Naoual

Peter Breedveld

Naoual Abaida heet ze en ze was een verademing tijdens de zitting van het Wildersproces vandaag, waarin de aanklagers aan zet waren. Op Twitter zag ik meteen bij aanvang al een paar bizarre uitspraken voorbijkomen, dus ik kon ’t niet laten tijdens mijn werk met een half oor naar de live-stream te luisteren.

Ik hoorde een advocaat er schande van spreken dat het tegenwoordig maar normaal is dat oplichters op televisie ‘parasieten’ worden genoemd (alsof Wilders daar iets mee te maken heeft), ik hoorde een advocaat met bijbelcitaten strooien en Wilders al bij voorbaat tot ‘crimineel’ veroordelen. Er was een advocate die koortsachtig stond te Godwinnen alsof haar leven ervan afhing. Ze zei er nog wel bij dat ze niet dacht dat we aan de vooravond van een volgende Wereldoorlog stonden, met Wilders in de Hitler-rol. Could have fooled me.

Mohammed Rabbae was van de partij. Hij begon te huilen toen hij Wilders ervan beschuldigde kinderen bang te maken en gaf Wilders de schuld van zo’n beetje alles wat er mis is met de maatschappij, van discriminatie op de arbeidsmarkt tot de prijs van benzine. Het viel nog mee dat-ie Angela Merkels uitspraak, dat de multiculturele samenleving is mislukt, niet aanhaalde om ook dáár Wilders de schuld van te geven.

En laten we aan het optreden van het olijke duo Nico Steijnen en Faizel Enait maar niet teveel woorden vuil maken. De polderversie van Pozzo en Lucky, de musical. Wilders had zich geen betere aanklagers kunnen wensen.

Maar dan komt daar opeens zo’n zelfverzekerde jongedame het toneel op, eloquent, retorisch sterk en – mag ik dat zeggen, nee, ik zal dat wel niet mogen zeggen maar ik doe het toch – ravissant, die Wilders’ islamofobe retoriek in één klap – nee, met één subtiel handgebaar ongeloofwaardig maakt. Half-Marokkaans, moslim, rechtenstudente, afkomstig uit een familie die zware offers heeft gebracht voor de vrijheid in Nederland, op-en-top Nederlands, maar wel met een on-Nederlandse gratie. Alles wat een moslim volgens Wilders niet is, niet kán zijn.

‘De islam is prominent in mijn leven. De koran en de hadith zijn een richtsnoer in mijn leven. Ik ben geen fasciste. Ik ben geen naziste. Ik ben geen terroriste. Ik ben niet crimineel. Noch ben ik gewelddadig. En toch zie ik mij dikwijls in de verdediging gedrukt. Ik heb donkerblond haar en groenbruine ogen. Ik ga niet gesluierd. Ik doe mee in economisch, studerend en sociaal Nederland. En toch word ik dikwijls door mede-Nederlanders ter verantwoording geroepen voor zaken die door de heer Wilders in verband worden gebracht met de islam en moslims. Daardoor voel ik mij in diskrediet gebracht en aangetast in mijn goede naam. Waar het jodendom en christendom geapprecieerd worden als beschaafde overtuigingen, wordt de islam afgezet als een fascistische, nazistische en zieke ideologie, verkondigd door een pedofiele profeet.‘

Bij mijn weten is het de eerste keer dat Wilders direct heeft kennisgenomen van wat zijn anti-islamitische propaganda doet met een moslim die niemand ooit iets heeft aangedaan, die haar best doet iets van haar leven te maken en die zich desondanks continu moet verantwoorden voor misdaden die zij niet heeft begaan. Hier kon hij niet van weglopen, dit moest hij uitzitten.

Andermaal is het een vrouw die de heldenrol vervult in het islamdebat. Als ik in de loop van de afgelopen vijf jaar ergens vast van overtuigd ben geraakt, dan is het dat we van de mannen niks te verwachten hebben. Ze doen mee óf uit ijdelheid, óf uit vrees hun door God gegeven bevoorrechte positie van kroon op de schepping te verliezen. Moslimvrouwen zitten tussen twee vuren: conservatief islamitisch rechts en conservatief islamofoob rechts. Ze hebben geen machtspositie te bewaken, hun enige wapen is de redelijkheid, de menselijkheid.

De multiculturele samenleving is niet mislukt. De multiculturele samenleving gaat slagen. Dankzij de vrouwen. Vrouwen als Naoual Abaida.

Peter Breedveld zou Naoual Abaida dolgraag tot de paradepaardjes van Frontaal Naakt rekenen.