Nacht van de Vrede
Peter Breedveld
Gisteravond naar de Nacht van de Vrede geweest. Ruud Lubbers voerde actie tegen kernwapens. Nu heb ik zowat alles gezien. Tariq Ramadan doceerde dat islam is peace, en dat de vastenmaand gaat om inner peace. Dat we allemaal wel mooi waren komen opdraven op de Nacht van de Vrede, maar dat we niet thuisgaven als het om de praktijk ging, want dat de slechte verhouding met de moslims wel mooi onze eigen schuld was, en dat hij zomaar de laan was uitgestuurd zonder overleg, zonder dialoog. Hij stond te schreeuwen van woede, had nog het nodige te doen aan zijn inner peace. ‘I hope you can find it in yourself to get over your anger’, sprak Lubbers sussend. ‘Anger‘ sprak hij uit als ‘eenzjer’. Het Engels van die man.
Ik kwam natuurlijk voor Hassnae, die een bijeenkomst over Internetactivisten in het Midden-Oosten presenteerde. Dat begon wat moeizaam, met een Jordaanse jongeman die zich angstvallig op de vlakte hield, en een Syriër die uitlegde hoe je via een proxy anoniem verboden sites kon bezoeken. Daarna werd er via Skype contact gelegd met een Libanese lesbische actievoerder en een lid van de Palestijnse hiphopgroep Ramallah Underground.
Er ontspon zich een discussie over dingen die niet mogen worden gezegd op het Internet, en hoe je daarmee omgaat. Een jongedame in het publiek vond dat de Arabische bloggers niet zo benepen moesten zijn. Als je je wat van de censuur gaat aantrekken, krijg je nooit iets gedaan. “Het is nogal makkelijk praten in het veilige Nederland”, beet Hassnae haar toe. “In Syrië kan een verkeerd woord je leven kosten, wat is daarmee gewonnen?”
Ze is zo mooi, Hassnae. Haar epische billen en haar ronde heupen werden zo mooi geaccentueerd door de strakke zwarte rok, die ze droeg. Zwart staat haar waanzinnig goed. Ze heeft een buikje dat haar verschrikkelijk sexy maakt. In lange slierten hing haar glanzende zwarte haar voor haar gezicht. Ze presenteerde energiek, met veel humor. Dat ontbrak er nogal aan bij de rest van de deelnemers.
Nooit zet ik mijn mobiele telefoon uit, omdat toch bijna niemand mijn nummer heeft. Maar mijn batterij was bijna leeg, en om energie te sparen, had ik het ding voor één keer uitgeschakeld. Bleek ik na afloop de hele tijd te zijn gebeld, omdat mijn zoon was flauwgevallen en niks meer kon zien.
Naar Den Haag gejaagd, waar hij in het ziekenhuis was opgenomen. Ik was zo bang. Heb de nacht bij hem op de kamer doorgebracht. De volgende morgen zag hij al wat meer. De neuroloog denkt dat het een gevolg is van de migraine die hij heeft. Op de CT-scan is niks te zien, de oogarts begrijpt er ook niets van. Zijn zicht lijkt wel langzaam terug te keren.
Zijn vrienden kwamen op bezoek, een leraar wilde langskomen. Hij is erg populair. Liet niet één keer iets van zijn angst merken, maakt doorlopend zijn typische cynische grappen en bijdehandte opmerkingen. Hij is cool, en ik hou van hem, en ik laat ‘m me niet afnemen. Al moet ik het tegen God zelf opnemen.
RSS