Opa
Suna Floret
Sommige dingen veranderen nooit. Mijn opa en oma zijn sinds een paar dagen terug uit Turkije, daar zitten ze een aantal maanden per jaar. En elk jaar, als ze weer terug zijn, en heel de familie aan zijn keukentafel zit, wordt hetzelfde besproken.
“Opa, dit keer ben je veel te lang in Turkije gebleven, hoor! We missen je te veel, volgend jaar niet meer zo lang, blijf maar lekker in Nederland bij ons.” – “Ik denk dat ik volgend jaar niet meer leef, kind. Volgend jaar ga ik dood, het gaat echt niet goed met me, dit jaar ga ik mijn ticket niet van te voren boeken.”
Mijn opa zegt al twintig jaar hetzelfde en Godzijdank kan hij nog elk jaar naar Turkije en komt hij ook weer gezond terug. Sterker nog, de bijna 85-jarige lijkt ook steeds jonger terug te komen. Maar hij houdt nog steeds vol dat hij er volgend jaar écht niet meer is.
Wat ook nooit verandert, is zijn verlangen naar zijn huis op de Rietdijk in Charlois. Het is tegenwoordig netjes gerenoveerd en een monumentaal pand, maar toen mijn grootouders er in woonden, stond het op instorten.
Het was zijn eerste huis in Nederland. De kleinkinderen mochten niet in de buurt van de ramen komen, want als er een sterke wind stond, trilde het aan alle kanten. Er was maar één badkamer, waardoor de Surinaamse benedenbuurvrouw vaak vele gasten liet schrikken als ze weer in haar handdoek door de gang van mijn grootouders liep.
En dan nog niet te spreken over de kou in het huis. Maar toch kan mijn opa maar niet ophouden om met heimwee te vertellen over “zijn Rietdijk”. “Zó’n fijn huis was dat. Ik kon daar zo lekker slapen. Geen enkel appartement kan er aan tippen!” Als je dan de blik in zijn ogen ziet, lijkt het alsof hij praat over zijn kind.
Hij zit nu in een mooi ouderencomplex met lift en aanpassingen, maar dat kan hem niks schelen. Als hij mocht kiezen van alle huizen waar hij ooit in heeft gewoond, inclusief die in Turkije, dan zou hij voor zijn de Rietdijk kiezen. In Oud-Charlois. Dat er dan nog mensen zijn die mijn opa geen Rotterdammer vinden omdat hij bijna geen Nederlands spreekt. Mijn opa realiseert het zelf misschien niet, maar zijn wortels liggen in Rotterdam. Al meer dan veertig jaar.
Eerder gepubliceerd in Algemeen Dagblad, waar journalist Suna Floret (28) een wekelijkse column heeft. Haar weblog is meer dan de moeite waard. Volg haar ook op Twitter.
RSS