Home » Archief » Samira


[27.03.2010]

Samira

Rob van Kan

pog19
Illustratie: Willy Pogany

Samira was een collega van mij in een van die vreemde bedrijfjes die in die tijd in de logistieke sector ontstonden en die inmiddels richting Oost-Europa zijn opgeschoven. Een grote schare uitzendkrachten uit alle delen van de wereld pakte er computeronderdelen in. Mijn groep van tien inpakkers telde soms tien nationaliteiten – van een plaatselijke Sjonnie van negentien tot een trotse Nigeriaanse dame van tegen de vijftig, en alles daar tussenin.

Ergens achter mijn rug zorgde Samira voor de verzendlabels met behulp van een bonnenprinter uit het jaar nul. Samira was een mooie Berberse meid met zwart haar, zwarte ogen en een huid die witter was dan de mijne. Haar mollige vormen waren nog lang niet uitgezakt. Integendeel zelfs, en dat wist ze maar al te goed. Geen spijkerbroek was haar strak genoeg en ze liep op het soort schoenen die Amy Winehouse al bezong in het nummer Fuck me pumps.

Ik kon het goed vinden met Samira, ondanks de waarschuwingen van de Spaanse studentes, de Afrikaanse vluchtelinges, de Bosnische klaagmoeders (“Bai onz ien Bòòòsnia…”) en de rest. Vooral de andere vrouwen moesten weinig van haar hebben, maar het roddelcircuit vond net als het bonnen printen grotendeels achter mijn rug plaats.

Samira vond het maar vreemd dat ik redelijk veel van de islam wist en toch geen islamiet was. Voor haar was de islam zo iets moois dat iedereen die er kennis van had, er automatisch voor zou kiezen. Maar ze begreep ook heel goed dat ik liever mijn vrijheid had. Eigenlijk zag ze goed in dat de twee onverenigbaar waren.

Op een zeker moment werd er een bowlingavondje georganiseerd. Samira was vooraf heel enthousiast; ze schreef zich in en hield er niet over op. Maar op de dag zelf was ze stil en toen ik haar vroeg of ze ook zou komen, belde ze haar vader. Ze vertelde hem precies hoe lang het zou duren en ze kreeg zowaar toestemming om die avond met ons mee te bowlen.

De bowlinghal lag aan een belangrijke doorgaande weg die iedereen in de stad wist te vinden, maar Samira niet. Ze had een autootje maar ze reed er alleen mee naar het werk en terug, en naar de supermarkt. Ze kende de weg niet in de stad waar ze was geboren en opgegroeid. Maar ze arriveerde op tijd en we hadden een gezellige avond met een man of dertig.

Om exact negen uur – we zaten net aan het bier – ging Samira’s telefoon. De avond zou om negen uur afgelopen zijn en waarom was ze nog niet thuis?

Af en toe reed ze mee met Bilal, die in de buurt woonde. Ze vertelde me dat het veel moeite had gekost om haar vader te overtuigen dat het echt nodig was. Uiteindelijk besloot de man na een ontmoeting dat Bilal als Turk weliswaar een gemankeerde moslim was die het geloof niet op de enige juiste manier beleefde – dat wil zeggen, niet volgens de tradities van het Marokkaanse bergdorp waar hij zelf vandaan kwam – maar het was in ieder geval een moslim en hij was getrouwd bovendien.

Maar op een dag dat Bilal er niet was, had ze autopech. Ik bood haar natuurlijk aan om haar thuis te brengen, maar daar moest ze smakelijk om lachen. “Als je wilt dat mijn vader je prikt…” Ze legde uit dat het echt niet kon. De buren zouden zien dat ze bij een Nederlander in de auto zat en die zouden het haar vader vertellen. Dan zou zij grote problemen krijgen en ik ook, want ze zouden me komen zoeken. Ook als ze, zoals ik voorstelde met in gedachten al die auto’s met vader en zoontje voorin en vier vrouwen op de achterbank, achterin ging zitten. En ze wilde er zelfs niets van weten om twee straten verderop uit te stappen. Die avond liep ze het industrieterrein af en de snelweg onderdoor tot aan de bushalte. Elke andere optie was volledig onbespreekbaar.

Zo af en toe plaagde ik haar door te vragen of ze niet eens gezellig naar de bioscoop wilde met mij. Dat leek ze echt lollig te vinden, zo’n rare Hollander die dwars tegen de geldende regels in ging. En dat verbaasde me nog het meeste. Ze lachte erom, maar ik had haar gezicht gezien toen haar mobieltje ging in de bowlinghal.

Samira ben ik uit het oog verloren toen ik beter werk vond. Een jaar later zag ik haar toevallig bij de FEBO. Buiten stond haar familie haar scherp in de gaten te houden terwijl ze een kipburgertje bestelde. We praatten heel even, maar daarbij bleef ze strak voor zich uit kijken. Stel je voor, praten met een Nederlander. Er zou maar ellende van komen.

Rob van Kan is vertaler Engels en Frans; hij studeerde voor vertaler Arabisch en journalist maar maakte nooit iets af. Daarom woont hij nu in Italië, waar zijn luiheid niet opvalt.

Rob van Kan, 27.03.2010 @ 08:58

[Home]
 

11 Reacties

op 27 03 2010 at 10:51 schreef Sante Brun:

Mooi verhaal, Rob. Je vraagt je af hoe de regels die in een dorp in het Rifgebergten heel goed werken, in Nederland zo fier overeind weten te blijven. Het gaat in essentie toch om mensen die het weinige dat ze bezitten met hand en tand verdedigen tegen ontvreemding, ook als de oorspronkelijke aanleiding al lang niet meer bestaat.

op 27 03 2010 at 11:29 schreef jacob:

Ontvreemding, fraai woord, moet ik over nadenken. Betekent ontstelen, afhandig maken. Laat ik iets zeggen over mijn vervreemding. Vorig jaar mocht ik als 56 jarige geboren en getogen Amsterdammer met een woonduur van 24 jaar eens een 3-kamerwoning komen bekijken. Het komt nooit voor dat ik bij de eerste tien zit. Nu wel een keer. Bij de bezichtiging vroeg een gegadigde mevrouw in gebroken NL iets aan een andere gegadigde meneer. Deze antwoordde in het Engels dat hij geen NL sprak. Het klonk alsof hij dat ook niet van plan was te leren. Met de dame raakte ik even in gesprek. Nog steeds zit ik op mijn hok van 37 m2.

op 27 03 2010 at 14:57 schreef hj:

Your point being?

op 27 03 2010 at 15:07 schreef Rob:

hj, wiens ‘point’ bedoel je?
Mijn verhaal heeft geen punt, het is een schets van een stukje werkelijkheid. Niets meer, niets minder. Een ieder doet ermee wat hij of zij wil.

op 27 03 2010 at 15:38 schreef pimmetje:

Jouw verhaal heeft wel degelijk een punt: Alleen echte mannen mogen haar hebben die zich door de gram van de familie heenworstelen en het overleven. Teveel ouders laden dat op de schouders van hun kind met alle onplezierige gevolgen.

op 27 03 2010 at 15:55 schreef Rob:

Ik vrees dat Samira inmiddels getrouwd is met iemand die haar familie allang had uitgezocht, Pimmetje. Maar zeker weten doe ik dat niet.

Het kind wordt belast met angst voor gezichtsverlies ten opzichte van familie en buren. Ouders voelen zich verplicht de tradities te respecteren en kinderen worden dus gedwongen om mee te doen. Daar zit het probleem en dat bestaat ook hier in Zuid-Italië, zij het in veel minder scherpe mate. Het is net zo goed een schande dat ik ongehuwd samenwoon. Niet voor de jonge mensen om ons heen, maar mijn ‘schoonmoeder’ wordt er in haar dorpje wel op aangekeken.

op 27 03 2010 at 16:07 schreef pimmetje:

En wat houd je dan tegen om er zo’n heerlijke zuid-Italiaanse bruiloft van te maken, Rob?

op 27 03 2010 at 22:14 schreef MNb:

Ik heb er ook één.
Van 1990 tot 1993 woonde ik in Paramaribo tussen Hindoestanen, de etnische groep in Suriname die van etnische afkomst is. Ook mijn benedenburen (ik woonde boven met mijn echtgenote) waren hindoestaans.
De vrouw werkte net als ik in het onderwijs en we waren om half twee thuis (lekker land). Ook mijn echtgenote was thuis. Benedenbuurvrouw was de sleutel van haar woning vergeten en vroeg ons of ze even haar man op mocht bellen. Ja, natuurlijk. Vervolgens bood ik aan om op ons balkon onder het genot van een glaasje limonade de komst van haar man af te wachten. Ze weigerde. Ze ging liever in de felle tropische zon op straat staan wachten. Bang voor de reactie van haar man.

op 28 03 2010 at 23:41 schreef MNb:

Ik begin aan dyslexie te lijden. Etnische afkomst moet zijn Indiase afkomst.

op 29 03 2010 at 10:46 schreef Rob:

India is al helemaal zo’n raadsel voor mij. Aqn de ene kant is het het land van de Kama Sutra en van tempels met beelden waar een pornoregisseur nog een rood hoofd van zou krijgen, en aan de andere kant is het een land waar zware rellen uitbreken als Miss World er gehouden wordt of als een filmkus te lang duurt o.i.d.
Moeilijk in te schatten, die moraal.

op 29 03 2010 at 12:39 schreef Tjerk:

Nu je er toch over begint: in de plaatjes van Pogany zitten fallussymbolen verborgen. Was je dat al opgevallen?

Nieuwe reactie
Naam:
E-mail:
Homepage:
  Afbeelding invoegen
 

 


Home

Archief

 

Become a Patron!
 

Let op: Toelating van reacties en publicatie van opiniestukken van anderen dan de hoofdredacteur zelf betekent geenszins dat hij het met de inhoud ervan eens is.

 

pbgif (88k image)
 

Vermaakt u zich een beetje met deze site? Laat uw waardering blijken met een kleine donatie (grote mag ook!): NL59 RABO 0393 4449 61 (SWIFT BIC RABONL2U) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.

 

pbgif (88k image)
 

MEEST GELEZEN IN APRIL

O De annihilatie van Sidney Smeets

O IJdele Schurken

O Waarom zit Dion Graus niet in de gevangenis?

O Waarom wokies moeten worden bestreden met alles wat we hebben

O Wees niet zo’n empathieloze lul, medemenselijkheid is in ons eigen belang

O Kritiek is mooi, zolang je maar wel je bek houdt

O Sidney en Sibren zijn allebei domme, domme jongens geweest

O De journalistiek heeft meer Talitha Muusses nodig

O YouPorn

O Nederland wordt geen beter land als Rutte maar weg is

 

MEEST GELEZEN EVER

O YouPorn

O Hoi, Jesse Klaver, ik heb geen zin om te boeten voor jouw papatijd

O De koning van het uittrekken van de damesslip

O Ik word vervolgd wegens belediging van een seriebelediger

O Verplicht naakt douchen op school, jongens en meisjes bij elkaar

O Ga je nu Wierd Duk ontslaan, Telegraaf?

O Ik ga naar Japan verhuizen

O Hoi, Onderwijsraad, zit de mensen eens niet zo in hun nek te hijgen!

O Kappen met je hypocriete gejank, landgenoten, je racisme schijnt door

O Lekker hitsen tegen migranten met Wierd Duk en Lucas Hartong

 

pbgif (88k image)
 

CONTACT
Stuur uw loftuitingen en steunbetuigingen naar Frontaal Naakt.

 

NIEUWSBRIEF
Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief.

 

pbgif (88k image)
 

BLURBS
“How does it feel to be famous, Peter?” (David Bowie)

“Frontaal Naakt dient een publiek belang” (mr. P.L.C.M. Ficq, politierechter)

“Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.” (Hafid Bouazza).

“Ik vind dat je beter schrijft dan Hitler” (Ionica Smeets)

“Jij levert toch wel het bewijs dat prachtige columns ook op weblogs (en niet alleen in de oude media) verschijnen.” (Femke Halsema)

“Literaire Spartacus” (André Holterman)

“Wie verlost me van die vieze vuile tiefuslul?” (Lodewijk Asscher cs)

“Pijnlijk treffend” (Sylvana Simons)

네덜란드 매체 프론탈 나크트(Frontaal Naakt)에 따르면, 네덜란드 라 (MT News)

“Echt intelligente mensen zoals Peter Breedveld.” (Candy Dulfer)

“De Kanye West van de Nederlandse journalistiek.” (Aicha Qandisha)

“Vieze gore domme shit” (Tofik Dibi)

“Ik denk dat de geschiedenis zal uitmaken dat Peter Breedveld de Multatuli van deze tijd is.” (Esther Gasseling)

“Nu weet ik het zeker. Jij bent de antichrist.” (Sylvia Witteman)

“Ik ben dol op Peter. Peter moet blijven.” (Sheila Sitalsing)

“Ik vind hem vaak te heftig” (Hans Laroes)

“Schrijver bij wie iedereen verbleekt, weergaloos, dodelijk eerlijk. Om in je broek te piesen, zo grappig. Perfecte billen.” (Hassnae Bouazza)

“Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.” (Lousewies van der Laan)

“Ik moet enorm lachen om alles wat Peter Breedveld roept.” (Naeeda Aurangzeb)

“We kunnen niet zonder jouw geluid in dit land” (Petra Stienen)

“De scherpste online columnist van Nederland” (Francisco van Jole)

“Elk woord van jou is gemeen, dat hoort bij de provocateur en de polemist, nietsontziendheid is een vak” (Nausicaa Marbe)

“Als Peter Breedveld zich kwaad maakt, dan wordt het internet weer een stukje mooier. Wat kan die gast schrijven.” (Hollandse Hufters)

“De kritische en vlijmscherpe blogger Peter Breedveld” (Joop.nl)

“Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in libertijnse vorm wordt gegoten.” (Hans Beerekamp – NRC Handelsblad)

“De grootste lul van Nederland” (GeenStijl)

“Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.” (Bert Brussen)

“Landverrader” (Ehsan Jami)

“You are an icon!” (Dunya Henya)

“De mooie stukken van Peter Breedveld, die op Frontaal Naakt tegen de maatschappelijke stroom in zwemt.” (Sargasso)

‘De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.’ (Elsevier weekblad)

“Frontaal Gestoord ben je!” (Frits ‘bonnetje’ Huffnagel)

“Jouw blogs maken hongerig Peter. Leeshonger, eethonger, sekshonger, geweldhonger, ik heb het allemaal gekregen na het lezen van Frontaal Naakt.” (Joyce Brekelmans)

‘Fucking goed geschreven en met de vinger op de zere plek van het multicultidebat.’ (jury Dutch Bloggies 2009)

Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.’ (jury Dutch Bloggies 2008)

‘Intellectuele stukken die mooi zijn geschreven; confronterend, fel en scherp.’ (Revu)

‘Extreem-rechtse website’ (NRC Handelsblad)

‘De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.’ (Anil Ramdas)

‘Peter Breedveld verrast!’ (Nederlandse Moslim Omroep)

‘Breedveld is voor de duvel nog niet bang’ (Jeroen Mirck)

‘Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.’ (Max J. Molovich)

‘Godskolere, ik heb me toch over je gedróómd! Schandalig gewoon.’ (Laurence Blik)

 

pbgif (88k image)
 

 

(Advertentie)
 

 

pbgif (88k image)
 

LINKS

 

 

RSS RSS