Majda, succes-Marokkaan
Majda Ouhajji
Illustratie: Carl Larsson
Als Marokkaan is het leven niet al te moeilijk. Je kunt al een rolmodel zijn als je frietjesbakker bent. En als je een vrij gewone carrière hebt opgebouwd, dan schrijf je daar een stuk over, om andere Marokkanen te inspireren. Want het is mogelijk om gewoon een normaal leven te leiden als Marokkaan. Dat klinkt ongelooflijk, maar het is echt zo. Dat weet ik uit eigen ervaring. Dus hierbij ook mijn succesverhaal.
Mijn geboorte verliep niet helemaal vlekkeloos. Omdat ik moeilijk uit de baarmoeder van mijn moeder kwam, ben ik er met een stofzuigertje uitgetrokken. Dat was voor mij het moment dat ik me realiseerde dat ik geen hulp meer zou accepteren. Ik wilde dingen bereiken en dat wilde ik helemaal zelf doen, ondanks het feit dat ik Marokkaanse ouders heb.
Dit lukte mij al aardig op het moment dat ik vlak na mijn geboorte helemaal uit mezelf besloot te huilen. Niet aangemoedigd door wie dan ook, hoewel ik weet dat mijn ouders me steunen bij alles wat ik doe. Hun blik zei me dat ze trots waren op me.
Vlak daarna plaste ik voor het eerst in mijn luier. Ook dit deed ik helemaal zelf. Omdat ik wist dat ik dat wilde. Ik doe gewoon waar ik zin in heb en als anderen dat liever niet zien, is dat hun probleem.
Toen ik elf maanden oud was, stond mijn moeder in de keuken iets te koken. En ik realiseerde me dat ik ook wilde lopen. Gewoon omdat ik iedereen dat zag doen en dacht: dat wil ik ook. Ik verzamelde al mijn krachten. Ik had het al eens eerder geprobeerd, maar toen wist ik niet zeker of ik het wel wilde.
Mooi moment overigens om nog eens te benadrukken dat ik een Marokkaanse achtergrond heb. En dat dit me allemaal zelf is gelukt, zonder hulp.
Ik plantte mijn handjes op de grond en deed mijn luierkont de lucht in. Ik wankelde nog een beetje, maar haalde diep adem en daar stond ik dan. Balancerend nam ik mijn eerste stapje. Ik keek mijn moeder triomfantelijk aan, die enorm trots was op me. Daarna liet ik me weer op mijn kont vallen.
Ook ik heb helaas tegenslagen gekend. Ik wilde heel graag zindelijk worden, maar dat lukte niet meteen. Dan werd ik ’s ochtends wakker en realiseerde me dat mijn luier weer nat was. Het was zwaar, maar tegenslagen zorgen ervoor dat je alleen maar sterker kunt worden. Door oefening en wilskracht kom je er uiteindelijk wel en tot op de dag van vandaag hoef ik nog steeds geen luier om.
Met Barbies spelen deed ik ook altijd erg graag. Maar ik kreeg toch het idee dat me dat was opgelegd door de commercie en mijn vriendinnetjes. Ik voelde me daar niet zo goed bij en ik had mezelf na mijn geboorte beloofd alleen maar dingen te doen die ik echt wilde doen. Dus ik stopte de Barbies weg en begon boeken te lezen. Eerst moest ik mezelf natuurlijk het alfabet aanleren, maar gelukkig had ik daar de steun van mijn vader bij, die me hielp.
Ik weet dat er mensen zijn die zich niet zo vrij voelen als ik mij altijd heb gevoeld, vanwege hun achtergrond. Kun je dit wel bereiken als Marokkaan? Ik zeg hen: doe gewoon je ding. Het kan, echt waar. Ik ben daar het levende bewijs van. Binnenkort zal ik het land doorreizen om mijn verhaal te vertellen. Ik wil een inspiratie zijn voor al die anderen die bang zijn dat ze niets kunnen bereiken.
Want op vierjarige leeftijd mocht ik dan eindelijk doen wat ik al die tijd wilde: naar school gaan.
Dit is het eerste deel in een serie van 200. Majda Ouhajji houdt van lange strandwandelingen bij zonsondergang, boeken lezen bij het haardvuur en mannen die durven te janken.
RSS