Lang geleden

Lauren Sanne Harteveld

“ Tweehonderd,”  zegt ze. “En dat is voor een half uur.”

Een hongerige grijns trekt over zijn gezicht.

“Ik wil alles met je doen. Hoe duur is dat?”

“Niet alles is te koop.”

Stiltes. Bedragen worden verhoogd, verlaagd. Onverstoorbaar zit hij op de bedrand, leunt achterover. Zijn handen duwen kuilen in de matras.

“Je moet van te voren betalen.”

Traag komt zijn grote lijf in beweging. Hij pakt het colbert van de stoel, steekt zijn hand in de binnenzak, en telt uit een stapel wat hij nodig heeft.

Het bed zucht als hij opstaat. Met drie stappen staat hij bij haar.

“Je gaat er lekker hard voor werken,” tikt hij de opgevouwen biljetten langs haar neus. Hij schenkt een whiskey in voor zichzelf.

Handtas op het kleine bureau, jas eroverheen. Ze legt twee condooms naast het nachtlampje. Rimpels trekken over haar voorhoofd en ze perst haar lippen samen.

“ Waarom vroeg u naar mij?”

Haar gespannen blik strak op de sprei. In het gedempte licht glinsteren de naden. De man zet zijn glas naast haar condooms en komt achter haar staan. Haar schouders bibberen onder zijn aanraking. Hij streelt haar fragiele armen door de doorschijnende stof van haar mouwen. Zijn pik hard tegen haar billen.

“Hoe lang is het geleden?”

Hij graait de blouse uit haar rok en masseert haar buik. Hebberig.

“Vier maanden,” snikt ze. “Alstublieft….”

Hij streelt over de dunne witte streepjes aan de zijkant van haar platte buik.

“Je bent nu weer van mij,” zegt hij.

Knijpend, duwend, cirkelend glijdt zijn hand lager. Hij draait haar om. Nog voor ze oogcontact kan maken, zit hij op zijn knieën voor haar. Geërgerd zoekt hij naar de rits. Ze schrikt als de rok bij haar enkels valt.

Hij duwt zijn tong tegen het kant van haar slipje, trekt het stukje stof naar beneden. Haar stevige venusheuvel geeft mee onder zijn kusjes. Hij tilt een hak over het rokje, plaatst haar voeten wijder. Lichtroze nagels zoeken houvast in zijn asblonde haar.

Ellebogen om haar heupen, grote handen houden haar vast, overeind, terwijl zijn tong zijn weg zoekt tussen haar dijen. Ze kreunt. Smekende, onverstaanbare woorden die op haar volle lippen blijven hangen. Hard trekken aan zijn haar.

“ Je bent zo gespannen als een rietje.”

Hij streelt het dunne streepje schaamhaar.

De badmat onder zijn knieën is drijfnat. Bij iedere beweging van haar lichaam klotst het water over de lage badrand. Rommelig opgestoken haar, natte lokken plakken in haar hals. Haar tenen zoeken houvast op de kraan, en haar knieholte piept over de lage badrand bij elke beweging van zijn vingers. Zwaar ademende drijvende borsten. Ze is open. Zijn vingers dringen binnen. Heel even haar groene ogen, voor ze zich in zichzelf opsluit. Hij kijkt naar de gesloten zwarte eyeliner en glimlacht.

Hij droogt haar af. Achterkant. Omdraaien. Voorkant. Hij spreidt haar lippen en dept ertussen met een hoekje van de badstof. Ze is weer begonnen met trillen.

Zijn borsthaar tegen haar klamme borsten. Hij duwt haar op haar rug in het midden van het bed. Zijn zoenen zijn dominant, haar polsen worstelen in de matras. Ze draait haar hoofd af, protesteert, schopt. Hij grijpt haar gezicht met één hand vast, en dwingt haar blik naar hem toe.

“Je gaat me nu pijpen.”

Zijn groene ogen houden de hare vast, vegen iedere uitdrukking van zijn en haar gezicht. “Geen gespartel meer, geen gezeur. Desnoods doe je het huilend, maar je doet het.”

Het slanke lichaam is stil gevallen tegen het bed, hij laat haar los. Ze grijpt getergd haar eigen polsen, trekt weg als hij haar bovenarm grijpt, maar hij is te sterk.

Ruw duwt hij haar hoofd naar beneden.

Ze neemt hem in haar mond. Haar snikken schokken na in haar lippen, in haar tong, in haar ronde rug. Geknield als een snikkende geisha naast hem op het bed. Hij komt half omhoog, en aait behoedzaam over haar schouders, over de natte plukken in haar haar. Hij aait de kleine billen die in de kommetjes van haar voeten liggen.

Het tempo van haar hand en mond kalmeren tot een regelmatige langzame slag. De  eikel glimt met speeksel en verdwijnt als ze de volle lengte weer in zich neemt.

Kleine tik tegen haar billen voor hij op zijn rug gaat liggen.

“Kom hier.”

Rimpels in haar voorhoofd.  “Ik durf het niet. Nog niet. Echt.”

Het manlijke gezicht grijnst zijn glimlach.

“Je hoeft het niet te durven, je hoeft het alleen maar te doen.”

De frons tussen haar wenkbrauwen is nog niet weg als ze haar heupen naar hem toe draait. Hij reikt zijn tong omhoog naar haar toe. Een schok door haar lichaam. De tong penetreert haar, likt haar. Af en toe gromt hij goedkeurend, of gebiedt haar beter te pijpen.

“Doorgaan.”

De tong gaat weg. Onderzoekende harde vingers. Ze kreunt als hij haar opent. Dan duwt hij haar dijen weg, trekt haar omhoog en zoent de tong die naar hem smaakt.

Ze wil nog iets zeggen maar zijn eikel is al tegen haar aan. Hij stoot in haar.

Ze siddert, bijt haar onderlip. De grote handen weer om haar hoofd, willen haar dwingen om hem aan te kijken. Maar het is niet meer nodig.

De groene ogen vullen zich met prevelende woorden. In slow motion spreidt ze haar slanke benen en heft haar heupen naar hem toe.

Hij verstaat de prevelende woorden, en stoot diep in haar.

Ze vraagt vergiffenis.

Lauren Sanne Harteveld is overdag yogalerares, ’s nachts een poema of een oudere vrouw op jacht naar jongere mannen, afhankelijk van hoe u ‘cougar’ vertaalt. Lees haar e-novel en haar blog.