Ouwelullentijd
Jur
Foto: Lalla Essaydi
Sinds mensenheugenis bestaat het al in onze sportschool: Het ‘dinsdag en donderdag borrelavondje’. Het moment dat sporters van 35 jaar en ouder na een lekkere work-out in de zaal hun lever en love-handles een stevige douw terug kunnen geven aan de bar waar vanaf half tien des avonds flesjes Hertog Jan worden geopend en glazen Bordeaux worden ingeschonken en de schaaltjes borrelnootjes rondgaan. De kolder.
Een jaar geleden ging dat zelfs nog gepaard met een sigaretje om het geheel af te maken. Gewoon, aan de bar. Aan de bar van een sportschool. Als je laat in de avond ging sporten en even je flesje water ging bijvullen aan de bar, werd je getrakteerd op een stevige blauwe walm, zodat je het idee had dat je in een kroeg aan het trainen was.
Toen ik daar eens een opmerking over maakte (ondanks dat ik zelf weleens een rokertje opsteek) was het antwoord dat het ‘nu eenmaal al vijfentwintig jaar de gewoonte was’ dus aan dit privilege van de fossielen viel niet te tornen. Sinds de overheid roken verbiedt in openbare gelegenheden, is het niet meer zo druk aan de bar, maar het is tweemaal per week nog steeds ‘ouwelullentijd’ met bier en pinda’s.
Ik sta er altijd met een mix van irritatie en verbazing naar te kijken. Het zijn ook vaak dezelfden die zich achter een borrel zetten en meteen even de laatste nieuwtjes over buren en collega’s doornemen. ‘M’n poes d’r baarmoeder is d’r uit gehaald. Maar ze is nog steeds krols hoor. Hoe heet jouw poes?’ En schenk nog maar even bij hoor. De borrelnootjes mogen ook aangevuld.
Frits zit met z’n ellebogen op de bar, hoofd hangt vooruit, om zijn zweetnek hangt een handdoekje. Nog nat achter de oren van de hometrainer en meteen aan de pils. Ik vraag me werkelijk af wat je op een sportschool zoekt als je eerste consumptie na het sporten een alcoholische versnapering is. Ans is jarig volgens de aanwezigen en ze kan elk moment binnenkomen. Als Ans’ contouren zichtbaar worden door de ruit van de deur, begint de soos uit volle borst te zingen. ‘Lang zal ze le-ven, lang zal ze le-ven!’ Ans komt binnen met in haar handen een fles wijn en nog meer nootjes en in haar kielzog haar echtgenoot. Ans deelt uit want ze is jarig.
Nu moet ik snel maken dat ik wegkom.
Jur (voorheen DBC01) is een bodybuilder die ‘het wereldje’ liefst niet te serieus neemt. Ervaringen worden met sarcasme en een lichte hang naar sensatie gedeeld met zijn lezers.
RSS