Peter Breedveld

Mijn kinderen zijn de afgelopen twee weken bijna elke dag op de Club d’Enfants op La Jenny geweest. Ik wou dat ik nog een klein jongetje was, want die kinderclub is geweldig. Je mag er de hele dag met poedelnaakte jongedames spelen in het bos, op het strand en in het zwembad.

Ze zijn een sight for sore eyes, de dames van de kinderclub, met hun fotomodellijven. Ik ben echter vooral onder de indruk van de voluptueuze Lola. Een Rubensiaanse schoonheid met een ontzettend foute spiegelzonnebril als enige kledingstuk. Die maakt me erg ongemakkelijk, want steeds als ik haar aankijk, word ik geconfronteerd met mijn eigen bonkige Hollandsheid, in contrast met haar Franse, zachte elegantie.

Lola studeert psychologie, maar ze is daarnaast comédienne, vertelde ze me. Lola heeft talent, want het animatieteam van La Jenny verzorgt een wekelijkse cabaretvoorstelling met veel playback, waarbij Lola als enige echt zingt. En ze danst erbij in een jurk die haar royale rondingen benadrukt, en op hoge hakken.

Ik zei tegen haar dat het heerlijk moet zijn om een seizoen lang in je blote niksje te werken. “Het is ook heerlijk”, zei ze. “Ik zie er alleen tegenop om straks weer elke dag kleren te moeten dragen.”

En dat heb ik nou ook. Twee weken lang heb ik naakt geleefd, tussen naakte mensen. Naakt gegeten, naakt geborreld, naakt door het bos naar het strand gelopen. Naakt gekookt en het huisvuil naar de verzamelplaats gebracht. Naakt koffie en brood gekocht in de buurtsuper, waar de supersymapthieke uitbaatster de boodschappen in haar rijpe naaktheid afrekent.

Ik zat gisteren in de lome hitte op mijn balkon te genieten van een heerlijk frisse Bordeaux, Bossa Nova op de achtergrond, zwaaiend naar de buren, die ook naakt zaten te genieten van hun repas en die nooit, nooit vergeten joviaal te groeten. Ik dacht: “Waarom kan dit niet gewoon altijd?”

Wat doen we onszelf aan? Ik moet een jaar hard werken, hard sparen om in de zomer twee weken te leven op een manier die God al gratis en voor niks voor ons had geregeld. Leefden Adam en Eva niet volkomen naakt, in harmonie met hun omgeving, totdat ze het opeens in hun hoofd kregen dat het gek was om naakt te lopen en zich in bladeren en dierenvellen gingen hullen? God was geschokt: “Wat doen jullie nou? Wie heeft jullie verteld dat jullie naakt waren?” Lees het maar na. God wil niet dat we ons schamen voor onze naaktheid. Dat vindt Hij raar.

Ik haat het kleren te moeten dragen. Zeker als het warm is (het is hier nu 42 graden), is het volstrekt idioot. Maar we moeten het van de christenen met hun door de apostel Paulus gepreekte afkeer van lichamelijkheid, en tegenwoordig ook van de moslims, met hun seksobsessie. Naakte mensen zijn in onze maatschappij obsceen en verderfelijk. Naakte kinderen, zo las ik van de week in de reactieruimte op deze site, veranderen gezonde, onschuldige mannen in perfide pedofiele kindermisbruikers.

Daarom zijn wij naaktlopers veroordeeld tot reservaten als La Jenny. Kom er eens kijken: daar zie je dat naakte mensen vooral kwetsbaar en lief zijn, niet de Bron van alle Kwaad. Die naaktheid remt de agressie en de opgefoktheid. Ik zag vandaag een naakte vrouw bij de receptie van La Jenny, waar de medewerkers gekleed zijn. Zo’n kleine naakte vrouw, – het enige dat ze aanhad, waren haar teenslippers -, tegenover een boom van een vent met kleren aan. Ze werd er nietig van, een tedere bloem. Pure poëzie. Maar bepaalde mensen zouden haar beschuldigen van liederlijkheid, en een gebrek aan normen en waarden. Bepaalde mensen moeten altijd alles vergiftigen.

Ik zou altijd naakt willen leven. Met Hassnae en onze kinderen. Levend van wat de natuur ons geeft, zoals in een tekening van Fidus. Rot op met je vooroordelen over Marokkanen en moslims, ik zie hier op La Jenny ook Maghrebijnen lopen. Er is een Algerijnse of Marokkaanse vrouw die ik overal zie met haar zoontje, ze is altijd naakt, de meest enthousiaste naaktloopster van het hele dorp. Op de fiets, in de winkel, overal. In Spanje ontmoette ik een Marokkaans stel dat én belijdend moslim was, én naturist. Op het naaktstrand had ik eens een gezellig onderhoud met een Libanese moslima. “Ik geloof niet dat God zich druk maakt om wat ik wel of niet aanheb”, zei ze.

Het allermooiste van alles op de hele wereld vind ik naakte moeders met hun kinderen. Dat is wat God met ons voorheeft, denk ik dan. Niet je laten naaien door je baas en de regering, in dienst van ‘economische groei’. Alles wat we nodig hebben, lag altijd zo voor het grijpen. Maar nu mogen we er een paar weken per jaar tegen betaling van genieten, mits we ons nog wat laten naaien door de baas.

Gisteravond hebben we – waarschijnlijk voor het laatst, de kinderclub geeft vanavond namelijk een grote voorstelling met alle kinderen op het terras bij het zwembad en dat mag ik niet missen – de zon zien ondergaan op het strand. Het was een soort plechtige gebeurtenis met honderden naakte mensen die allemaal gebiologeerd naar de horizon staarden en foto’s namen. De boel werd opgeluisterd door een kerel die doedelzak speelde, net zolang tot de zon helemaal onder was.

Toen hij ophield, applaudisseerde iedereen op het strand. Het was ontroerend en melancholisch. Daarna ging iedereen weg. Een lange stoet naakte mensen door het donkere bos, terug naar La Jenny. Stil en eerbiedig, als na een mooie kerkdienst.