Polskie kroniki: vrouwelijk schoon

Frans Weerts

Foto: Adeline Keil

De eerste twee woorden in de titel betekenen zo goed als: kroniek van Polen. De laatste twee woorden spreken voor zich. Er is veel te berichten over een land, dat aan de rand van de EU ligt. Eerst nu toch een lofzang op de Poolse vrouw, die zich uitdagend kleedt, alles doet om zich op haar best te presenteren en die daar grof geld voor over heeft.

Om een lang verhaal kort te maken. Ik ben in in de stad Poznan beland omwille van pure liefde en het feit dat mijn Poolse partner totaal niet van zins was richting Nederland te komen. En dan doe je wat je geest je ingeeft. In mijn geval was het het resoluut besluit om dan maar oostwaarts te verhuizen. Zeg maar de omgekeerde richting die de meeste geliefden maken. Tot zover de introductie en ik kom er vast nog wel op terug.

Nu even maar de werkelijkheid van alledag. Tenslotte woon en werk ik hier al een jaartje of twee – zonder overigens de taal te beheersen – dus ik kan nu echt wel meepraten van wat ik hier zoal om me heen zie. En dat zijn toch vooral enorme hoeveelheden vrouwelijk schoon. Als je uit Nederland verhuist naar een land dat toch bepaald niet bekend staat om verfijnde smaak, nuchtere bewoners of hoge levensstandaarden.

Dat dacht ik dus ook, toen ik mijn eerste bezoeken naar hier geleidde. Ik dacht een land aan te treffen dat nog in een post-communistisch keurslijf gevat zat. Een grijs gebied met grijze mensen en grijze gebouwen. Deels is dat nog wel zo in plattelandsgebieden, waar nog wordt gestookt met kolen, de wegen vol gaten zitten en de huizen en flatgebouwen er troosteloos uitzien.

Maar hoe anders is het in de grote steden, zoals Poznan. Moderne steden, met moderne infrastructuur en moderne leefgebieden. En vooral ook: moderne mensen. In een stad als deze herinnert vrijwel niets meer aan het oostblok-imago. En dan komt ik weer terug op mijn thema: de vrouwelijke schoonheid. Zelden heb ik zo vaak mijn ogen het vrouwelijk schoon zien volgen als hier. Ik kijk werkelijk mijn ogen uit.

Niet omdat ik erop uit ben, maar ik kan die pracht en praal simpelweg niet negeren. Het is naar Nederlandse maatstaven toch min of meer een cultuurschok om te zien hoe vrouwen zich hier door het straatbeeld bewegen. Ik was in Nederland gewend aan casual dressing. Vrouwen bewegen zich in Nederland voornamelijk gekleed in lekker zittend spul. Maar hoe anders is het hier.

Hier is het van top tot teen helemaal uitgedacht tot in de finesses. Vrouwen van jong tot middelbaar besteden zichtbaar veel aandacht aan hun voorkomen. Dat geldt voor de make-up, voor de teint en de coupe van de haardracht. Dat geldt voor de kleding, waar lage decolletés, korte rokjes en stelthakken meer regel dan uitzondering zijn. En dat geldt ook voor alle andere attributen als handtasjes, oorbellen en wat dies meer zij. Veel om hen heen glimt en glanst, op het kitscherige af. In de klederdracht staat bloot voorop, vooral bij diegenen die het moois kunnen tonen. Het accent ligt op de borsten en de benen. En dat gebeurt niet alleen in zomerse temperaturen. Ook in de winter blijven de decolletés zeer laag en wordt het kortgerokte gecombineerd met panties of leggings. Ik heb het meegemaakt dat ik in winterjas rillend door de straten liep, terwijl meiden vrolijk in hun topjes en shortpants richting disco gingen.

Het vrouwelijk schoon staat hier in dit land op de eerste plaats. Wat overigens niet wil zeggen dat de Poolse vrouw vrijgevochten is. Integendeel. Geheel tegen de verwachting in heerst er een preutsheid, die alomtegenwoordig is. Waag het niet om een lekker stuk, die haar borsten rijkelijk laat opwellen uit een krap en laag uitgesneden T-shirt, een blik te gunnen. En al zeker niet als vriendlief in de buurt is. Want het vrouwelijk schoon is hier alom aanwezig in alle pracht en praal, maar je mag het eigenlijk niet zien. En al helemaal geen expliciete complimenten over uitdelen. Zucht…

Frans Weerts is journalist in onruste, die vanaf gezonde afstand beziet hoe zijn thuisland politiek, sociaal en maatschappelijk aan lager wal raakt. Die zich in Polen voelt als een vis op het droge, happend naar adem en spartelend in een glas Vodka.