Joyce Brekelmans

Illustratie uit Die Schönheit

Ik heb helemaal geen zin om me op te werpen als beschermvrouwe der moslims. Ik heb niks met religie, ik ben verdomme een 6.5 op de schaal van Dawkins, maar gisteren was daar toch weer die Pavlovreactie. Naar aanleiding van het zoveelste ‘moslims-zijn-evil-de-wetenschap-bewijst-het’-artikel, dit keer op GeenStijl, waaruit zou blijken dat vijftig procent van de Brusselse moslims antisemitisch is. Zucht.

Stel dat de vraagstelling van de in het artikel genoemde onderzoek niet à la Maurice de Hond lekker suggestief was. Stel dat de hoofdconclusie niet is dat alle culturele groepen een sterk ‘eigen-volk-eerst’-gevoel kennen à la de PVV, en dat GeenStijl hier niet toevallig alleen de paragraaf over moslims uitlicht. Stel dat dit een loepzuivere, wetenschappelijke toetsing betreft van een sociologisch verschijnsel, dan nog zeg ik, so what?

Drie jaar geleden voerden dagblad De Pers en het opiniepanel van het actualiteitenprogramma EénVandaag een onderzoek uit onder 21.000 Nederlanders naar aanleiding van de verkiezingsrace in de VS. Uit het onderzoek kwam naar voren dat slechts vijftig procent van de ondervraagden het ‘acceptabel’ zou vinden als Nederland een joodse premier zou krijgen. Dat betekent dat die andere vijftig procent er niet helemaal, of helemaal niet oké mee is.

Nu zou je kunnen stellen dat er nogal een verschil is tussen toegeven antisemitische gevoelens te koesteren en niet klaar zijn voor een joodse premier. Maar ik durf te stellen dat het enige verschil zit in dat toegeven. Als je niet racistisch bent, maakt het je namelijk geen zak uit of iemand wel of niet joods is en is er geen enkele reden te bedenken waarom zo iemand niet jouw premier zou kunnen zijn.

Voor dat ik nu schouderklopjes van Likud Nederland uitlok, naar mijn mening is het antisemitisme hier niet het overkoepelende probleem. Natuurlijk slaat het nergens op dat mensen aangeven ‘iets’ tegen joden te hebben, maar volgens mij is het vooral de angst voor de ander, voor het onbekende. Het exacte sentiment wat de PVV zo effectief weet uit te buiten, alleen dan andersom.

Er was een tijd dat ik Geert Wilders zag als een meedogenloze opportunist die de xenofobische angsten van Nederland genadeloos uitbuitte voor politiek gewin. Inmiddels heeft hij dat stokje over gegeven aan Hero Brinkman. Ik denk echt dat Wilders een groot deel van zijn eigen quatsch gelooft. Hij is het politieke equivalent van het jongetje dat het engste verhaal ophangt bij het kampvuur en vervolgens zelf niet kan slapen.

Door de jaren heen is mijn wereldbeeld veel gekleurder en daardoor grijzer geraakt. Als links-idealistische puber was ik naïef en onvoorbereid op hoe lelijk de wereld soms kan zijn. Inmiddels zie ik overal zo veel haken en ogen dat het pad soms onbegaanbaar lijkt.

De heer Wilders heeft de omgekeerde weg afgelegd. Hij begon als redelijk mens met kennis van en oog voor de complexiteit van bijvoorbeeld het Midden-Oosten conflict, maar gaandeweg werd zijn wereld steeds meer zwart-wit. Hoe heerlijk moet dat zijn, zeker te weten dat je in je recht staat. Dat wij goed zijn en zij slecht. Een wereld die uit te leggen is aan kinderen, aan kiezers, maar die niets met de werkelijkheid van doen heeft.

Wat zijn we de afgelopen jaren nu precies opgeschoten met al die zogenaamde eerlijkheid? Ik zie mensen ontzettend lelijk tegen elkaar doen omdat de ’troetelpolitiek’ van de jaren ‘90 klaarblijkelijk gefaald heeft. Mensen waren het zat dat overlast gevende ‘kutmarrokaantjes’ de hand boven het hoofd gehouden werd, en dat zijn ze nog steeds. Dat begrijp ik, maar wat heeft dat in vredesnaam te maken met de hoofddoek van hardwerkende HBO-studentes die op zaterdag bijklussen in de Openbare Bibliotheek?

En merken we, nu we bijna tien jaar ‘eerlijkheid’ verder zijn, dat de problemen met criminele rotjongens er ook maar een fractie beter op zijn geworden? Ik ben persoonlijk niet verbaasd dat een etterbak die niet naar goedbedoelende hulpverleners luistert, niet ineens in het gareel springt als hij tot tweederangs burger wordt gedegradeerd en door het publieke gezag voor rotte vis wordt uitgemaakt. Dat hij zich nu juist nog sterker identificeert met de mensen waarmee hij zijn verdomhoekje deelt.

“Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg.” Pim Fortuyn is dan misschien gestorven voor zijn uitspraken, maar de door hem zo gehate politieke correctheid is met hem begraven. Dat spijt mij. Ik vind de manier, waarop het debat vandaag wordt gevoerd, bedroevend. De mensen die het hardst schreeuwen krijgen de meeste aandacht, ook is wat ze zeggen volstrekt verwerpelijk.

Hoe anders was het gelopen als Ad Melkert destijds in plaats van in de kramp te schieten, Pim Fortuyn had durven aanpakken op zijn eigen lulkoek. Gewoon tien bussen huren en volladen met patiënten uit het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis en vervolgens met een camera op zijn kale hoofd vragen om deze mensen uit te leggen waarom hij hen allemaal zonder pardon uit het ziekfonds wilde flikkeren. Of vandaag zoiets met Sahar en Abiram, ik weet het ook allemaal niet meer.

Wat ik wel weet is dat het niet nodig is. We hoeven niet zo lelijk te doen. De realiteit is nooit zo erg als onze grootste angst. Er zijn bijna zeven miljard mensen op deze aarde. Meer dan de helft daarvan gelooft in het bestaan van een hel en dat ik daar op basis van mijn levensovertuiging thuishoor. Een handvol van die mensen is waarschijnlijk bereid het lot daarin een handje te helpen, maar toch acht ik de kans groter dat veruit de meeste mensen van die zeven miljard wel iets belangrijkers hebben om zich druk over te maken dan mijn zielenheil.

Daarom hoort u ook zo weinig tegengas van ‘de Nederlandse moslim’. Die heeft een leven te leven, kinderen te voeden en belasting te betalen. Dat deed hij toen Hans Janmaat nog een roepende in de woestijn was, en dat zal hij doen lang nadat Hero Brinkman en de zijnen klaar zijn met schreeuwen. De lelijkheid is namelijk niet hun probleem.

Joyce Brekelmans (ook wel bekend als JoycePants) is een politiekverslaafd leesmonster met culinaire neigingen. Lees ook haar stukken op Pink Bullets en zie op haar site WordPlay wat ze allemaal kan.