae zoiets zei. Overigens beaamde Famile Arslan dat de door Hassnae beschreven mentaliteit alomtegenwoordig is.
Na afloop kwam er een rood aangelopen welzijnswerkster met wapperende hoofddoek op Hassnae afgestiefeld. Ze eiste dat Hassnae zich ‘verexcuseerde’, want ze had veel ‘disrespect’ getoond. Ze stond met haar armen te zwaaien en te stampvoeten en na tien minuten besloot ze dat ze niet eens met Hassnae wilde práten, want Hassnae was arrogant en voelde zich beter dan die vrouwen.
Alsof het nog jaren zeventig is in Allochtonenland. Elke verwijzing naar daadwerkelijke zelfredzaamheid werd subiet de zaal uit geëxorceerd. De taal leren, je aan de verstikkende dorpsmentaliteit van je familie ontworstelen, werkelijk de schouders eronder zetten, zoiets te suggereren deed de vrouwen het stoom uit de oren komen. Nee, ze moesten tools aangereikt krijgen en de kinderopvang moest voor ze geregeld worden en de uitkeringen moesten veiliggesteld, dán zouden ze wel economisch onafhankelijk worden.
Na zulke bijeenkomsten dank ik Allah altijd dat ik een blanke man ben.
Peter Breedveld dankt Allah dat-ie een blanke man is. En heteroseksueel.
14 december 2010 — Peter Breedveld
Reacties op dit artikel zijn gesloten. Wilt u reageren?
Stuur een e-mail naar de redactie.
RSS